Το μεγάλο γερμανικό παράδοξο

Πολύς κόσμος αναρωτιέται αν η διοργάνωση που ονομάζεται UEFA Nations League στην οποία η εθνική μας ομάδα προσπαθεί να συνεχίσει φτάνοντας για πρώτη φορά στην ιστορία της στα νοκάουτ παιχνίδια της για την κατάκτησή της είναι μία διοργάνωση σημαντική.

Οποιος θέλει να καταλάβει τη σημαντικότητά της ας προσέξει δύο πράγματα. Το πρώτο είναι το ποιες ομάδες την έχουν κερδίσει.

Μέχρι τώρα το UEFA Nations League το έχουν κατακτήσει η Πορτογαλία, η Γαλλία και δυο φορές η Ισπανία, ομάδες δηλαδή που έχουν ως στόχο και την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος τουλάχιστον.

Το δεύτερο που κάνει κατανοητή τη σημαντικότητα του Nations League είναι το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη διοργάνωση: στα τέσσερα γκρουπ των ομάδων της περίφημης πρώτης κατηγορίας (όπου βρίσκονται ομάδες που το τρόπαιο διεκδικούν) προηγούνται στις βαθμολογίες πολύ σημαντικές εθνικές ομάδες.

Στο πρώτο γκρουπ πρώτη είναι η Γαλλία και δεύτερη η Ιταλία που μάχεται για αυτή τη δεύτερη θέση με το Βέλγιο. Στο δεύτερο γκρουπ, στο οποίο βρίσκεται η εθνική μας ομάδα, η μάχη που έδωσε και δίνει για την πρόκριση ήταν με την Ολλανδία κι όχι με τους Σέρβους.

Στο τρίτο γκρουπ πρώτη είναι οι παγκόσμιοι πρωταθλητές Ισπανοί τους οποίους ακολουθούν κατά πόδας οι Άγγλοι.

Στο τέταρτο γκρουπ η πρωτιά έχει κατακτηθεί από την Πορτογαλία – η δεύτερη θέση είναι ανοιχτή.

Μοναδική εξαίρεση στον κανόνα που θέλει στη φετινή διοργάνωση τις δυνατές ομάδες να πρωταγωνιστούν αποτελεί η Γερμανία.

Κλοπ

Οι Γερμανοί ξεκίνησαν τη διοργάνωση με νέο προπονητή, τον Γιούργκεν Κλοπ. Τα προβλήματα ωστόσο που αντιμετώπισαν δεν είχαν να κάνουν με την αλλαγή του προπονητή και την ανάγκη να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος.

Όπως και στο Euro που διοργάνωσαν το 2024, αλλά όπως είδαμε και στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο των ΗΠΑ, οι Γερμανοί έχουν δύο προβλήματα τα οποία είναι παράξενα αν σκεφτεί κανείς τις παραδόσεις του ποδοσφαίρου τους.

Το ένα πρόβλημα αφορά την έλλειψη προόδου κάποιων πολύ ταλαντούχων ποδοσφαιριστών τους που έπρεπε να σηκώνουν πλέον το βάρος της διάκρισης της Εθνικής Γερμανίας.

Το δεύτερο πρόβλημα αφορά την έλλειψη σπουδαίων κυνηγών – κυρίως σέντερ φορ.

Η παρουσία των οποίων ήταν πάντοτε το χαρακτηριστικό της Εθνικής Γερμανίας όταν αυτή έφτανε σε μεγάλες διακρίσεις.

Διαδοχή

Για να το πω απλά τον μεγάλο Γκερντ Μίλερ διαδέχτηκαν τη δεκαετία του ’80 ο Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε και ο βαρύς Χορστ Χρούμπες.

Οι δύο αυτοί άφησαν αργότερα στη θέση τους τον Γιούργκεν Κλίνσμαν και τον Ρούντι Φέλερ και αυτοί οι δύο παρέδωσαν τη σκυτάλη στον σταθερότατο σκόρερ Μίροσλαβ Κλόζε, ηγέτη της επίθεσης της Γερμανίας το 2014 όταν αυτή για τελευταία φορά κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο: αυτός είχε δίπλα του παίκτες όπως ο Ποντόλσκι, ο Γκέτσε, ο Αντρέας Μέλερ φυσικά.

Τώρα τέτοιοι επιθετικοί δεν υπάρχουν. Κι αυτό είναι τρομερά παράδοξο αν σκεφτεί κανείς ότι η Μπουντεσλίγκα παραμένει πρωτάθλημα στο οποίο τα γκολ πέφτουν βροχή. Μόνο που καθώς φαίνεται τα βάζουν φορ χωρίς διεθνές κύρος.  

Πολλούς

Δείτε τι συμβαίνει. Ο Κλοπ κάλεσε στην εθνική ομάδα τον Φόλκρουγκ, ο οποίος πέτυχε μόλις ένα γκολ σε δύο χρόνια μακριά από την Μπουντεσλίγκα και 9 σε ισάριθμους αγώνες φέτος που επέστρεψε στη χώρα του.

