Η «ιντελιγκέντσια» επιφυλάσσεται

«Σχολιαρόπαιδο μετρίων επιδόσεων». «Κλασικός
οπορτουνιστής». «Λυσσαλέος εγωμανής». Έτσι χαρακτηρίζουν τον Τόνι Μπλερ οι
Άγγλοι διανοούμενοι. Αλλά οι περισσότεροι θα τον ψηφίσουν.

ΕΝΘΕΡΜΟΣ ΟΠΑΔΟΣ των Νέων Εργατικών και του ηγέτη τους όσο
κυκλοφορούσε ακόμη το περιοδικό του «Marxism Today», ο Μάρτιν Τζέικς έχασε στη
συνέχεια τον ενθουσιασμό του. Το κόμμα αντιπροσωπεύει μια ιστορική ήττα για τη
βρετανική Αριστερά, δηλώνει στο περιοδικό «Σπεκτέιτορ». «Ο Μπλερ είναι ένας
μέτριος μαθητής δημόσιου σχολείου, χωρίς την αυτοπεποίθηση ενός παλιού
απόφοιτου του Ήτον. Δεν προέρχεται από τη μεταρρυθμιστική παράδοση της
Αριστεράς. Δεν θίγει ποτέ τα προνόμια».

Εξαπατημένος από τους Νέους
Εργατικούς δηλώνει και ο καθηγητής Μπέρναρντ Κρικ, βιογράφος του Όργουελ και
πρώην διευθυντής του περιοδικού «Political Quarterly». Άδικα περίμενε να δει
ένα κρυφό χαρτί, ένα New Deal, κάτι τέλος πάντων: ξερός πραγματισμός. Ο Μπεν
Πίμλοτ, από την πλευρά του, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου,
αναπτύσσει τον εξής προβληματισμό: «Οι Νέοι Εργατικοί θεωρούν δεδομένους τους
φτωχούς, τους ηλικιωμένους, τους ανέργους, θεωρώντας ότι όλοι αυτοί δεν έχουν
τίποτα άλλο να ψηφίσουν. Ίσως όμως στις αρχές του επόμενου αιώνα όλοι εκείνοι
που οι οικογένειές τους ψήφιζαν επί πολλές γενιές τους Εργατικούς σταματήσουν
μπροστά στην κάλπη και αναρωτηθούν: “Γιατί το κάνω αυτό το πράγμα; ” Δυστυχώς
για το Εργατικό Κόμμα, θα έχουν ξεχάσει την απάντηση». Όταν οι δημοσκοπήσεις
προβλέπουν σαρωτική νίκη των Εργατικών σε δύο μέρες, ποιος ασχολείται αλήθεια
με τον επόμενο αιώνα; Όταν το 53% των Βρετανών δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν τον
Μπλερ, ποιος ενδιαφέρεται για τους μεμψίμοιρους διανοούμενους; «Οι
καλοζωισμένοι Αριστεροί είναι έντρομοι μπροστά στις ευθύνες τους. Φοβούνται
την εξουσία και προτιμούν να τρέχουν μακριά απ’ αυτήν», δηλώνει ο διευθυντής
του περιοδικού «Prospect» Ντέιβιντ Γκούντχαρτ. Επικριτικός απέναντι στην
«ασφαλή μεσοαστική αριστερά του Όξμπριτζ με την γκρίνια τους και τις κλειστές
τους συζητήσεις» εμφανίζεται και ο Τζεφ Μάλγκαν, διευθυντής του Ινστιτούτου
Μελετών Demos. Παραδέχεται, όμως, ότι αν μετά πέντε χρόνια διακυβέρνησης οι
Εργατικοί δεν έχουν δημιουργήσει μεγαλύτερη ισότητα, θα αρχίσει να ανησυχεί…

Έστω και κρατώντας τη μύτη τους, οι περισσότεροι Βρετανοί διανοούμενοι θα
ψηφίσουν την Πρωτομαγιά τη σημερινή αντιπολίτευση. Εξαίρεση αποτελεί η Βανέσα
Ρεντγκρέιβ. Άλλοτε μαχητική τροτσκίστρια αλλά παραδοσιακή ψηφοφόρος των
Εργατικών, η 60χρονη σήμερα ηθοποιός παρατηρεί τη βαθμιαία μεταμόρφωση της
Βρετανίας σε αστυνομικό κράτος, όπου Βρετανοί υπήκοοι και μετανάστες έχουν
χάσει όλα τα θεμελιώδη δικαιώματά τους, με εξαίρεση τη λειτουργία ορκωτών
δικαστηρίων. Το Εργατικό κόμμα όχι μόνο υποστηρίζει αυτή την πολιτική, αλλά
υπόσχεται και να μειώσει το κατώτατο ηλικιακό όριο για την παραπομπή ενός
παιδιού σε δίκη για εγκληματικές πράξεις.

Μόνο ένα κόμμα διαφωνεί με τους
νόμους περί Αστυνομίας, περί Εγκληματικότητας και περί Ασύλου: οι Ελεύθεροι
Δημοκράτες του Πάντι Ασντάουν. Αυτούς θα ψηφίσει η Βανέσα Ρεντγκρέιβ. Αφού η
επανάσταση χάθηκε, ας κρατήσουμε τουλάχιστον τα μετόπισθεν.