Ενας δράκος και δύο κουτσές πάπιες
Η πολυδιαφημισμένη τριμερής συνάντηση περιορίστηκε σε ένα γενικόλογο ανακοινωθέν, αφήνοντας όμως ισχυρό πολιτικό αποτύπωμα για τη διεθνή θέση των ΗΠΑ

US President Donald Trump, left, sits with Chinese President Xi Jinping, right, at their luncheon at the Kylin Villa in Shenzhen in southern China’s Guangdong province, Thursday, Nov. 19, 2026, during his visit to China for the Asia-Pacific Economic Cooperation (APEC) summit. Mark Schiefelbein/Pool via REUTERS TPX IMAGES OF THE DAY
«Ήταν ένα από τα πιο επιτυχημένα ταξίδια αμερικανού προέδρου στην Ασία», «ο Σι και εγώ έχουμε εξαιρετική σχέση» και στην Τριμερή με τον Πούτιν «υπήρχε φοβερή χημεία, η σχέση μεταξύ των τριών μας ήταν φανταστική», είπε σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, προσθέτοντας ότι δεν μετέβη στη Σενζέν με τη λογική της Γιάλτας, ήταν όμως «εκπληκτικό γεγονός».
Η σημειολογία του σκηνικού της «ιστορικής» συνάντησης Σι – Τραμπ – Πούτιν στη Σενζέν της Κίνας ήταν αποκαλυπτική. Πίσω από τις τρεις σημαίες, ένας τεράστιος πίνακας απεικόνιζε το Σινικό Τείχος πάνω από μια θάλασσα από σύννεφα και πεύκα, με την αυγή να ανατέλλει στον ορίζοντα σαν μια νέα αρχή.
Στο κέντρο του ξύλινου οβάλ τραπεζιού, ο Σι Τζινπίνγκ κυριαρχούσε στη σκηνή – ο 73χρονος κινέζος πρόεδρος πρόβαλε ισχύ διεθνώς αλλά και στο εσωτερικό της χώρας του, στο τιμόνι της οποίας, σε ένα χρόνο, θα εξασφαλίσει μια τέταρτη θητεία.
«Ένας δράκος και δύο κουτσές πάπιες» ήταν ο τίτλος της «Reppublica», εκεί που πολλοί άλλοι έσπευσαν να δουν μια Γιάλτα 2.0, δηλαδή κάτι ανάλογο με την οκταήμερη συνάντηση Ρούζβελτ, Τσόρτσιλ και Στάλιν, τον Φεβρουάριο του 1945, όταν καθορίστηκαν σφαίρες επιρροής.
Την Πέμπτη, οι τρεις ηγέτες κάθισαν 80 λεπτά στο τραπέζι, εξέδωσαν ένα γενικόλογο ανακοινωθέν και μετά ασχολήθηκαν με τις φωτογραφίες. Η φράση του Μαρξ στη «18η Μπριμέρ» από τα μέσα του 19ου αιώνα ίσως αποτελεί την τέλεια λεζάντα: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρώτα ως τραγωδία, μετά ως φάρσα».
«Η σύνοδος κορυφής αποτέλεσε δώρο για τον Πούτιν που βγήκε από τη διεθνή απομόνωση και υπογράμμισε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι πλέον ο ηγέτης του ελεύθερου κόσμου», σχολίασε ο πρώην υπουργός Ευρώπης της Βρετανίας Τζιμ Μέρφι.
«Ποιος είναι αυτός; Είναι ο φίλος μου», είπε στην κατ’ ιδίαν συνάντησή του με τον ρώσο ηγέτη ο πρόεδρος Τραμπ, για τον άνθρωπο που αιματοκυλίζει εδώ και πέντε χρόνια την Ουκρανία. Ο καναδός ιστορικός Μάικλ Ιγκνάτιεφ δεν έχει καμία αμφιβολία: «Η Αμερική παραιτείται της υπεράσπισης της δημοκρατίας μπροστά στους αυταρχικούς ηγέτες».
«Ο Σι Τζινπίνγκ και ο “φίλος” του Βλαντίμιρ Πούτιν αποκοίμισαν τον Ντόναλντ Τραμπ μέσα στη χλιδή», σημειώνει η «Monde». Το μόνο που έγινε, τελικά, ήταν να καλλιεργήσουν μια πρόσοψη εγγύτητας, η οποία δεν αποκαλύπτει τίποτα από τις διαφωνίες τους σε θέματα όπως η τεχνητή νοημοσύνη και τα πυρηνικά οπλοστάσια.
Την ίδια ώρα ο Πούτιν έλεγε πως εάν δεν αλλάξουν «οι πολιτικές ελίτ της Ευρώπης, δεν θα υπάρχει προσέγγιση με τη Μόσχα» και κάλεσε τους Ουκρανούς να συνταχθούν με τη Ρωσία, «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας». Η δε κυβέρνηση Τραμπ διεμήνυσε σε Ευρωπαίους και Ουκρανούς ότι θέλει ειρηνευτική συμφωνία Κιέβου – Μόσχας έως τις αρχές Ιανουαρίου, πριν οι Δημοκρατικοί αναλάβουν τον έλεγχο του Κογκρέσου, σύμφωνα με τους «Financial Times».
Οι Ευρωπαίοι δεν είχαν καμία συμμετοχή στο σόου που εξελίχθηκε στο πρώην ψαροχώρι της Σενζέν που έχει μεταμορφωθεί σε μια τεχνολογική μεγαλούπολη 18 εκατομμυρίων κατοίκων και όπως λέει το γνωστό ρητό «όταν δεν είσαι στο τραπέζι, μπορεί να είσαι στο μενού». Οι αντιδράσεις είναι πολλές σε διεθνές επίπεδο αλλά και στο εσωτερικό της χώρας όπου ακόμα και Ρεπουμπλικανοί ενοχλήθηκαν σφόδρα από τους εναγκαλισμούς Τραμπ με τον ηγέτη της Κίνας, που το στρατιωτικό δόγμα της Ουάσιγκτον χαρακτηρίζει ως τον «μεγαλύτερο εχθρό».
«Η τριμερής συνάντηση είχε σημαντική συμβολική σημασία: είναι η πρώτη φορά που συναντήθηκαν οι ηγέτες των τριών πυρηνικών υπερδυνάμεων», λέει ο ιστορικός Ράνα Μίτερ, ειδικός στην Κίνα και καθηγητής στη Σχολή Κένεντι του Χάρβαρντ. «Είναι προφανές ότι ο Σι και ο Πούτιν υπαγόρευσαν την ατζέντα στη Σενζέν. Υπό αυτή την άποψη, η πιο σημαντική πτυχή αυτής της συνάντησης ήταν τα όσα δεν συζητήθηκαν».














