Αμερικανική υποκρισία

Ο γερουσιαστής Ντ’ Αμάτο και η κυβέρνηση Κλίντον αποκάλυψαν τον ρόλο της
Ελβετίας στο ξέπλυμα του χρυσού των ναζί. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό ήταν ήδη
γνωστό εδώ και 50 χρόνια…

ΜΕΤΑ το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την εξόντωση του «κακού», έρχεται τώρα η
κυβέρνηση Κλίντον να μας πει ότι το κακό ακόμη ζει και βασιλεύει και μάλιστα
στη χώρα της Χάιντι, της σοκολάτας και του Ρόλεξ, παρατηρεί ο Αμερικανός
δημοσιογράφος Τζόναθαν Μπρόντερ στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Σαλόν».

Με μια επίσημη έκθεση 200 σελίδων, που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα,
«αποκαλύπτεται» πως οι Ελβετοί ξέπλεναν τον χρυσό που είχαν ληστέψει οι ναζί
από τις κατακτημένες χώρες και πως οι Ελβετοί αρνήθηκαν, το 1946, να
επιστρέψουν στους δικαιούχους εκατομμύρια δολάρια από τα κλεμμένα που είχαν
καταθέσει οι ναζί σε ελβετικές τράπεζες.

Εντυπωσιακά όλα αυτά, αλλά καθόλου καινούργια. Εδώ και 50 χρόνια ήταν γνωστό
ότι η Ελβετία ήταν ο «τραπεζίτης» του Χίτλερ στον πόλεμο. Τότε, για ποιο λόγο
η κυβέρνηση Κλίντον επιχειρεί να ξαναανακαλύψει την αλήθεια;

Για πολλούς λόγους, ένας από τους οποίους είναι και η γοητεία που ασκούν στο
αναγνωστικό και τηλεοπτικό κοινό οι ιστορίες με τους ναζί. Ένας άλλος λόγος
είναι η μειωμένη δημοτικότητα του ρεπουμπλικανού γερουσιαστή της Νέας Υόρκης
Αλφόνς Ντ’ Αμάτο, εν όψει των εκλογών του 1998. Προεδρεύοντας στην πανίσχυρη
επιτροπή τραπεζών της Γερουσίας, ο Ντ’ Αμάτο παρουσίασε έγγραφα των μυστικών
υπηρεσιών και έφερε επιζώντες του Ολοκαυτώματος να καταθέσουν για τον βρώμικο
ρόλο των Ελβετών τραπεζιτών.

Η ΕΠΙΣΗΜΗ ελβετική αντίδραση ήταν «βούτυρο στο ψωμί» του Ντ’ Αμάτο: ο Ελβετός
πρόεδρος κατηγόρησε τους Αμερικανοεβραίους για «εκβιασμό», ενώ ο Ελβετός
πρεσβευτής στις ΗΠΑ ζήτησε «πόλεμο» κατά των Εβραίων, σε επίπεδο δημοσίων
σχέσεων. Ύστερα οι Ελβετοί παραδόθηκαν. Δέχθηκαν τη σύσταση επιτροπών για τη
διερεύνηση του ρόλου τους και τον εντοπισμό των «σκοτεινών» λογαριασμών. Με
κεφάλαια 200 εκατ. δολαρίων ίδρυσαν ένα φιλανθρωπικό ταμείο για τους επιζώντες
του Ολοκαυτώματος. Τώρα, ο Ντ’ Αμάτο δεν χάνει ευκαιρία να υπενθυμίζει στους
ψηφοφόρους του πως αυτός στρίμωξε τους Ελβετούς. Όσο για τον πρόεδρο Κλίντον,
δεν ξεχνάει την ψήφο των Εβραίων. Αυτήν ακριβώς την ψήφο θα χρειαστεί και ο Αλ
Γκορ το 2000.