… ετούτο το μαχαίρι εδώ…

«Ο Ιωσήφ Βαγιωνής τελώντας σε ήρεμη ψυχική κατάσταση
χωρίς κανέναν ενδοιασμό πήρε την απόφαση να σκοτώσει τη φίλη του Ελένη Πίσχου
και ακολούθως με ένα μαχαίρι, που είχε στο γραφείο του, αδίστακτα την έπληξε
αιφνιδιάζοντάς την χωρίς αυτή να προλάβει να αντιδράσει».

ΣΤΟ συμπέρασμα
αυτό κατέληξαν πέντε από τα επτά μέλη του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της
Χαλκίδας, που κήρυξε ένοχο τον Ιω. Βαγιωνή για ανθρωποκτονία από πρόθεση με
ενδεχόμενο δόλο, με το ελαφρυντικό της ειλικρινούς μεταμελείας καταδικάζοντάς
τον σε συνολική ποινή κάθειρξης 21 ετών. Στην απόφαση του δικαστηρίου
(αποτελείται από περίπου 300 δακτυλογραφημένες σελίδες) εκτιμώνται όλα τα
νομικά δεδομένα και τα πραγματικά περιστατικά που έπεισαν την πρόεδρο κ.
Χριστοφόρη Μπακατσέλου και τα υπόλοιπα μέλη της πλειοψηφίας για την ενοχή του
κατηγορουμένου. Στο σκεπτικό της πολυσέλιδης απόφασης απορρίπτονται όλοι οι
ισχυρισμοί του επιχειρηματία Ιωσήφ Βαγιωνή, ο οποίος υποστηρίζει πως ο θάνατος
της Ελένης Πίσχου ήταν ατύχημα. Αντίθετα, οι δύο ένορκοι, κύριοι Αντ.
Μοσχοβάκος και Αργ. Κατσαντώνης, που είχαν την άποψη πως ο κατηγορούμενος
έπρεπε να κηρυχθεί ένοχος για μη σκοπούμενη θανατηφόρα σωματική βλάβη δεν
αιτιολογούν ούτε με μία λέξη την απόφασή τους.

ΤΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ

«ΤΑ ΝΕΑ» δημοσιεύουν σήμερα τα κυριότερα αποσπάσματα της δικαστικής
απόφασης. Ένα ολόκληρο κεφάλαιο αυτής περιστρέφεται γύρω από τα τελευταία οκτώ
σημειώματα που έγραψε η Ελένη Πίσχου, λίγο πριν από τη δολοφονία της, στα
οποία επαναλάμβανε τον στίχο του Ν. Καββαδία: «Ένα μαχαίρι έχω σφιχτά στη ζώνη
μου σφιγμένο, που η ιδιοτροπία μ’ έκανε και το ‘κανα δικό μου».

Αποκρυπτογραφώντας τα μέλη του δικαστηρίου τον γραπτό κώδικα επικοινωνίας θύτη
και θύματος οδηγήθηκαν σε χρήσιμα (κατά την άποψή τους) συμπεράσματα, που
φωτίζουν όλα όσα συνέβησαν τις τελευταίες ώρες της ζωής της Ελένης Πίσχου,
μέσα στο γραφείο του Βαγιωνή, στη Λυκόβρυση, το απόγευμα της 10ης Φεβρουαρίου
1994.

«Σε ένα από αυτά τα πειστήρια ­ όπως δέχεται το δικαστήριο ­
σχηματίζεται ένα τρίγωνο συμβολικό της σχέσης της Πίσχου με τον Βαγιωνή, ο
οποίος ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Παπαδοπούλου. Εάν, λοιπόν, διαβάσει
κανείς προσεκτικά τα σημειώματα, σύμφωνα με τον τρόπο της Ελ. Πίσχου, θα δει
ότι επαναλαμβάνει με ταραχή τις λέξεις “μαχαίρι”, σφιχτά, σφιγμένο. Είναι
φανερή η πίεση και οι απειλές που δέχεται, ώστε της έχει γίνει συνείδηση ο
κίνδυνος της ζωής της».

