Τα πανεπιστήμια είναι βουβά

Σαρώνει η (ακρο)δεξιά στα πανεπιστήμια της Ισπανίας και
της Ιταλίας. Και προσελκύει μέλη στο όνομα του Τσε…

ΕΝΑΣ στους τέσσερις
Ισπανούς φοιτητές θα ψήφιζε το Λαϊκό Κόμμα αν γίνονταν σήμερα εκλογές,
αποκαλύπτει δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε στην «Ελ Παΐς». Το συντηρητικό κόμμα
που κυβερνά την Ισπανία θα συγκέντρωνε το 24,2% των φοιτητών, όσο οι
Σοσιαλιστές και η Ενωμένη Αριστερά μαζί. Εάν μάλιστα ληφθεί υπόψη η πρόθεση
ψήφου και η έκφραση συμπαθείας, το ποσοστό του κόμματος του Αθνάρ ανεβαίνει
στο 33,2%. Μια σύγκριση της εικόνας των κομμάτων στα πανεπιστήμια και την
κοινωνία εν γένει δείχνει ότι οι φοιτητές ψηφίζουν το Λαϊκό Κόμμα σε
μεγαλύτερο ποσοστό από το σύνολο του πληθυσμού. Η απόσταση από το ’68 μοιάζει
να είναι όχι τρεις δεκαετίες, αλλά τρεις αιώνες.

Στα ιταλικά πανεπιστήμια
το κλίμα είναι ακόμη πιο «μαύρο». Στις πρόσφατες φοιτητικές εκλογές, η
ακροδεξιά Εθνική Συμμαχία ήλθε πρώτη στη Σαπιέντσα της Ρώμης ­ το μεγαλύτερο
πανεπιστήμιο της Ιταλίας ­ με ποσοστό 30%. Ανάλογη είναι η εικόνα και σε ένα
άλλο ιστορικό κέντρο της αμφισβήτησης, το Καθολικό Πανεπιστήμιο του Μιλάνου. Η
συμμετοχή ήταν βέβαια πολύ μικρή (κάτω του 10%!) και κατά συνέπεια οποιαδήποτε
απόπειρα εξαγωγής γενικότερων συμπερασμάτων είναι παρακινδυνευμένη. Γεγονός
όμως είναι, γράφει η «Ουνιτά», ότι εδώ κι ένα χρόνο που κυβερνά η
κεντροαριστερά τα πανεπιστήμια δεν εκπέμπουν κανένα μήνυμα. Είναι βουβά.

Όχι πως η καλή εφημερίδα νοσταλγεί τις διαδηλώσεις και τα συνθήματα του
παρελθόντος. Αν όμως οι νέοι δεν συζητούν, γράφει, αν δεν οργανώνονται και δεν
κάνουν αισθητή την παρουσία τους και τη φωνή τους, αυτός που χάνει είναι η
Αριστερά. Η σιωπή τρέφει τη συναίνεση, μια συναίνεση χωρίς διάλογο, χωρίς
προκλήσεις, χωρίς περιεχόμενο, που οδηγεί τον καθένα να κλείνεται στον εαυτό
του και να αναζητεί δρόμους ατομικούς, διεξόδους εγωιστικές. Μ’ αυτόν τον
τρόπο η πολιτική περιθωριοποιείται. Κανείς δεν θέλει να αλλάξει τα πράγματα.
Όλοι βλέπουν ότι η ανεργία αυξάνεται, αλλά ο καθένας ελπίζει πως θα είναι ο
τυχερός.

Ποιοι είναι όμως οι εκπρόσωποι αυτού του δεξιού ρεύματος που
κατακτά τα ιταλικά πανεπιστήμια; Η «Ρεπούμπλικα» παραθέτει τις αξίες τους:
ελευθερία με σύμβολο τον αετό, θάρρος με σύμβολο το λιοντάρι, αλληλεγγύη με
σύμβολο ένα κοπάδι άγριων αλόγων. Στα μυθικά τους πρόσωπα περιλαμβάνεται ο
Παζολίνι, γιατί πριν από τόσα χρόνια είχε καταλάβει και είχε αγκαλιάσει όλους
τους νέους, ανεξάρτητα από τις ιδέες τους. Ο σκηνοθέτης Νάνι Μορέτι, που οι
δεξιοί κάποτε τον περιφρονούσαν και σήμερα τρελαίνονται για τις ταινίες του.
Και ο Τσε Γκεβάρα, γιατί είχε πει ότι «όλοι οι καλοί άνθρωποι είναι αδέλφια»
και είχε γράψει ότι «ο πραγματικός επαναστάτης αναζητεί πάντα την αλήθεια».

Τριάντα χρόνια μετά τη δολοφονία του, ο θρυλικός επαναστάτης εμπνέει
λοιπόν την ακροδεξιά. Δραματική ανατροπή, αντάξια του τέλους του αιώνα.