[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ έδειξε απροκάλυπτα τη δυσαρέσκειά του. Ήθελε κι άλλη
επιείκεια. Ο χρόνος που μεσολάβησε βοήθησε, φαίνεται, κι εκείνον να ξεχάσει.
Και είναι φυσικό, στη φυλακή όπου βρίσκεται τόσα χρόνια, να έχει απωθήσει από
τη μνήμη του τις κακές στιγμές του παρελθόντος για να αναπολεί ανέτως μόνο τις ένδοξες.

Ο Γιώργος Κοσκωτάς έχει χορτάσει επιθετικούς προσδιορισμούς. Παλαιότερα
επαινετικούς. Από το ’88 και μετά το κλίμα μετεστράφη αναλόγως προς το ύψος
του ποσού που υπεξαίρεσε. Τριάντα δύο δισεκατομμύρια δραχμές, μικρό μέρος των
οποίων επέστρεψε στην Τράπεζα Κρήτης κατά τη διάρκεια της δίκης, προκειμένου
να διατηρήσει το ελαφρυντικό της ειλικρινούς μεταμέλειας. Αυτές τις δύο
μαγικές λέξεις που τον γλίτωσαν από τα ισόβια.

Κι αν έχει παράπονο, επειδή παρασύρθηκε ίσως από τις φήμες που τον ήθελαν να
βγαίνει έξω με την απόφαση του Εφετείου, του θυμίζουμε πως πριν από 14 μήνες
ένας υπάλληλος της Εθνικής Τράπεζας καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, όχι μία
φορά, αλλά τρεις, για υπεξαίρεση μισού δισ.!

Για την ακρίβεια, ο 45χρονος υπάλληλος Δημήτρης Βρανίκας κρίθηκε ένοχος για
υπεξαίρεση 480 εκατομμυρίων δραχμών και, εκτός από τα τρις ισόβια, το Τριμελές
Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας, που δεν του αναγνώρισε κανένα ελαφρυντικό,
του επέβαλε συν 10 χρόνια κάθειρξη!

Η υπόθεση δεν είχε γίνει γνωστή όταν συνελήφθη ο υπάλληλος. Ίσως γιατί το ποσό
της υπεξαίρεσης κρίθηκε ασήμαντο για τα δεδομένα της εποχής, καθώς η πράξη του
συνέπεσε χρονικά με τη λεηλασία των 32 δισ. από την Τράπεζα Κρήτης. Έτσι, η
δίκη του Δ. Βρανίκα έγινε στο «σκοτάδι». Και μόνο όταν «έπεσαν» απανωτά τα
ισόβια ενημερώθηκαν οι δημοσιογράφοι με Δελτίο Τύπου της Εθνικής.

Η σύγκριση μεταξύ των δύο αποφάσεων είναι μοιραία. Χωρίς διάθεση κριτικής ή
υποκατάστασης της Δικαιοσύνης. Αν όμως εκτός από τα ποσά και τις αντιστρόφως
ανάλογες ποινές συγκρίνουμε και την ένταση των προβολέων που «φώτισαν» ­ ή δεν
φώτισαν ­ τις δύο περιπτώσεις, μήπως τελικά η δημοσιότητα συμβάλλει στην
εξάντληση των ορίων της επιείκειας του δικαστηρίου;