«Δέχθηκα απειλές κατά της ζωής μου»

«ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ
παραδέχτηκαν ότι το ξέπλυμα του βρώμικου χρήματος, που προερχόταν από
λαθρεμπόριο ναρκωτικών και όπλων, ήταν ευεργετικό για τη χώρα, επειδή έφερνε
κεφάλαια».

Όπως ήταν φυσικό, οι πυραμιδικές εταιρείες άρχισαν να
κλονίζονται. Μέσα σε λίγους μήνες,

δύο από αυτές ­ η Τζαφέρι και η Πόπουλι
­ συσσώρευσαν χρέη 500 εκατομμυρίων δολαρίων,

σύμφωνα με υπολογισμούς της
κυβέρνησης, η οποία αλλόφρων ζήτησε από την Κεντρική Τράπεζα να τις μετατρέψει
επίσημα σε τράπεζες.

«Οι πιέσεις που μου ασκήθηκαν για να δώσω άδειες ήταν
αφόρητες.

Ο Σαλί Μπερίσα μού ζήτησε

ακόμα και να εμφανιστώ στην
τηλεόραση μαζί με τον πρόεδρο της Βέφα ­ της πιο μεγάλης παρατράπεζας της
χώρας».

Ο νεαρός διοικητής της Κεντρικής Τράπεζες δέχτηκε και απειλές κατά
της ζωής του.

Η κυβέρνηση του ζήτησε να πουλήσει και από τα αποθέματα σε
συνάλλαγμα της Κεντρικής Τράπεζας, όταν ξέσπασαν οι πρώτες ταραχές.

Στις
αρχές Μαρτίου μετέβη στην Ουάσιγκτον για συνομιλίες με το Διεθνές Νομισματικό
Ταμείο.

Λίγες εβδομάδες αργότερα πληροφορήθηκε την καθαίρεσή του. Κατά την
άποψή του τα πυραμιδικά σχήματα εξακολουθούν και σήμερα να λειτουργούν.

Και σε όσους τονίζουν ότι η Αλβανία έχει γλιτώσει από τον ολοκληρωτισμό,
απαντά ότι η τετραετία 1992-1996 ­ η περίοδος των «εύκολων» χρημάτων ­ οδήγησε
στην εξέγερση και ότι για τους Αλβανούς δημοκρατία σημαίνει ελευθερία για
καταστροφή.