ΑΥΤΟΙ

Οι
αριθμοί…

… στην Αγγλία ευημερούν. Και το σπουδαίο είναι ότι όλοι
τούς αποδέχονται, απλώς καθένας τούς ερμηνεύει αλλοιώς. Εργατικοί και
Συντηρητικοί, λόγου χάρη, δεν συμφωνούν αν η ανεργία μεγάλωσε ή μειώθηκε.
Φθίνει, θριαμβολογεί ο Μέητζορ. Λάθος! Αυξάνεται, διακηρύσσει ο Μπλαιρ. Ας
δούμε λοιπόν τα στοιχεία. Ο επίσημος δείκτης ανεργίας στη Βρεταννία είναι 6%.
Το μισό ή και πιο κάτω απ’ ό,τι στα περισσότερα κράτη της ΕΕ. (Το 1993 ήταν
10%). Την τελευταία τριετία, σε απόλυτους αριθμούς, βρήκαν δουλειά πάνω από
1.000.000 Βρεταννοί. Και οι Τόρυς θριαμβολογούν.

Οι Εργατικοί…

… δεν διαψεύδουν τους αριθμούς. Αλλά τι είναι άνεργος; ρωτούν. Ο ορισμός
τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει αλλάξει δέκα φορές, ανάλογα με τα εκάστοτε
κριτήρια απογραφής. Ο Μέητζορ θεωρεί τώρα ανέργους μόνο τους επιδοτούμενους.
Οι οποίοι είναι «μόλις» 1.740.000. Αλλά δεν είναι αυτοί όλοι οι άνεργοι,
διαμαρτύρονται οι Εργατικοί. Επί πλέον, έγιναν «μετατάξεις»: Άτομα χωρίς
απασχόληση μεταγράφηκαν από τους πίνακες ανέργων στις καταστάσεις προσώπων που
επιδοτούνται λόγω αναπηρίας. Επίσημα, το 5% του εργατικού δυναμικού της
Βρεταννίας είναι…. άτομα με ειδικές ανάγκες. Αλλά το πιο σοβαρό ελάττωμα της
στατιστικής είναι ο συνυπολογισμός στους εργαζόμενους Βρεταννούς (26.000.000)
των ατόμων με περιστασιακή, εποχική και ­ κυρίως ­ μερική απασχόληση. Και
λοιπόν; αντιδρούν οι Τόρυς. Σημασία έχει ότι λιγοστεύουν οι πεινασμένοι.
Σίγουρα, δεν βρήκαν όλοι ιδανικές δουλειές. Αλλά απ’ το ολότελα…

Ο
Τζων Μέητζορ…

… υπερασπίζεται την «πολιτική προσφοράς» που ακολουθούν οι Τόρυς 18 χρόνια
τώρα. «Δουλειά και ό,τι να ‘ναι, αργότερα βλέπουμε». Είναι αλήθεια, γράφει η
«Μοντ», ότι οι συνθήκες έχουν βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια στις πιο
υποβαθμισμένες περιοχές. Και ότι από τις 310.000 θέσεις πλήρους μισθωτής
απασχόλησης που είχαν χαθεί ως το 1993, η κυβέρνηση Μέητζορ κατάφερε να
αποκαταστήσει τις 295.000. Όσο για τους μερικώς απασχολούμενους, πράγματι, δεν
είναι ακριβώς «άνεργοι». Άλλωστε, απ’ αυτούς μόνο 13% δηλώνουν ότι θα
προτιμούσαν πλήρη απασχόληση. Έχει λοιπόν επιχειρήματα ο Μέητζορ. Αλλά έχει
και ο Τόνυ Μπλαιρ. Η μάχη κατά της ανεργίας αναπτύχθηκε πάνω σε χωλαίνουσα
εξίσωση. Οι θέσεις εργασίας που χάθηκαν τα τελευταία χρόνια ήταν κανονικές,
πλήρεις. Αυτές που δημιουργήθηκαν ήταν, σε μεγάλο βαθμό, κατώτερες σε ό,τι
αφορά τις αμοιβές, τα κέρδη αλλά και τα προσόντα τα απαιτούμενα από τον
εργαζόμενο. Η «πείνα» λιγόστεψε, αλλά και η ευζωία.

Τις γκρίζες…

… αυτές εκλογές φαιδρύνει τουλάχιστον η μουσική. Και ο Μπλαιρ έχει με το
μέρος του τους Oasis, τους Blur, τους Simply Red. Το λαχείο όμως του έπεσε με
τους D: REAM. Το τραγούδι τους «Things Can Only Get Better» έγινε για τους
Εργατικούς ένα είδος επίσημου ύμνου. Κάποιοι το έβαζαν στις συγκεντρώσεις,
ώσπου τελικά καθιερώθηκε. Από σήμερα, κυκλοφορεί σε single, και οι σταθμοί το
παίζουν συνεχώς. Οι Τόρυς έπιασαν τα τηλέφωνα: «Μην παίζετε αυτό το τραγούδι,
δεν είναι σωστό….». «Είναι ένα δυνατό ρεμίξ όπου βάλαμε και στοιχεία
gospel», εξήγησαν οι D: REAM. Η θρησκευτική χροιά αρέσει στον Μπλαιρ. Η
«χριστιανική» πτυχή του σοσιαλισμού του υπογραμμίζεται από τον κατά Κυριακή
εκκλησιασμό του και από συχνές δηλώσεις του περί θείας χάριτος…