ΑΥΤΟΙ

… και να
προτιμούν να κυβερνά η δεξιά; Δεν είναι και τόσο άγνωστη η περίπτωση. Αλλά
μερικές φορές τα κρούσματα παραείναι χτυπητά. Ο Γάλλος σοσιαλιστής Υμπέρ
Βεντρίν ρωτήθηκε από το «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» (15/5) αν θεωρεί πραγματικά ότι
μια νέα πολιτική «συγκατοίκηση» (πρόεδρος δεξιός, πρωθυπουργός σοσιαλιστής) θα
ήταν καταστροφή για τη χώρα. Και ο Βεντρίν ­ που υπήρξε επί χρόνια ο γενικός
γραμματέας του πολιτικού γραφείου του Φρανσουά Μιττερράν ­ απάντησε: «Κανένας
άνθρωπος με αίσθημα πολιτικής ευθύνης δεν θα ευχόταν τη συγκατοίκηση. Ένα
τέτοιο εκλογικό αποτέλεσμα, σίγουρα, θα δημιουργούσε περίπλοκα προβλήματα.
Βέβαια, αν την επιβάλει το εκλογικό σώμα, θα την υποστούμε….».

… γνωστός Γάλλος, ο συγγραφέας Αλαίν
Μενκ, που δηλώνει «πάντα αριστερός, αλλά της φιλελεύθερης σχολής», προτιμά
επίσης τον Ζυππέ. Όχι όμως από φόβο μήπως ο Ζοσπέν δεν προχωρήσει στην
«αναγκαία» φιλελεύθερη στροφή, αλλά γιατί «δεν θα προλάβει να μεταστρέψει και
τους εκλογείς του» μέσα στις ευρωπροθεσμίες. Ενώ η πλευρά Σιράκ έχει κάνει ήδη
τη στροφή. Επομένως; Μία και μόνη είναι πια η ιδεολογία; ρωτά τον Μ. η
«Φιγκαρό» (18/5). Μα βέβαια, απαντά, αφού σήμερα «μία είναι η πραγματικότητα».
Και αφού δεν μπορείς, στα πλαίσιά της, να διαλέξεις «παρά μόνο μεταξύ δεξιού
φιλελευθερισμού αγγλικού τύπου και αριστερού φιλελευθερισμού
σοσιαλδημοκρατικού τύπου, όπως στην Ολλανδία».

…
θεωρεί μέγιστο πρόβλημα του πολιτικού λόγου την υποκρισία ­ ενώ, λέει, ο πολύς
κόσμος είναι σε θέση να δεχτεί την αλήθεια. Ο Ζοσπέν λ.χ. ενδέχεται να
σχεδιάζει φιλελεύθερα οικονομικά μέτρα. Αλλά η γλώσσα που θα χρησιμοποιούσε ως
ηγέτης (αν νικήσει) «θα είναι τέτοια που θα τρομάξει την αγορά».
Αυτοαποκαλούμενος «ευρωμανής», ο Μ. θα ήθελε να δει στους πολιτικούς του
προγράμματα γνήσια «ευρωσυμβατά», όμως κανένας δεν τα αποτολμά. «Ο Σιράκ
διέλυσε τη Βουλή στο όνομα της Ευρώπης…. και αμέσως απαγόρευσε στα στελέχη
του να προφέρουν κατά την προεκλογική εκστρατεία τις λέξεις Ευρώπη και
φιλελευθερισμός». Φοβάται μήπως φοβίσει. Ιδού η υποκρισία, λέει ο Μενκ. Και
όμως, η δεκτικότητα μιας κοινωνίας στην αλλαγή είναι συνήθως πολύ μεγαλύτερη
απ’ όσο φαίνεται.

… της Γαλλίας
λόγου χάρη είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα. «Ο Ναπολέων ο 3ος
συνομολόγησε τη Συνθήκη Ελευθέρων Συναλλαγών με τη Βρεταννία. Ο ντε Γκώλ
επικύρωσε τη Συνθήκη της Ρώμης. Ο Μιττερράν υπέγραψε το Μάαστριχτ». Και ορθά
έπραξε, κατά τον Μ. «Χωρίς το ενιαίο νόμισμα θα γίνουμε ακόμα πιο εξαρτημένοι
από το μάρκο και από τον διεθνή φιλελευθερισμό. Με το εύρω, γινόμαστε
Αμερικανοί: η οικονομία μας θα επηρεάζεται ελάχιστα από τις έξω αγορές». Η
αριστερά άραγε δεν έχει άλλη επιλογή απ’ το να γίνει και αυτή φιλελεύθερη;
«Εγώ βλέπω ότι οι αριστερές που κερδίζουν είναι οι φιλελεύθερες. Ο Πρόντι στην
Ιταλία, ο Μπλαιρ στην Αγγλία, ο Γκονζάλες χθες στην Ισπανία. Αν η γαλλική
αριστερά χάσει και αυτές τις εκλογές, δεν θα έχει παρά δύο επιλογές: Ή να
μιμηθεί τα αδελφά κόμματα ή να ακολουθήσει σκληρή γραμμή ­ όπως έκαναν οι
Εργατικοί επί 18 χρόνια, ως τον Μπλαιρ». Αλλά ούτε η δεξιά ωφελείται από τους
σκληρούς της, πιστεύει ο Μ. «Ο (ευρωφάγος) Φιλίπ Σεγκέν, λ.χ., αντί του Ζυππέ,
θα ανησυχούσε την αγορά πιο πολύ από τον Ζοσπέν».