Η ώρα των Εργατικών

Ακόμη και οι πιο
φλεγματικοί Άγγλοι έχουν αρχίσει (ελαφρώς) να συγκινούνται από την προοπτική
ότι αύριο θα ψηφίσουν και ότι η ψήφος τους είναι κάπως κρίσιμη, γιατί θα
σημάνει την έναρξη «μιας νέας εποχής» για τη Βρετανία.

ΚΑΝΕΝΑΣ, βέβαια,
δεν πιστεύει ότι «όλα θ’ αλλάξουν» αν, όπως θεωρείται περίπου βέβαιο, ο Τόνι
Μπλερ διαβεί πανηγυρικά το κατώφλι της Ντάουνινγκ Στριτ Νο 10, βγάζοντας μετά
18 χρόνια τους Εργατικούς από το «ψυγείο». Αλλά και κανένας δεν περιμένει ότι
όλα θα είναι ίδια την Παρασκευή, όπως είναι σήμερα.

Ο μέσος ψηφοφόρος έχει
παρακολουθήσει τις τελευταίες εβδομάδες τους δύο κύριους αντιπάλους να
αγωνίζονται να διαφοροποιηθούν στα πιο κρίσιμα θέματα, χωρίς να το
καταφέρνουν.

ΤΙ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΟΙ ΔΥΟ

Και οι δύο, Μπλερ και Μέητζορ, έχουν
δηλώσει ότι θ’ ακολουθήσουν πολιτική λιτότητας, που θα περιλαμβάνει σημαντικές
περικοπές στο Δημόσιο. Και οι δύο εμφανίζονται συγκρατημένοι στο θέμα του
εύρω: δεν κόπτονται να εντάξουν τη Βρετανία στο κοινό νόμισμα, αν αυτό θα
σημάνει υπέρμετρες θυσίες για τους εργαζόμενους.

Και οι δύο δηλώνουν ότι
δίνουν προτεραιότητα στο Ιρλανδικό, και ότι θα αγωνιστούν για μια βιώσιμη
συμφωνία σχετικά με το μέλλον του Όλστερ.

Και οι δύο, τέλος, έχουν
υποσχεθεί ότι θα κάνουν το παν για να καταπολεμηθεί η βία και η
εγκληματικότητα και για να βελτιωθούν οι συνθήκες στα σχολεία και τα
πανεπιστήμια.

Με πολύ κόπο κατάφεραν να βρουν ένα – δυο θέματα στα οποία ο
καθένας είχε να πει κάτι που ο άλλος το είχε παραλείψει.

Έτσι, ο Τόνι
Μπλερ υποσχέθηκε μεγαλύτερη αυτονομία στη Σκωτία και την Ουαλία και κατάργηση
του κληρονομικού δικαιώματος συμμετοχής στη Βουλή των Λόρδων. Ενώ ο Τζων
Μέητζορ έκανε ρελάνς υποσχόμενος γενναίες φορολογικές ελαφρύνσεις για τα
(παντρεμένα) ζευγάρια.

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ

Ο άλλος υποψήφιος, ο Πάντι
Ασντάουν, των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, ήταν ομολογουμένως ο μόνος που βρήκε
κάτι πολύ πρωτότυπο να υποσχεθεί (σκάβοντας ακόμη βαθύτερα τον λάκκο του).

Ο ίδιος, είπε, δεν επιθυμούσε να πει ψέματα στο εκλογικό σώμα σε σχέση με τα
δημοσιονομικά. Αν λοιπόν γινόταν πρωθυπουργός, δεν θα μείωνε τους φόρους αλλά
θα τους αύξανε.

«Όλοι όσοι υπόσχονται μείωση των φόρων θα το ξεχάσουν
αμέσως μόλις εκλεγούν ­ βεβαίωσε το (πάντα ισχνό) ακροατήριό του. Γι’ αυτό,
εμείς λέμε από τώρα την αλήθεια».

Η ειλικρίνειά του ήταν τόσο αφοπλιστική
που λίγοι τον περιγέλασαν ανοιχτά, αλλά και εξίσου λίγοι πίστεψαν ότι ο
άνθρωπος αυτός θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός.

(Κατά τα άλλα, ο Πάντι δεν
έπαψε στις συνεντεύξεις του να περιγράφει πόση ευτυχία του δίνουν τα εγγόνια
του και γενικά η οικογενειακή ζωή, και να αναπολεί «άλλες εποχές, όταν η
πολιτική δεν γινόταν μόνο για την τηλεόραση»).

ΑΛΛΑΓΗ ΥΦΟΥΣ

Υπάρχει
όμως κάτι, παρ’ όλα αυτά, που σίγουρα θα αλλάξει με την είσοδο του Τόνι Μπλερ
στην Ντάουνινγκ Στριτ: το ύφος.

Ο 44χρονος Τόνι Μπλερ ξέρει να ηλεκτρίζει
το ακροατήριό του πολύ περισσότερο απ’ όσο ο 54χρονος Συντηρητικός Τζων
Μέητζορ. Η γκάμα του είναι πολύ μεγαλύτερη: κινείται άνετα από τους οικείους
τόνους του νέου ανθρώπου που μπορεί να αστειεύεται σε μια εύθυμη συντροφιά ώς
το «καθηγητικό» στυλ τού από καθέδρας ομιλητή που μιλά με βαθιά γνώση του
αντικειμένου του διανθίζοντας τους λόγους του και με εκφράσεις ποιητικές ή
φράσεις πομπώδεις, απ’ τις οποίες όμως δεν λείπει το χιούμορ.

Ορισμένοι
επικριτές του ­ που αφθονούν και στο ίδιο του το κόμμα ­ κουνούν το κεφάλι
λέγοντας ότι δεν μπορείς να περιμένεις και πολλά από κάποιον που «αχρήστευσε
τα συνδικάτα και έγινε το χαϊδεμένο παιδί του κεφαλαίου και των “Φαϊνάνσιαλ
Τάιμς”».

Αλλά, από την άποψη αυτή, δεν θα περίμενε κανείς καλύτερα
πράγματα, βέβαια, και από τον Τζων Μέητζορ.