Το μεγάλο παράπονο της μικρής Ελλάδας

Η ΤΑΜΑΡΑ Γκιουλμπεκίδου δεν το σκέφτηκε καν. Μόλις γεννήθηκε η κόρη της, τη
βάφτισε Ελλάδα. Είχε ακούσει από τους γονείς στη Γεωργία πολλά για την
πατρίδα. Και «το ‘φερε ο Θεός και τη γνώρισε» την… πατρίδα. Μόνο που δεν
είχε δουλειά. Άφησε την Ελλάδα της στην Ελλάδα, να προσέχει τα άλλα παιδιά
της, και έφυγε για τη Γερμανία…

Για δύο χρόνια η Ελλάδα κρατούσε τα αδέλφια της. Τότε, ήταν 14 χρόνων. Αυτή
έπρεπε να φροντίζει τα μικρότερα αδέλφια της. Να μαγειρεύει, να πλένει, να
πηγαίνει σχολείο. Μόνη, σε έναν οικισμό ξένο για την ίδια, αλλά και για
πολλούς συμπατριώτες της από τη Γεωργία, που ήρθαν να εγκατασταθούν στις Σάπες.

«Όταν έλειπε η μαμά μου, ήθελα να γράψω ένα γράμμα σ’ αυτούς τους υπουργούς
που μάς ξέχασαν πριν ακόμη μας δουν. Τι θα τους έλεγα; Μα, για μένα και την
οικογένειά μου, που όταν ζούσαμε στην Τσάλκα μάς αποκαλούσαν Έλληνες και μας
θαύμαζαν. Για τους παππούδες, που μας μιλούσαν για την πατρίδα. Δυστυχώς,
όμως, η πατρίδα μάς άφησε μόνους. Τα προβλήματα αντί να μειώνονται,
μεγαλώνουν.

Στο σχολείο μάς αποκαλούν Ρωσοπόντιους. Δεν μας κάνουν παρέα. Και μεις είμαστε
υποχρεωμένοι να ζούμε σ’ αυτόν τον τόπο. Να ενσωματωθούμε. Να προσφέρουμε.
Εγώ, όμως, θέλω να φύγω. Κάτι να κάνω στη ζωή μου. Τελειώνω το Λύκειο και
πρέπει να κοιτάξω τη ζωή μου. Οι γονείς μου έχασαν πολλά χρόνια. Έχασαν τη ζωή
τους. Εγώ τουλάχιστον και τ’ αδέλφια μου δεν πρέπει να χαθούμε». Η Ελλάδα δεν
θέλει να μείνει με την πίκρα του πρόσφυγα.

Η μητέρα της, η Ταμάρα Γκιουλμπεκίδου, την ακούει και δεν μιλάει. Την
εμπιστεύεται. Μόνο που στενοχωριέται σαν το παιδί γυρίζει από το σχολείο και
όλο τη ρωτάει «γιατί εδώ οι άνθρωποι χωρίζονται σε μουσουλμάνους, χριστιανούς,
ντόπιους και ρωσοπόντιους;». Και εκεί υπήρχαν διαφορετικές εθνότητες. Αλλά
όλοι ήταν το ίδιο. Εδώ;

Και αυτή δεν απαντάει. Ελπίζει στον χρόνο. Το ίδιο έκαναν και οι γονείς της.
Τώρα θέλει να ξαναπάει στη Γερμανία. Η Ελλάδα ούτε που θέλει να το ακούσει.
«Ό, τι κάνουν όλοι και εμείς. Δεν γίνεται να περιφερόμαστε δεξιά και αριστερά.
Εγώ πρέπει να σπουδάσω. Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος. Να πετύχω κάπου και να
φύγω. Εκτός και αν αλλάξει η κατάσταση». Θα γίνει, όμως, αυτό; Έξι χρόνια
πέρασαν και τα προγράμματα συνεχίζονται, χωρίς να υπάρχει προοπτική για τους
νέους. Και η Ελλάδα, η κάθε Ελλάδα, δεν είναι δυνατόν να βλέπει να χάνεται η
ζωή της και να είναι στα 16 της ένα παιδί που όλοι του ζητούν ευθύνες…