Ήταν και οι δύο πρωταθλητές ζωής

Είχαν τη στόφα του
πρωταθλητή. Και όχι γιατί κράτησαν στα χέρια τους πριν από ένα μήνα το
Παγκόσμιο Κύπελλο Χορού με αναπηρικά αμαξίδια στην Ολλανδία… Είχαν ήδη
αποδείξει ο Στάθης Τσεμτσίδης και η παρτενέρ του Τζένη Ράπτη ότι η ζωή είναι
ένα ταξίδι «κι αν χάσεις τη διαδρομή, χάνεις τη γεύση, την επαφή, τη μαγεία
του ταξιδιού». Γι’ αυτήν τη διαδρομή ­ που τόσα τους επεφύλαξε ­ αγωνίστηκαν.
Με πείσμα, πάθος και συνέπεια…

ΤΡΙΑ χρόνια χορεύουν μαζί ο Στάθης με την
Τζένη. Γνωρίζει ο ένας τον άλλο τόσο καλά στην πίστα. Είναι ένα «δεμένο»
χορευτικό ζευγάρι. Και έχει τη δυνατότητα, ο καθένας να «βγάζει» από τον
άλλον, τον καλύτερό του εαυτό. Και αυτό έχει ένα μαγικό αποτέλεσμα. Πέρυσι, με
τη συμμετοχή του χορευτικού τμήματος του Πανελλαδικού Συνδέσμου Παραπληγικών
και Κινητικά Αναπήρων στο Παγκόσμιο Κύπελλο Χορού, στο Ντίσελντορφ της
Γερμανίας, ο Στάθης και η Τζένη κέρδισαν την τρίτη θέση. Και αυτό στάθηκε
έναυσμα και αφετηρία για περισσότερες προσπάθειες.

Αγωνίστηκαν σκληρά ­
αυτή τη χρονιά οι δυο τους. Ένωσαν τις δυνάμεις τους, διαφώνησαν, τσακώθηκαν
και βρήκαν εκείνα τα κοινά σημεία έκφρασης που τους έκαναν απόλυτα
ταιριαστούς. Με τέσσερις κατά μέσο όρο ώρες προπόνησης την ημέρα, διεκδίκησαν
την παγκόσμια πρωτιά ανάμεσα σε 12 χώρες και 380 αγωνιστικά ζευγάρια σε
διάφορες κατηγορίες. Ο δικός τους σύλλογος εκπροσώπησε την Ελλάδα. Προπονήτριά
τους η Σταθούλα Γοραμίτου. Που έδωσε κομμάτι από την ψυχή και τη ζωή της για
να πάνε μπροστά οι άξιοι χορευτές της: «Τα παιδιά πίστεψαν στον εαυτό τους!
Και αυτό που βγήκε, βγήκε αγόγγυστα. Είναι άνθρωποι με υψηλούς στόχους, με
πείσμα, πάθος και δυναμικότητα». Το σημαντικότερο όλων είναι ότι η Ελλάδα δεν
τιμήθηκε μόνο με ένα μετάλλιο. Ο Στάθης και η Τζένη δεν κέρδισαν απλώς το
παγκόσμιο χρυσό. Κρίθηκαν και το πρώτο καλύτερο ζευγάρι ­ ως προς την κίνηση,
την έκφραση και την αρμονία ­ ανάμεσα σε όλα τα διαγωνιζόμενα ζευγάρια και σ’
αυτούς απενεμήθη το Παγκόσμιο Κύπελλο της διοργάνωσης. Χρυσό κέρδισαν στη
χορευτική Ολυμπιάδα της Ολλανδίας (29 και 30 του Μάρτη) και τα χορευτικά
ζευγάρια Ειρήνη Κουρούβανη και Γρηγόρης Μούσιος και Γρηγόρης Μούσιος και
Νατάσσα Κίτσου. Χάλκινο η Τζένη Ράπτη και ο Βασίλης Καλύβας. Την 4η θέση
κέρδισαν ο Γρηγόρης Μούσιας με την Ειρήνη Κουρούβανη. Και την 5η θέση ο Στάθης
Τσεμτσίδης με τη Νατάσσα Κίτσου.

Η ΖΩΗ τού
ειχε δείξει το «στρωτό» της πρόσωπο έως τον Ιούνιο του ’90. Γεννήθηκε στην
Ελασσόνα Λαρίσης, πριν από 34 χρόνια. Τίποτα δεν ήταν εύκολο, αλλά και τίποτα
ακατόρθωτο. Μία διαρκής πάλη…

Δούλεψε για χρόνια μηχανικός στα καράβια,
παντρεύτηκε νέος και στα 21 του χρόνια έγινε για πρώτη φορά πατέρας. Η κόρη
του, η Μάρθα, είναι σήμερα 13 χρόνων. Και ο γιος του, ο Γιώργος, στα εννέα..

