Η λήθη δεν δικαιολογείται

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στους Στρόπονες Χαλκίδας.

ΕΚΤΙΜΑ: Κάθε αρετή.

ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ: Την
υποκρισία.

ΘΑΥΜΑΖΕΙ: Τους κατόχους των Βραβείων Νομπέλ.

ΑΝΑΠΟΛΕΙ: Τα νεανικά του χρόνια.

ΕΛΠΙΖΕΙ:
Ό, τι είχε να κάνει το έκανε.

Πλέον ελπίζει από άλλους.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Τώρα τελευταία όχι και πολύ.

ΑΚΟΥΕΙ: Χατζιδάκι και Θεοδωράκη.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΔΕΙΠΝΟ: Θα
έπρεπε να είχε προετοιμαστεί για το δείπνο και δεν είναι έτοιμος…

Το μεγαλύτερο έγκλημα της
χούντας ήταν το ίδιο το πραξικόπημα και η διάρκειά του. Και αυτό το γεγονός
δεν είναι μια… αισθηματική ιστορία, ώστε να δικαιολογείται η λήθη.

Ο
«εθνικός δικαστής» ­ ο πρόεδρος του Πενταμελούς Εφετείου που δίκασε τους
πρωταίτιους της δικτατορίας, επίτιμος αρεοπαγίτης Ιωάννης Ντεγιάννης ­ τονίζει
ότι οι πληγές δεν έχουν κλείσει ακόμη, ενώ θυμάται εντονότερα από τη μεγάλη
δίκη την κατάθεση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Όσο για σήμερα, η δίκη θα
γινόταν τηλεοπτικό σόου, γιατί ο κόσμος είχε υποφέρει και τα κανάλια
ερεθίζονται από αυτό…

ΕΡ.: Τριάντα χρόνια από την 21η Απριλίου 1967. Οι
πληγές έχουν κλείσει οριστικά;

ΑΠ.: Όχι. Γιατί ορισμένοι έχουν ακόμη τη
διάθεση παράνομης κατάληψης της εξουσίας.

ΕΡ.: Τελικά, ήταν ένα έγκλημα
στιγμιαίο;

ΑΠ.: Τότε αυτό ήταν αβέβαιο. Τώρα έχει λυθεί από το Σύνταγμα
ότι είναι διαρκές.

ΕΡ.: Όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια ή πρέπει να
ανοίξουμε τον φάκελο της χάριτος;

ΑΠ.: Ας απαντήσουν οι αρμόδιοι και οι
ενδιαφερόμενοι γι’ αυτό…

ΕΡ.: Τι θα απαντούσατε σε όσους λένε ότι οι
κατάδικοι πραξικοπηματίες πρέπει να αντιμετωπιστούν κατ’ αρχήν με ανθρωπιά;

ΑΠ.: Αναμφιβόλως.

ΕΡ.: Ποιο ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα που
αντιμετώπισαν οι δικαστές των Απριλιανών;

ΑΠ.: Να εξετάσουν όλα τα
περιστατικά για τη δράση του καθενός. Γιατί η ανάκριση ήταν ελλιπής.

ΕΡ.:
Και ποια στιγμή της μεγάλης δίκης, η σημαντικότερη;

ΑΠ.: Όλη η δίκη ήταν
μια σημαντική ιστορική στιγμή.

ΕΡ.: Το πρόσωπο μέσα στη δικαστική αίθουσα
που θυμάστε εντονότερα;

ΑΠ.: Τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ως μάρτυρα.

ΕΡ.: Ειδικές συνθήκες κράτησης για τους Απριλιανούς: Αναγκαιότητα ή
ανεπίτρεπτο προνόμιο;

ΑΠ.: Δεν χάλασε και ο κόσμος αν είχαν καλύτερη
μεταχείριση.

