Δημόσια διαπόμπευση

Όταν ο Τζον Σμιθ παραδέχθηκε
την ενοχή του για μια διάρρηξη, αυτόν τον μήνα, σε δικαστήριο του Μισισίπι, ο
δικαστής Τζον Ουίτφιλντ αποφάσισε ότι ουδείς θα κέρδιζε το παραμικρό αν τον
έστελνε στη φυλακή.

ΕΤΣΙ, τον διέταξε να στέκεται επί τρεις ημέρες
και τρεις ώρες την ημέρα στη γωνία δύο δρόμων, κρατώντας την επιγραφή «Είμαι
ένας καταδικασμένος κλέφτης».

Ήταν η τελευταία μιας σειράς ποινών
διαπόμπευσης που έχουν επιβληθεί από Αμερικανούς δικαστές, οι οποίοι
προκρίνουν όλο και περισσότερο τον δημόσιο εξευτελισμό ως μέσο σωφρονισμού
στον αγώνα κατά του εγκλήματος. Τον περασμένο μήνα, ο Ουίτφιλντ είχε επιβάλει
σε μια γυναίκα, καταδικασμένη για πώληση ναρκωτικών φαρμάκων, να περιφέρεται
με την επιγραφή «Είμαι καταδικασμένη κακοποιός. Πουλούσα ναρκωτικά φάρμακα».
Μια άλλη γυναίκα είχε υποχρεωθεί να στέκεται σε ένα πολυσύχναστο σταυροδρόμι
του Μπιλόξι, κρατώντας την επιγραφή «Καταδικάστηκα γιατί οδηγούσα μεθυσμένη».

Αμερικανοί δικαστές από το Μιλγουόκι έως το Μαϊάμι έχουν αρχίσει να
επιβάλλουν ασυνήθιστες δημόσιες τιμωρίες, που εξευτελίζουν τους παραβάτες, για
να τους εμφυσήσουν, υποτίθεται, τον σεβασμό για τον νόμο. Αλλά η τάση αυτή
έχει πυροδοτήσει μια εντονότατη συζήτηση για την πρακτική αποτελεσματικότητα
και την ηθική αποδοχή της δημόσιας ταπείνωσης. Οι υποστηρικτές της λένε πως ο
εξευτελισμός συνιστά ισχυρή αποτροπή για πολλά εγκλήματα, όπως ο ξυλοδαρμός
της συζύγου, η οδήγηση υπό την επήρεια μέθης και η εκμετάλλευση παιδιών. Αλλά
οι επικριτές τονίζουν ότι οι δικαστές βυθίζουν την Αμερική πίσω στον 17ο
αιώνα, όταν οι παντός είδους κακοί, των μοιχών συμπεριλαμβανομένων,
διαπομπεύονταν δημοσίως.