ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Με πνεύμα ελευθέριον…

Η πυρά, που είχε ανάψει για να υποδεχθεί τον αρνησίπατριν Ρουβά, τελικώς παρ’
ολίγον να κάψει τον Γιώργο Παπανδρέου, τον «υπουργό της μαστούρας», όπως τον
βάφτισε κάποια εφημερίδα… Μια φωτιά καίει πάντα σε κάποια «παράθυρα»
καναλιών και σε κάποιες σελίδες εφημερίδων. Και τα λεγόμενα ναρκωτικά είναι το
καλύτερο προσάναμμα για τις φωτιές των κυνηγών μαγισσών.

Ο πάσσαλος της ατίμωσης περίμενε τον Ρουβά, διότι δεν φαντάστηκε ο αφελής ότι
το να τραγουδήσει μερικά σαχλά ποπ τραγουδάκια μαζί μ’ έναν Τούρκο
τραγουδιστή, μπροστά σ’ ένα ακροατήριο που θα το αποτελούσαν ­ για πρώτη φορά
εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια ­ Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μαζί, θα
μπορούσε να εκληφθεί ως εθνική προδοσία, καταχθόνιο σχέδιο της CIA και άλλα παρόμοια.

Στον ίδιο πάσσαλο κινδύνευσε να βρεθεί ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών
διότι, καίτοι διόλου αφελής αυτός, δεν φαντάστηκε ότι η επανάληψη για πολλοστή
φορά μιας χιλιοειπωμένης και ευρύτατα αποδεκτής άποψης ­ πως η χρήση καννάβεως
δεν μπορεί να έχει την ίδια ποινική και κοινωνική αντιμετώπιση με τη χρήση
«σκληρών» ναρκωτικών και πως ο χρήστης καννάβεως δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται
ως εγκληματίας ­ θα μπορούσε να ξεσηκώσει τέτοια θύελλα πρωτοσέλιδων και
πολιτικών αντιδράσεων. Και ότι ένα μεγάλο κόμμα θα ζητούσε την αποπομπή του
από την κυβέρνηση ως προπαγανδιστού της… χρήσης ναρκωτικών.

Καλώς ή κακώς έγινε η πολυσυζητημένη συναυλία; Έχει δίκιο ή άδικο ο υπουργός
στην ­ όχι και τόσο ρηξικέλευθη ­ πρότασή του; Αδύνατο να συζητηθεί.

Αδύνατο να συζητήσει κανείς, μέσα στη γενική έξαψη, για κάτι περισσότερο και
σοβαρότερο από τις συνωμοσίες της CIA ή τη σεξουαλικότητα του ίδιου του Ρουβά.
Αδύνατο να συζητήσει κανείς, φερ’ ειπείν, αν είναι σωστό, αν είναι εφικτό, αν
είναι σκόπιμο ­ ανεξαρτήτως μέσων και μορφών ­ να επιδιώκεται στην Κύπρο μια
επαναπροσέγγιση των δύο κοινοτήτων, ως προϋπόθεση και προετοιμασία για μια
λύση που, έτσι ή αλλιώς, θα έπρεπε να επανενώσει το διχοτομημένο και υπό
κατοχήν νησί.

Δύο φορές αδύνατο να συζητήσει κανείς επί της ουσίας για το περίφημο πρόβλημα
των «ναρκωτικών». Να συζητήσει κανείς αν η σημερινή πολιτική της καταστολής
είναι πράγματι παράγοντας επιδείνωσης του προβλήματος ή προλαβαίνει τα
χειρότερα. Είτε αν ο διαχωρισμός της καννάβεως και η πλήρης αποποινικοποίησή
της, χωρίς φυσικά να λύνει το πρόβλημα, θα χτυπούσε τη μαφία του
ναρκωτικοεμπορίου (αφού θα αφαιρούσε από το κύκλωμα του παράνομου εμπορίου το
κρίσιμο «εισαγωγικό στάδιο») ή αν έχουν κάποιο δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι θα
διευκόλυνε την ενσωμάτωση στον κόσμο της εξάρτησης ακόμη περισσότερων νέων.

Διάλογος αδύνατο να γίνει. Γιατί μπορεί οι προ ημερησίας διατάξεως συζητήσεις
στη Βουλή να έχουν πάρει αυτό το υπναλέα συναινετικό και ελαφρώς λαπαδιασμένο
στυλ, αλλά στον αληθινό δημόσιο διάλογο άλλα ήθη έχουν επικρατήσει. Τα
«φλεγόμενα» «παράθυρα» και οι «βρυχώμενοι» τίτλοι, οι εθνορήτορες και οι
κτηνώδεις λαϊκιστές, οι έμποροι της εθνικοφροσύνης και της κοινωνικής
ευαισθησίας βγάζουν ξύγκι και από την τελευταία ειδησεογραφική μύγα και
επιβάλουν το ήθος τους σε κάθε δημόσιο διάλογο: Αν δεν συμφωνείς μαζί μου
είσαι ύποπτος, προδότης, πράκτωρ, ομοφυλόφιλος, Εβραίος, λακές της ολιγαρχίας
ή πλασιέ ναρκωτικών…

Ακριβώς όπως περιέγραφε το ήθος του δημόσιου διαλόγου στην Αθήνα του Περικλή ο
Επιτάφιος, μεταφρασμένος από τον Ελευθέριο Βενιζέλο: «Και όχι μόνον εις τον
δημόσιόν μας βίον πολιτευόμεθα με πνεύμα ελευθέριον, αλλά και εις την μεταξύ
μας καθημερινήν επικοινωνίαν είμεθα ελεύθεροι καχυποψίας, διότι δεν
αγανακτούμεν εναντίον των άλλων δι’ όσα πράττουν χάριν της ευχαριστήσεώς των
ούτε προσλαμβάνομεν απέναντί των φυσιογνωμίαν σκυθρωπής αποδοκιμασίας, η οποία
δεν ζημιώνει αληθώς, πληγώνει όμως…». Ακριβώς έτσι και σήμερα…