«Ο κυρ Σιδέρης, η δύναμη ­ ο παλαιοπώλης, η απόφαση»

ΣΤΟ «Παλαιοπωλείο», τα αντικείμενα, τυχαία,
βρίσκονται όλα μαζί. Πόλεμοι, καταστροφές, πυρκαγιές είναι οι συνδετικοί
κρίκοι· οι αφορμές που οδηγούν σε αυτήν τη μοναδική, σημαδιακή συνύπαρξη, στο
«ευτυχισμένο λιμάνι» του «Παλαιοπωλείου». Ο «κυρ Σιδέρης» είναι η στοργική
φιγούρα που τα «καθαρίζει», τα «γυαλίζει», «μας κάνει σχεδόν όπως ήμασταν. Για
μένα, ο κυρ Σιδέρης είναι η δύναμη που με ώθησε στη σωτηρία. Η δύναμη η δικιά
μου και όσων με βοήθησαν. Ο παλαιοπώλης είναι η απόφαση, η προσπάθεια, να
ξαναγίνω σχεδόν όπως ήμουνα», λέει η Αθανασία. «Σχεδόν, όμως. Γιατί κι εμείς
αλλάξαμε μέσα από την κοινότητα», παρεμβαίνει ο Μανώλης, «μάθαμε να κρατάμε
την ουσία. Έτσι, όμως, άλλα κερδίζονται, αλλά και άλλα χάνονται». «Οι σχέσεις
που κάναμε, όμως, μέσα στην κοινότητα δεν χάνονται. Η φιλία μας έχει
δημιουργήσει ένα “άλλο” δέσιμο. Και στο τέλος, η φιλία είναι που παίζει ρόλο»,
λέει ο Κώστας, «αρκεί να μη χαθούμε όταν, κάποια στιγμή, φύγουμε όλοι από την
κοινότητα. Είναι, όμως, στο χέρι μας. Τα πάντα χάνονται.

Και τα πάντα
κερδίζονται. Είναι κάτι που το μάθαμε όλοι…».

Οι ακτίνες του ηλίου έχουν
πλαγιάσει. Και οι φίλοι μιλάνε ακόμη. Με την ίδια ορμή. Την ίδια ηρεμία με την
οποία ξεκίνησαν. Αρχίζουν να ετοιμάζονται. Το πλοίο φεύγει σε λίγη ώρα για τη
Σαλαμίνα. Για το «Παλαιοπωλείο». Και, αργά ή γρήγορα, και για ακόμη πιο
μακριά. Αλλού, για τον καθένα. Αλλά το παλαιοπωλείο θα υπάρχει πάντα. «Το
παλαιοπωλείο το φέρουμε πια μέσα μας», λέει η Αθανασία. «Μέσα στο βιβλίο μας.
Μέσα στην ύπαρξή μας…».