Εγκατέλειψε τη θάλασσα, λόγω των μέγιστων κινδύνων της. Αλλά ο κίνδυνος,
παντού παραφυλά. Κι ήρθε και τον συνάντησε, στην Κεντρική Λαχαναγορά, όπου
εργαζόταν. Τροχαίο ήταν. Κι εκείνος, πάνω σε μηχανή…

Χτυπήθηκε χαμηλά
και ο νωτιαίος μυελός «αποκόπηκε». Τα πόδια του παρέλυσαν. Η ζωή τού ‘δειχνε
για τα καλά τα δόντια της… Κι εκείνος ήταν 27 χρόνων.

Ήταν γολγοθάς τα
δύο πρώτα χρόνια. Έτσι επιγραμματικά το αναφέρει ­ δίχως να επιτρέπει στον
εαυτό του λεπτομέρειες. Ακολούθησε μια δεύτερη φουρτούνα.

Ο χωρισμός κι
ύστερα το διαζύγιο: «Το χτύπημα, και αργότερα η απώλεια της οικογένειάς μου,
ήταν μια κόλαση. Την έζησα. Επιβίωσα. Και είπα στον εαυτό μου: Στάθη, δεν θα
το ξαναβάλεις κάτω…».

Τρεισήμισι χρόνια, τώρα, ζει μόνος. Πάλεψε για να
‘ναι αυτόνομος, αυτάρκης. Πάνω στην αναπηρική καρέκλα «ωρίμασα πραγματικά και
έμαθα τόσα πράγματα, που ποτέ δεν θα μάθαινα. Τώρα, έχω ένα διαφορετικό οπτικό
πρίσμα και μια άλλη αντίληψη για τη ζωή.

Είμαι περισσότερο αντικειμενικός
και ειλικρινά δεν ντρέπομαι πια που κάθομαι εδώ πάνω! Είμαι ευτυχής και ξέρετε
γιατί; Γιατί “γέμισα” μέσα μου!

Γιατί μπορώ να βλέπω την πίσω όψη των
ανθρώπων και των πραγμάτων. Γιατί η ζωή στάθηκε ισχυρότερη από το ατύχημα. Και
γιατί ο αθλητισμός και ο αγωνιστικός χορός μού δίνουν διαρκώς μια ώθηση προς
τα πάνω…».

Ο Στάθης Τσεμτσίδης, που μόλις προχθές γύρισε από τους
Παγκύπριους Αγώνες Ατόμων με Κινητικά Προβλήματα, με χρυσό μετάλλειο στο
ακόντιο, είναι δεύτερος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στον δίσκο, στη σφαίρα και
στο ακόντιο!

Η
ΠΡΩΤΗ ενότητα ζωής της κράτησε έως τα 12 της χρόνια. Γεννήθηκε πριν από 30
χρόνια στο Σαραντάπορο της Ελασσόνας. Εκεί μεγάλωνε. Φτωχός αγρότης ο πατέρας
της ­ «ένας απλός, αμόρφωτος και τόσο σοφός άνθρωπος».

Στις σπάνιες,
κατατάσσεται η περίπτωσή της. Μία κύστις που δημιουργήθηκε στη σπονδυλική
στήλη, επηρέασε τα νεύρα, που νέκρωσαν, και παρά τις χειρουργικές προσπάθειες,
ποτέ δεν επανήλθαν.

Η αρχική ατονία και αδυναμία, έγινε μόνιμη κατάσταση
και εκεί που ήταν ένα ζωηρό κοριτσάκι που έτρεχε και έπαιζε στα δρομάκια του
χωριού, βρέθηκε αρχικά με «ορθοπεδικούς κηδεμόνες» και αργότερα με αναπηρικό
αμαξίδιο.

«Νόμιζα ότι ένας άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς κίνηση.
Ντρεπόμουν, είχα κόμπλεξ, ήθελα να κρύβομαι. Ο πατέρας μου έψαξε και βρήκε το
Εθνικό Ίδρυμα Αποκατάστασης Αναπήρων στην Αθήνα…».

Ο αθλητισμός ήταν η
αδυναμία της, αλλά ο χορός το πάθος της. Ξεκινά στην αρχή με εντατική
γυμναστική, ύστερα ρίψεις τοξοβολίας, σκοποβολή και καταλήγει, πριν από
τέσσερα χρόνια, στον αγωνιστικό χορό. Όπου και ριζώνει…

Μόνο ο χορός την
«μπολιάζει» με τόση αισιοδοξία και ελπίδα.

Ένα χειροκρότημα επιβράβευσης
είναι κάτι πολύτιμο για την Τζένη. Χόρεψαν, λέει, με τον Στάθη στην ολλανδική
πίστα, βαλς, τανγκό, ρέντζερς-βαλς. Και με τον όρθιο παρτενέρ της, τον
γυμναστή Βασίλη Καλύβα, χόρεψαν αργό βαλς, γρήγορο βιεννέζικο βαλς και
τσα-τσα. Απογειώθηκε.

Και τίποτα δεν μπορεί να αντισταθμίσει το συναίσθημα
μιας μοναδικής στιγμής: «Και μόνο που το βίωσα, μου αρκεί. Τέτοιες στιγμές,
αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο, που να μην μπορείς να
κατορθώσεις!».