Το πάθος μου, η Ευρώπη

Από τα οδοφράγματα του
Καρτιέ Λατέν, στο Ευρωκοινοβούλιο του Στρασβούργου: τριάντα χρόνια μετά, ο
αγώνας της Αριστεράς είναι για τον «Κόκκινο Ντανί» ο αγώνας για την Ευρώπη.

Ο ΝΤΑΝΙΕΛ Κον-Μπεντίτ δεν πιστεύει πια ότι οι εκλογές είναι «παγίδα για
ηλιθίους». Χάρη στις εκλογές έγινε, άλλωστε, πρώτα αντιδήμαρχος της
Φρανκφούρτης κι έπειτα ευρωβουλευτής των Γερμανών Πρασίνων ­ και μάλιστα της
μετριοπαθέστερης πτέρυγάς τους. Σήμερα ζει άλλοτε στη Γαλλία και άλλοτε στη
Γερμανία. «Η ταυτότητά μου είναι ευρωπαϊκή», λέει στο «Νουβέλ Ομπσερβατέρ».
«Ζω τις επιλογές μου, υπερασπίζομαι το πάθος μου, την Ευρώπη».

Ένας
αριστερός δεν μπορεί να είναι σήμερα αντιευρωπαϊστής, αφού αντιευρωπαϊστής
σημαίνει εθνικιστής, λέει ο Κον-Μπεντίτ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το απαραίτητο
πολιτικό πλαίσιο, προσθέτει· το μόνο που μπορεί και πρέπει να συζητηθεί είναι
τι θα βάλουμε μέσα σ’ αυτό, ώστε η Ευρώπη να μην περιορισθεί σε μια οικονομική
κατασκευή, να μην είναι απλώς μια αγορά. Ωστόσο, η αναγκαία (αν και όχι
απαραίτητα ικανή) συνθήκη για την ύπαρξη της Ε.Ε. είναι οικονομική ­ το εύρω:
«Η εγκαθίδρυση ενός ενιαίου νομίσματος θα σημάνει το σημείο χωρίς επιστροφή
της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, όπως η γερμανική νομισματική ένωση ήταν το σημείο
χωρίς επιστροφή της γερμανικής ενοποίησης», λέει ο Κον-Μπεντίτ. Μα για να
έχουν αυτό το εύρω οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να δεχθούν να κυβερνώνται από μια
πανίσχυρη κεντρική τράπεζα, που θα επιβάλλει μια φιλελεύθερη πολιτική.

Το
τίμημα για το ενιαίο νόμισμα, λέει ένα τμήμα της Αριστεράς, θα είναι η αύξηση
της ανεργίας, η επιδείνωση του κοινωνικού αποκλεισμού, μια υπερφιλελεύθερη
θατσερική Ευρώπη. Ο Κον-Μπεντίτ δεν απαντά στους φόβους αυτούς ή μάλλον
προσπαθεί να τους διασκεδάσει υποστηρίζοντας ότι «το θέμα είναι πολιτικό» και
ότι «η κοινωνική προστασία αποτελεί ευρωπαϊκή παράδοση»… Αν η Ευρώπη
παραμείνει η Ευρώπη των κυβερνήσεων και της υπεράσπισης των εθνικών
συμφερόντων, όπως τη θέλουν ο Σιράκ και ο Κολ, θα σπάσει τα μούτρα της,
τονίζει. «Το βλέπουμε ήδη στην εξωτερική πολιτική, όπου κάθε χώρα επιδιώκει
τους δικούς της στόχους. Αποτέλεσμα: η κακοφωνία, που πληρώθηκε με αίμα στη
Βοσνία, η αναποτελεσματικότητα στη Μέση Ανατολή, ο παραμερισμός της παντού
στον κόσμο από τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Ωστόσο, είναι αισιόδοξος, παρά τη
μεγάλη απόσταση ανάμεσα στην Ευρώπη που ονειρεύεται και σ’ εκείνη που
διαβλέπει κανείς με βάση τα σημερινά δεδομένα: «Σήμερα μας λένε πως ουδείς
μπορεί να δει την Ευρώπη. Εγώ έχω την αίσθηση ότι, πίσω από θέσεις που συχνά
είναι πολύ οπισθοδρομικές, μαντεύει κανείς ένα τρεμούλιασμα που αναγγέλλει την
ανάδυση, για πρώτη φορά, της Ευρώπης που γεννιέται».