Ο παίκτης αυτός είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα που παράξενου προβλήματος του γερμανικού ποδοσφαίρου: η γερμανική σχολή παράγει πολλούς επιθετικούς που σκοράρουν στο πρωτάθλημα της χώρας, αλλά δυσκολεύονται στην Εθνική και, γενικότερα, σε διεθνές επίπεδο, επειδή είναι συνήθως δυνατοί αλλά άτεχνοι, δεν συμμετέχουν στην ανάπτυξη του παιχνιδιού και έχουν στο μυαλό τους μόνο το γκολ.

Στην Μπουντεσλίγκα ο μέσος σέντερ φορ είναι ένας επιθετικός παλαιάς κοπής, ξεπερασμένος από την εξέλιξη του παιχνιδιού και του ίδιου του ρόλου του. Αρκεί να βγει εκτός Γερμανίας για να αποδειχθεί ανεπαρκής.

Καριέρα

Και ο Μίροσλαβ Κλόζε, ο τελευταίος μεγάλος εκπρόσωπος της κατηγορίας που λέγεται Γερμανοί φορ, είχε κάνει στους συλλόγους που αγωνίστηκε καριέρα κατώτερη από αυτή στην Εθνική, στην οποία οι επιδόσεις του – κυρίως στα Μουντιάλ – ήταν εξαιρετικές.

Αλλά το δικό του πέρασμα από την Ιταλία π.χ. οι επίγονοί του δεν μπορούν ούτε να το φανταστούν. Ο πίνακας των σκόρερ της φετινής σεζόν στην Μπουντεσλίγκα μοιάζει με γεύμα μεταξύ αγνώστων.

Πέρα από τον Φόλκρουγκ, στις πρώτες δέκα θέσεις βρίσκουμε τον Γιούνες Εμπνουταλίμπ της Αϊντραχτ και τον Φίλιπ Τιτς της Μάιντς με 6 γκολ, τους Τζόναθαν Μπούρκαρντ, Ερμεντίν Ντεμίροβιτς και Μίχαελ Γκρέγκοριτς (που αγωνίζονται αντίστοιχα στις Αϊντραχτ, Στουτγάρδη και Αουγκσμπουργκ) με 5 γκολ, και πιο πίσω τον Ιγκόρ Ματάνοβιτς της Φράιμπουργκ με 4.

Όλοι τους είναι σέντερ φορ όμοιοι. Δυνατοί στο ψηλό παιχνίδι, με καλή αίσθηση του γκολ, αλλά τεχνικά όχι σπουδαίοι.

Τιτς

Αυτή την εβδομάδα γινόταν συζήτηση στη Γερμανία γιατί ο Κλίνσμαν δεν κάλεσε τον Τιτς της Μάιντς, τον πιο ιδιαίτερο φορ αυτής της κατηγορίας.

Έχει τσιγκελωτό μουστάκι, ντεκαπάζ χαίτη, μοιάζει να έρχεται από το Ανατολικό Βερολίνο της δεκαετίας του ’80. Εχει ύψος 1,90 μ. και παίζει ξύλο με όλους τους αμυντικούς.

Στα 29 του ζει την καλύτερη σεζόν του στην Μπουντεσλίγκα όπου έφτασε για πρώτη φορά το 2023, όταν ήταν ήδη 26 ετών.

Το περασμένο Σάββατο σκόραρε εναντίον της Μπάγερν, προφανώς με κεφαλιά – και μάλιστα νικώντας στον αέρα έναν πανύψηλο αμυντικό όπως ο Τα. Αλλά αν οι Γερμανοί πιστεύουν αυτός πως θα έλυνε κάποιο πρόβλημα, είναι τρελοί.  

Επιλογή

Ακόμα πιο μεγάλο πρόβλημα είναι αυτό της έλλειψης προόδου των δύο περισσότερο ταλαντούχων Γερμανών μεσοεπιθετικών ποδοσφαιριστών της εποχής μας: του Μουσιάλα, παίκτη της Μπάγερν Μονάχου και του Βιρτζ που υπήρξε η ακριβότερη μεταγραφή της Λίβερπουλ.

Ο Μουσιάλα δυστυχώς ταλαιπωρείται από κάτι σπάνιο. Πριν από λίγες μέρες ο επίτιμος πρόεδρος της Μπάγερν Μονάχου Ούλι Χένες έκανε γνωστό ότι ο συγκεκριμένος εξαιρετικά ταλαντούχος ποδοσφαιριστής πάσχει από μια σπάνια νευρολογική διαταραχή.

Προφανώς δεν φταίει ο ίδιος για τη στασιμότητά του. Ο Βιρτζ όμως έμπλεξε γιατί έκανε μάλλον τη λάθος επιλογή να πάει στην Αγγλία.

Για την ώρα του είναι δύσκολο να διακριθεί στην Πρέμιερ Λιγκ διότι είναι ένας ποδοσφαιριστής πολύ καλός με την μπάλα στα πόδια που όμως δεν καλύπτει κάποια συγκεκριμένη θέση και αυτό για τους προπονητές με τους οποίους χρειάστηκε να δουλέψει στη Λίβερπουλ αποδείχτηκε γρίφος άλυτος.

Όπως γρίφος άλυτος είναι συνολικά η Εθνική Γερμανίας. Κι αυτό είναι το συμπέρασμα του εφετινού UEFA Nations League.