ΑΥΤΟΙ

Η εφαρμογή…

… δεξιάς
πολιτικής από κόμμα παραδοσιακά αριστερό θα λέγεται άραγε στο εξής
«μπλαιρισμός»; Ο όρος εμφανίστηκε κιόλας στον ευρωπαϊκό Τύπο, καθώς και σε
σχόλια πολιτικών για τον νέο ηγέτη της Βρεταννίας. Γεννάται, λοιπόν, ένας
ακόμη «-ισμός», όπως ακριβώς επί Θάτσερ, όταν είχε πλασθεί ο «θατσερισμός» για
να περιγράψει ένα είδος υπερδεξιάς πολιτικής ή επί Γκονζάλες, όταν αποκάλεσαν
«φελιπίσμο» τον σοσιαλισμό της αγοράς. Όλα αυτά είναι βέβαια σχηματικά και η
αλλαγή τόνου στο Λονδίνο είναι εμφανής ­ αρκεί να δει κανείς το νέο υπουργικό
συμβούλιο ­ αλλά μιά που ο ηγέτης εξελέγη και καλοκάθησε στην Ντάουνινγκ
Στρητ, δεν μπορεί τάχα ν’ αρχίσει αμέσως η κατεδάφιση (για να μη
χρονοτριβούμε); Ο ίδιος άλλωστε δεν είχε πει μήπως ότι αισθάνεται «γενιά του
ροκ, των Μπητλς και της έγχρωμης τηλεόρασης, μακρυά από την εύκολη διάκριση
αριστερά – δεξιά»; Ο Ιταλός κομμουνιστής Φάουστο Μπερτινόττι παρομοίασε ήδη
τον «μπλαιρισμό» με «σαπουνόφουσκα». «Στην Αγγλία ­ είπε ­ αυτό που νίκησε
είναι μιά ψυχολογία, ένα image. Όχι ένα πρόγραμμα ή κάποιες επιλογές».

Στο
ερώτημα…

… λοιπόν αν με τον Μπλαιρ η ευρωπαϊκή αριστερά
πλησίασε καθόλου τη λύση του προβλήματος ταυτότητας που την κατατρύχει
προστίθεται, αντί απάντησης, άλλο ερώτημα: τι απομένει από την ευρωπαϊκή
αριστερά. Ο Τόνυ Μπεν, ο ιστορικός αρχηγός της αριστερής πτέρυγας των
Εργατικών, έκανε την Παρασκευή στο CNN μιά ωραία παρατήρηση: «Αυτό που
παρακολουθούμε τελευταία ­ είπε ­ είναι μιά βαθμιαία μετατροπή της δυτικής
πολιτικής σκηνής σε χώρο ουσιαστικά μονοκομματικό, όπως ήταν εκείνος των
κομμουνιστικών κρατών. Ένας χώρος όπου μπορείς ν’ αλλάξεις την ηγεσία, αλλά
όχι το σύστημα».

Ενδιαφέρον…

… έχουν και οι παρατηρήσεις
Αμερικανών αναλυτών. Το πέρασμα από τον Μέητζορ στον Μπλαιρ, είπαν ορισμένοι,
θυμίζει πολύ τη διαδοχή του Μπους από τον Κλίντον. Οι αναλογίες μάλιστα μεταξύ
Κλίντον και Μπλαιρ είναι πολύ πιο χτυπητές απ’ ό,τι ήταν οι αναλογίες Μπους –
Μέητζορ. Μόνο που οι Άγγλοι αδικήθηκαν λιγάκι στην κλωνοποίηση τούς πληροφορεί
η αρθρογράφος Μωρήν Ντάουντ των «Νιού Γυόρκ Τάιμς»: «Εμείς εδώ έχουμε το
βεριτάμπλ. Σε σάς έλαχε ο κλώνος». Δηλαδή το αντίγραφο ­ όπου, υποτίθεται,
είναι πιο έντονα τα αρνητικά γενετικο-πολιτικά γνωρίσματα του ατόμου.

Και ποια είναι…

… τα
αρνητικά στοιχεία του «μπλαιρισμού»; (Με δεδομένα, φυσικά, τα θετικά:
«ρεαλπολιτίκ», «εκσυγχρονιστική» κατεύθυνση κ.λπ.). Πρόκειται, συνοπτικά ­
σύμφωνα με μια από τις αναλύσεις που δημοσιεύτηκαν ­ για στοιχεία όπως «η
αυταρέσκεια, ο ναρκισσισμός, η έλλειψη δισταγμών στην επιδίωξη της εξουσίας
και η αδιαφορία για ιδεολογικές λεπτομέρειες, εξ ου και η αλλαγή θέσεων κατά
περιστάσεις». Όμως, αρκεί! Θα έχει όλον τον χρόνο, ώς το 2002, ο Τόνυ Μπλαιρ
να κριθεί και να εκτελεσθεί ­ ή να συγχωρεθεί ­ για τον θρίαμβό του. Τα βέλη
που δέχεται, κυρίως εξ ιδίων, έχουν προς το παρόν το φαρμάκι αραιωμένο. Συχνά,
φανερώνουν πρόβλημα απ’ την πλευρά των κρινόντων μάλλον παρά του κρινομένου.
Κι έπειτα, οι δυστροπούντες δεν το κρύβουν: για την ώρα, είναι κατά βάθος και
αυτοί ­ ακόμη και ο στυφός Τόνυ Μπεν ­ ευτυχισμένοι. Γκρινιάζουν, αλλά η
καρδιά τους πετάει. Παίζοντας, το «παιδί από τη Σκωτία» τούς έβγαλε κι αυτούς,
τους γερο-γκρινιάρηδες, από ένα λαγούμι βάθους 18 χρόνων.