ΕΡ.: Αναμφισβήτητα, επί επταετίας η Δικαιοσύνη απέκτησε
περισσότερη εξουσία και απώλεσε κύρος;

ΑΠ.: Αφού υπήρχαν τα έκτακτα
στρατοδικεία με δικαστές…

ΕΡ.: Η οποιαδήποτε σχέση με τους Απριλιανούς
θα έπρεπε να ήταν κριτήριο για την αποπομπή δικαστών;

ΑΠ.: Ναι. Αλλά δεν
απεμέμφθη κανείς, πλην ενός…

ΕΡ.: Το μεγαλύτερο έγκλημα της χούντας;

ΑΠ.: Το ίδιο το πραξικόπημα και η διάρκειά του.

ΕΡ.: Στα χρόνια που
ακολούθησαν φοβηθήκατε ποτέ επιστροφή στο παρελθόν;

ΑΠ.: Όχι φανερά, παρ’
ότι υπήρχαν φιλόδοξοι.

ΕΡ.: Έρευνες δείχνουν πως αρκετοί νέοι αγνοούν τι
συνέβη στις 21/4/67. Ανησυχητικό φαινόμενο ή δείγμα κάθε εποχής;

ΑΠ.:
Ανησυχητικό φαινόμενο, χωρίς αμφιβολία.

ΕΡ.: Μήπως ξεχνούμε γιατί θέλουμε
να ξεχάσουμε;

ΑΠ.: Ε, δεν πρόκειται για μια αισθηματική ιστορία, ώστε να
δικαιολογείται η λήθη…

ΕΡ.: Είχατε δεχθεί παρεμβάσεις στο έργο σας;

ΑΠ.: Ποτέ.

ΕΡ.: Ένας πολιτικός που στήριξε τους ανεξάρτητους δικαστές;

ΑΠ.: Όλοι θέλουν τους ανεξάρτητους δικαστές, τουλάχιστον για τον εαυτό τους…

ΕΡ.: Η Δικαιοσύνη σήμερα πόσο μακριά βρίσκεται από τα πολιτικά πράγματα;

ΑΠ.: Δεν επηρεάζει την πολιτική λειτουργία.

ΕΡ.: Και πόσο κοντά στην
κοινωνία;

ΑΠ.: Κοντά; Δεν είμαι καθόλου βέβαιος γι’ αυτό.

ΕΡ.: Ποιον
πρόεδρο του Αρείου Πάγου θα έπρεπε να μνημονεύουμε πρώτον;

ΑΠ.: Πρέπει να
ανατρέξουμε παλαιότερα.

ΕΡ.: Εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη της
δικαστικής ηγεσίας;

ΑΠ.: Δεν ξέρω καλύτερη.

ΕΡ.: Τι θα συμβουλεύατε
έναν νέο δικαστή;

ΑΠ.: Να κοιτάζει τη δουλειά του.

ΕΡ.: Και ποιο
μέτρο, προς άμεση θέσπιση, θα προτείνατε στον υπουργό Δικαιοσύνης;

ΑΠ.: Να
περνούν από κόσκινο οι δικαστές, όταν διορίζονται, για την ικανότητα και
τιμιότητά τους.

ΕΡ.: Ποιο βήμα, των τελευταίων ετών, στον χώρο της
Δικαιοσύνης θεωρείτε το σημαντικότερο;

ΑΠ.: Μετά το Σύνταγμα δεν υπήρξε
κανένα εξαιρετικά σημαντικό γεγονός.

ΕΡ.: Προσφυγές δικαστών με
οικονομικές αξιώσεις. Θα έπρεπε να αποφεύγονται;

ΑΠ.: Βεβαίως, γιατί δεν
μπορεί κανείς να κρίνει τον εαυτό του…

ΕΡ.: Τελικά, η Δικαιοσύνη στη
χώρα μας βαδίζει καλά;

ΑΠ.: Δεν είμαι ενθουσιασμένος…

ΕΡ.: Να
δικηγορούν οι συνταξιούχοι δικαστικοί;

ΑΠ.: Υπάρχουν πλεονεκτήματα και
μειονεκτήματα.

ΕΡ.: Η «δίκη της χούντας» σήμερα θα γινόταν τηλεοπτικό
σόου;

ΑΠ.: Μάλλον, γιατί ο κόσμος είχε υποφέρει. Κι αυτό ερεθίζει τα
κανάλια…