Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο και… από τα σχολεία

Οι εποχές, που οι ραβδισμοί, τα τραβήγματα αυτιών και τα χαστούκια ήταν
αναμενόμενη εξέλιξη μιάς σχολικής αταξίας, έχουν περάσει ευτυχώς ανεπιστρεπτί.
Σήμερα, όμως, τέτοιες συμπεριφορές αποτελούν μονάχα θλιβερή εξαίρεση, που όλοι
σπεύδουν να καταδικάσουν. Σύμφωνα, λοιπόν, με τον νόμο, οι μοναδικές κυρώσεις
που επιτρέπεται να επιβληθούν σε μαθητές είναι: η παρατήρηση, η επίπληξη, η
ωριαία απομάκρυνση από το μάθημα, η αποβολή μέχρι 3 ή 5 ημέρες. Έσχατο μέσο, η
αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος.

«Οι διάφορες μορφές ξυλοδαρμού ποτέ δεν επιτρέπονταν από τον νόμο. Ίσως, να
γίνονταν ανεκτές, παλαιότερα. Αλλά δεν είναι ο νόμος που καθορίζει την
συμπεριφορά του εκπαιδευτικού απέναντι στα παιδιά» αναφέρει ο κ. Χρήστος
Σιγάλας, διευθυντής Σπουδών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στο υπουργείο Παιδείας.
Και συνεχίζει: Ο καθηγητής δεν είναι πια ο παλιός καταστολέας – φρονηματιστής,
αλλά λειτουργεί ως συνεργάτης των παιδιών. Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ την
σωματική βία αδιανόητη. Γιατί, ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι
υπεράνω όλων».

Όσο για τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, ο καθηγητής κ. Χρήστος Κάτσικας
σημειώνει: «Πέρα από συγκεκριμένα περιστατικά, οφείλει να δει κανείς το έδαφος
πάνω στο οποίο εκκολάπτονται η σχέση μεταξύ εκπαιδευτικών – μαθητών, το
μαθητικό παράπτωμα και η αυταρχική συμπεριφορά του εκπαιδευτικού. Παράλληλα
οφείλουμε να επισημάνουμε ότι ο μαθητής δεν έχει ανάγκη ούτε από την
αυστηρότητα ούτε από την ανεκτικότητα του εκπαιδευτικού όσο από την ουσιαστική
συμμετοχή σε μία διαδικασία που δρομολογεί τους όρους θέσπισης και τήρησης των
κανόνων της σχολικής ζωής, οι οποίοι εξασφαλίζουν δικαιώματα και καθήκοντα σε όλους».