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

Η φιλόλογος Ελένη
Πίσχου ­ όπως δέχθηκαν οι δικαστές ­ διαλέγει το συγκεκριμένο ποίημα, που
μιλάει για την ιστορία ενός μαχαιριού που όποιος το είχε σκότωνε κάποιον
άνθρωπο δικό του. Εξάλλου, από τη σταθερότητα με την οποία είναι γραμμένα τα
τελευταία σημειώματα ενισχύεται η άποψη ότι εκείνη την ώρα που δέχθηκε το
πλήγμα είχε πλήρη διαύγεια, και καταρρίπτεται ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου
ότι το θύμα του βρισκόταν σε κατάσταση μέθης.

«Μετά την πράξη του ο
κατηγορούμενος αποδείχθηκε ­ σύμφωνα πάντα με τους δικαστές ­ ότι δεν έδειξε
κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη διάσωση της Πίσχου. Έσπευσε να απομακρυνθεί
από το νοσοκομείο, όπου τυπικά είχε μεταβεί, προκειμένου να επιστρέψει στον
χώρο της πράξης του και να εξαφανίσει κάθε ενοχοποιητικό στοιχείο προτού
μεταβεί εκεί η Αστυνομία, συσκοτίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο το έργο της
ανάκρισης και πλάθοντας σενάρια για τον τρόπο εκτέλεσης του θύματος, με τη
βοήθεια των συνηγόρων του». Ειδικότερα, όπως επιγραμματικά αναφέρονται στην
απόφαση, τα στοιχεία που ρίχνουν άπλετο φως στην υπόθεση είναι: το μέσον που
χρησιμοποίησε ο δράστης, το μέρος του σώματος, που επλήγη από αυτόν, η
κατεύθυνση του κτυπήματος, η μορφολογία του τραύματος, η σφοδρότητα του
κτυπήματος και η φορά και το μήκος του τραυματικού πόρου.

Η
ΣΧΕΣΗ

Στην απόφαση όσον αφορά την επιλογή του σημείου πλήξεως από
τον Βαγιωνή γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στην «ανεξήγητη προσπάθεια του
ιατροδικαστή κ. Εμ. Νόνα να ταυτιστεί με τους αναληθείς ισχυρισμούς του
κατηγορουμένου», όπως και στην προσπάθεια του συναδέλφου του κ. Φιλ. Κουτσαύτη
που «συσκότισε και κατέστησε αντιφατικά τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τα
αντικειμενικά ευρήματα». Οι δικαστές χαρακτηρίζουν «θυελλώδη και
καταστρεπτική» τη σχέση της Πίσχου με τον Βαγιωνή, τον οποίο περιγράφουν ως
«βίαιο και πωρωμένο εραστή, που λειτουργούσε απλά και μόνο για την απόλαυση
της σαρκικής ηδονής, χωρίς το συναίσθημα να τον αγγίζει».

«Τα πλούτη του ­
όπως επισημαίνουν στο σκεπτικό τους ­ οι υποσχέσεις και η αναμφισβήτητη
ερωτική εμπειρία του την εντυπωσίασαν και την κατέκτησαν. Όταν εκείνος
βεβαιώθηκε για την κυριαρχία πάνω της και την πλήρη υποδούλωσή της άρχισε να
εκδηλώνει τον πραγματικό του εαυτό. Εκμαύλισε τις ηθικές της αναστολές
διαβρώνοντας τις ηθικές αξίες που τη συγκροτούσαν.

Και ισοπέδωσε μέσα της
κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, με σκοπό να αλλοτριώσει την προσωπικότητά της και να
την κάνει να τρέχει πίσω του σαν ρημαγμένη ψυχή».

Ο Ιω. Βαγιωνής, που
κρατείται στις φυλακές Χαλκίδας, περιμένει μετά την καθαρογραφή της απόφασης
τον προσδιορισμό του Εφετείου, ελπίζοντας πως μπορεί να τύχει ευνοϊκότερης
ποινικής μεταχείρισης.