Κονταίνουν οι γυναίκες

Κονταίνουν οι
γυναίκες μετά τα 50 τους χρόνια. Βασική αιτία για τη μείωση του ύψους που
συχνά ξεπερνά τα πέντε εκατοστά, αλλά και για την κύφωση που παρουσιάζουν
είναι η οστεοπόρωση που προσβάλλει το 20% και πλέον των γυναικών μετά την
εμμηνόπαυση.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Γραφείο Βόρειας Ελλάδας

ΣΥΓΧΥΣΗ και
επιφύλαξη επικρατεί ακόμα και ανάμεσα στους ειδικούς γιατρούς σχετικά με την
αντιμετώπιση της εμμηνόπαυσης και των επιπτώσεών της στην υγεία της γυναίκας.
Παρότι εδώ και 50 χρόνια ειδικοί επιστήμονες είχαν επισημάνει πως η
εμμηνόπαυση είναι μια μόνιμη ορμονική ανεπάρκεια με σοβαρές επιπτώσεις στην
υγεία της γυναίκας και χρειάζεται θεραπευτική αντιμετώπιση, σημαντικό ποσοστό
γιατρών στην Ελλάδα φοβούνται πως η ορμονική θεραπεία δημιουργεί επιπτώσεις
και πιθανότατα προκαλεί καρκίνο του μαστού ή των γεννητικών οργάνων. Σύμφωνα
με έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 100 γιατρών και μιας ομάδας
νοσηλευτικού προσωπικού και τα αποτελέσματά της ανακοινώθηκαν στη διάρκεια του
9ου Βαλκανικού Συνεδρίου Ενδοκρινολογίας, που οι εργασίες του ολοκληρώθηκαν
χθες στη Θεσσαλονίκη, το 70% των γιατρών θεωρεί πως η εμμηνόπαυση αποτελεί
φυσιολογική εξέλιξη του γυναικείου οργανισμού, ενώ το 90% φοβάται πως η
ορμονική θεραπεία προκαλεί καρκίνο του μαστού και μόνο το 50% αποδέχεται πως
προστατεύει από ισχαιμία του μυοκαρδίου.

Παρ’ όλα αυτά, η πρόσφατη
ανακάλυψη οιστρογόνων που χορηγούνται στις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση και
δρουν εξειδικευμένα σε ορισμένους ιστούς, διατηρώντας την ευεργετική δράση των
κλασικών οιστρογόνων στα οστά και το καρδιοαγγειακό σύστημα, ενώ είναι
ουδέτερα για τον μαστό και τη μήτρα, υπόσχονται ουσιαστική προοπτική για την
επίλυση των αντιθέσεων γύρω από τη θεραπεία της υποκατάστασης με οιστρογόνα.

Η νέα γενιά οιστρογόνων ελαχιστοποιεί τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου των
ωοθηκών και του μαστού και σύμφωνα με τον καθηγητή Ενδοκρινολογίας του
Πανεπιστημίου του Αρκάνσας των ΗΠΑ Σταύρο Μανώλαγα που συμμετείχε στο 9ο
Βαλκανικό Συνέδριο Ενδοκρινολογίας, η μακροχρόνια χορήγησή τους αποδεικνύεται
αποτελεσματική όχι μόνο έναντι της οστεοπόρωσης, αλλά και της στεφανιαίας
νόσου, ενώ μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο και να καθυστερήσει την εκδήλωση της
νόσου του Αλτσχάιμερ.