ΡΙΠΕΣ

ΚΑΙ αποτελεί μεν
κοινό τόπο πως ο καθένας, γράφοντας τη δική του εκδοχή της ιστορίας,
ενδιαφέρεται για την υστεροφημία του…

ΠΩΣ όμως να συγχωρεθούν κάποιες
χονδροειδέστατες κατασκευές που επιχειρείται να εμφανισθούν ως αδιάψευστη
αλήθεια.

ΙΔΟΥ και το χθεσινό λαμπρό παράδειγμα του έκπτωτου Γλύξμπουργκ…

ΠΟΥ από υπόλογος για παραλείψεις αλλά ­ αυτές κυρίως! ­ πράξεις ολέθριες
για τον τόπο…

ΕΝΣΚΗΠΤΕΙ ­ αθεράπευτα αμετανόητος ­ ως τιμητής του
παρελθόντος, αν μη και του παρόντος και του μέλλοντος!

«ΣΗΚΩΣΕ» ­ ο
ανεκδιήγητος ­ ύστερα από τριάντα χρόνια, το «παραπέτασμα» της δικής του
ιστορίας…

ΓΙΑ ν’ αντεπιτεθεί, σπιλώνοντας εκδημήσαντες πολιτικούς, στον
διά των γνωστών «Αρχείων» κατήγορό του…

ΚΑΙ ν’ αποκαταστήσει ­ διά
του… βασιλικού κύρους του ­ την τρωθείσα τιμή του!

ΚΑΙ αν μεν επρόκειτο
για προσωπική «βεντέτα», από αυτές που συνηθέστατα εφύοντο στις πάλαι ποτέ
ανακτορικές παρακάμαρες…

ΕΛΑΧΙΣΤΟ ενδιαφέρον θα παρουσίαζε ­ άλλαξαν,
ευτυχώς, από τότε οι καιροί.

ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ, όμως, προδήλως να επιδιώκει ο
έκπτωτος τον εξαγνισμό για τα ανομήματά του με δήθεν αποκαλύψεις…

ΠΟΥ,
δυστυχώς γι’ αυτόν, διαψεύδονται από γραπτά κείμενα που άφησαν πίσω τους, σε
ανύποπτο χρόνο, δικοί του άνθρωποι…

ΑΠΟ τους πλέον έμπιστους και πολλά
γνωρίζοντες.

ΚΑΙ συμβαίνει ­ ως μηδέποτε διδαχθείς από τα μοιραία σφάλματά
του ­ να επιμένει στη χρήση τίτλου ανύπαρκτου…

ΓΙΑ να αναμειχθεί ­
ανοήτως, όπως πάντα ­ στα δημόσια πράγματα από… άδολο ενδιαφέρον.

ΑΛΛΑ η
φάρσα έχει οριστικά τελειώσει.