ΑΥΤΟΙ

… φαίνεται
να ανθεί και πάλι, με ένα δυναμισμό στη βιομηχανία και στο εμπόριο που θυμίζει
sixties. Με τη στερλίνα ψηλά, με πληθωρισμό μόλις 2,5%, με ανεργία 6,5%.
Νούμερα που η Ευρώπη τα ζηλεύει και που ακόμη και αν έχουν μαγειρευτεί λίγο
από τον Μέητζορ, καθρεφτίζουν σίγουρα υπαρκτές θετικές τάσεις. Και ακόμα,
σημάδι σπουδαίο, η Αλβιών παράγει τώρα τέχνη. «Όπως τότε, στις καλές μέρες».
Οι εξαγωγές στη μουσική, στον λόγο, στα CD-Rom, βρίσκονται σε σταθερή άνοδο.
«London is swinging» άλλη μιά φορά, καθώς χωνεύονται εκεί Ευρώπη, Ασία, Αφρική
και Καραϊβική, ενώ στροβιλίζεται ολόκληρος κόσμος από δημιουργούς και
μεταπράτες πνευματικών ή υλικών αγαθών τα οποία εκτοξεύονται ως τα πέρατα της
γης. Όμως, αν όλα αυτά είναι το προϊόν των 18 χρόνων θατσερισμού που μόλις
τέλειωσαν (;), τότε γιατί ο βρεταννικός λαός αποθέωσε τον Τόνυ Μπλαίρ και το
Εργατικό Κόμμα του;

… ­ λένε ορισμένοι αναλυτές
­ βρίσκεται, προφανώς, όχι μόνο σε ό,τι εύκολα διακρίνεται αλλά και στα
λιγότερο ορατά. Στα πίσω από τη βιτρίνα. Διότι ναι, ασφαλώς, υπάρχει
δημιουργία και ανάπτυξη. Αλλά και οδυνηρή ανισότητα. Από τη μιά μεριά ψηλά
εισοδήματα και από την άλλη ­ όπως γράφει η «Μοντ» ­ «μισθοί που κανένας
Γάλλος ή Γερμανός δέν θα ανεχόταν». Εκπαίδευση δύο ταχυτήτων. Και αναμονές
μηνών στο ΕΣΥ. Ο θρίαμβος λοιπόν του Μπλαίρ, κατά τη γαλλική εφημερίδα, έχει
και αυτό το νόημα: Όχι ν’ αποκλεισθεί ο θατσερισμός, που για πολλούς Άγγλους
έχει και τις θετικές του πλευρές, αλλά ­ επειγόντως ­ να διορθωθεί.

… άλλωστε δήλωσε «New» Labour. Και ως New, ουσιαστικά,
ψηφίστηκε το κόμμα. Όχι δηλαδή ως έκφραση της χαλαρότητας στο δημόσιο ή ενός
συντεχνιακού (άρα μη δημοκρατικού) συνδικαλισμού ­ που ήσαν το πρόσωπο των
Εργατικών του ΄70 ­ αλλά, ακριβώς, ως κόμμα έντονα φιλελεύθερο, που προχώρησε
σε ευρύ ιδεολογικό aggiornamento στους κόλπους της παγκοσμιοποίησης. Την
οποία, διακηρυγμένα, ο Μπλαίρ θέλει ίσα ίσα να εκμεταλλευτεί, όχι να
πολεμήσει. Πείραμα πανευρωπαϊκής σημασίας, ο «Μπλαιρισμός» θα δοκιμαστεί τώρα
ως προς την ικανότητά του να περισώζει, μέσα στις νέες συνθήκες, τον χώρο
εκείνο της κρατικής παρέμβασης που είναι αναγκαίος για να διατηρείται η
κοινωνική συνοχή.

…

γιατί άραγε έπρεπε να ορισθεί πρόεδρος της
κριτικής επιτροπής στις Κάννες; Το Φεστιβάλ αρχίζει την Τετάρτη αλλά η θύελλα
περί το πρόσωπο της προέδρου μαίνεται ήδη. «Από ευγένεια, δέν θα πω ότι έβαλα
τα γέλια ­ γράφει ο κριτικός της “Κοριέρε” ­ αλλά το ότι χαμογέλασα είναι
βέβαιον. Δεν θα είχα διάθεση ωστόσο ούτε να χαμογελάσω αν ήμουν σκηνοθέτης ή
ηθοποιός και έπρεπε να θέσω το έργο μου, τα χρόνια του μόχθου μου και την
περιουσία που θα είχα ίσως ξοδέψει υπό την κρίση μιάς μάλλον ατάλαντης
ηθοποιού, που μόνο ως διάνοια δέν φημίζεται». Ο κριτικός είδε και τη
φωτογραφία της 42χρονης Ιζαμπέλ στο εξώφυλλο του τελευταίου «Premiere». «Ως
ηθοποιός διαθέτει δύο εκφράσεις: Γελαστή ή μουτρωμένη. Αλλά εδώ η κυρία
Πρόεδρος έχει βρεί μιά τρίτη: Μοιάζει έντρομη. Ασφαλώς, για τα βαρειά
καθήκοντα που την περιμένουν… Αλλά φαίνεται ότι οι υπεύθυνοι του Φεστιβάλ
κόπτονται για δημοσιότητα. Πίστεψαν ότι λόγω Ατζανί θα γράφουμε πολλά για τις
Κάννες». (Άδικο είχαν;).