Και «κάτι ψιλά»…

Οι δημοσκοπήσεις είναι ένα χρήσιμο εργαλείο, δεν περιμένατε από εμένα να σας το πω. Αρκεί να τις διαβάζουμε με μέτρο και χωρίς υπερβολές.

Μας δίνουν, λοιπόν, μια γενική εικόνα των πολιτικών συσχετισμών. Αλλά όποιος νομίζει ότι μπορεί να προεξοφλήσει τη μετεκλογική κατάσταση κάποιους μήνες πριν από τις εκλογές και μέσω δημοσκοπήσεων έχει εξασφαλισμένη αναγνώριση. Θα τον προτείνουμε για «μάγο της φυλής».

Ο γράφων δεν τρέφει τέτοια φιλοδοξία. Ως εκ τούτου, μπορεί απλώς να περιγράφει τα πράγματα όπως διαμορφώνονται αλλά όχι όπως θα διαμορφωθούν.

Θυμίζω, άλλωστε, την παρατήρηση του Φρανσουά Μιτεράν που έλεγε ότι «μεταξύ των προεκλογικών διαβεβαιώσεων και των μετεκλογικών δεδομένων μεσολαβεί ένα κορυφαίο γεγονός που είναι οι εκλογές». Υπ’ όψιν λοιπόν…  

Αλλά πάμε στη γενική εικόνα. Αν δώσουμε βάση στις δημοσκοπήσεις, συνολικά ένα 65% επιθυμεί «αλλαγή κυβέρνησης» ή «πολιτική αλλαγή».

Είναι υψηλό και μάλλον εύλογο ποσοστό. Καταγράφει την κόπωση ενός  ακροατηρίου μετά οκτώ χρόνια διακυβέρνησης ΝΔ και Μητσοτάκη. Ο χρόνος φθείρει.

Μόνο που αυτό το ποσοστό ψηφοφόρων έχει ένα χαρακτηριστικό. Είναι ετερογενές και κατακερματισμένο. Δεν μπορούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους ούτε τι μέρα είναι.

Και συνεπώς το ζήτημα απλοποιείται.

Δεν είναι όλοι εναντίον ενός. Αλλά όλοι εναντίον όλων. Σε ένα σύστημα το οποίο αποτελείται από «ένα κόμμα και κάτι ψιλά» και στο οποίο το «ένα κόμμα» έχει το σταθερό προβάδισμα.

Μπορεί να μεταβληθεί αυτό το σκηνικό έως τις εκλογές;  

Δύο τρόποι υπάρχουν.

– Είτε να αποδυναμωθεί τόσο το «ένα κόμμα» ώστε να μπει κι αυτό στην κατηγορία «κάτι ψιλά».

– Είτε να ξεχωρίσει κάποιος από τα «κάτι ψιλά».

Ούτε οι δημοσκοπήσεις ούτε η γενικότερη αίσθηση των πραγμάτων μάς προδιαθέτουν για το ένα ή το άλλο.

Μένει ένα τρίτο σενάριο που προέρχεται πιο πολύ από τον χώρο της επιστημονικής φαντασίας. Η δημιουργία με κάποιο τρόπο μιας «μεταβατικής κυβέρνησης» με κάποιον «μεταβατικό Πρωθυπουργό».

Για τη θέση έχουν ήδη αναφέρει την περίπτωση Βαγγέλη Βενιζέλου – στην επιστημονική φαντασία όλα επιτρέπονται…

Βεβαίως χρειάζονται και μερικές ακόμη προϋποθέσεις.

Οπως για παράδειγμα να προσδιοριστεί τι σόι «μετάβαση» είναι αυτή και πού θα «μεταβαίνει».

Να βρεθούν κάποια κόμματα να επιδιώξουν τη «μετάβαση» με τον Βενιζέλο.

Να προσφερθεί ο Βενιζέλος που δεν μου μοιάζει για κορόιδο.

Και φυσικά 151 βουλευτές να του δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης για να «μεταβούν» μαζί του «σε άλλη γη κι άλλα μέρη».

Αν, όμως, επιστρέψουμε στον πραγματικό κόσμο, τα δεδομένα είναι πιο ξεκάθαρα.

Κυβέρνηση χωρίς το πρώτο κόμμα δεν γίνεται και ο Μητσοτάκης (που θα είναι κατά πάσα πιθανότητα πρώτο κόμμα) ομολόγησε ότι δεν βλέπει πολλές δυνατότητες συνεργασίας στο τραπέζι (συνέδριο Travel Gr. – «Πρώτο Θέμα», 10/11).

Προφανώς δεν έχει άδικο. Ιδίως αφότου ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ προειδοποίησε στο γνωστό μετριόφρον ύφος ότι «κύριε Μητσοτάκη, το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα με το οποίο δεν μπορείτε να συνεργαστείτε» διότι «αποτελεί τον βασικό πολιτικό πόλο απέναντι στη ΝΔ» (Κ. Τσουκαλάς, 10/11).

Τι μένει, λοιπόν; Να αναδειχθεί πρώτο κόμμα η ΕΛΑΣ, όπως διαβεβαίωσε ο Τσίπρας. Ενα κόμμα που μάχεται κατά της διαφθοράς, κάτι ανάμεσα σε ΣΔΟΕ και Αρχή για το Ξέπλυμα.

Ή έστω ο «βασικός πολιτικός πόλος» (που λίγο βραδυπορεί) να καλύψει τις 15 μονάδες που τον χωρίζουν από τη ΝΔ – αν κι εκείνο το «πρώτοι με μία ψήφο διαφορά» που υπόσχονταν παλαιότερα μάλλον το έχουν αποσύρει.

Για την κ. Καρυστιανού ευτυχώς δεν υπάρχει ζήτημα, αφού θα είναι μεν πρώτη αλλά με αυτοδυναμία.

Ολα αυτά έχουν πλάκα. Αλλά και ένα συμπέρασμα. Αφήνουν τον ψηφοφόρο να ψάχνεται μπροστά σε μια ενδεχόμενη αυτοδυναμία της ΝΔ. Δεν του προσφέρουν άλλη λύση.  

Κι αυτό είναι μεγάλο έλλειμμα για ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα. Δεν είναι δυνατόν να πηγαίνουμε στις εκλογές με μία και μοναδική συγκροτημένη πρόταση διακυβέρνησης της χώρας.

Εστω και με καθυστέρηση προκύπτει το τεράστιο λάθος του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ όταν απέκλεισε την προοπτική συνεργασίας με τη ΝΔ. Δηλαδή, τη μόνη ρεαλιστική.

Και κυρίως εντυπωσιάζει η αγωνία του «βασικού πολιτικού πόλου» να μπει σε μια πλειοδοσία εθνικοφροσύνης ακόμη και με τον… Σαμαρά!

Αν χρειάζεται να κάνεις τον εθνικόφρονα, τότε δεν είσαι «βασικός πολιτικός πόλος». Τόσο απλό.

Ούτε φυσικά είναι εικόνα «βασικού πολιτικού πόλου» η έξω φρενών κυρία του ΠΑΣΟΚ που ούρλιαζε στην τηλεόραση «να φύγετε, να έλθει ο Ανδρουλάκης»!

Να επιστρέψω, όμως, στα βασικά. Το ζήτημα δηλαδή δεν είναι αν υπάρχει ή δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Αυτό αφορά μόνο όσους την αποτελούν κι αν τους αρέσει να φωνάζουν για τον Ανδρουλάκη.

Το ζήτημα είναι αν ο ψηφοφόρος στις ερχόμενες βουλευτικές εκλογές θα κληθεί να επιλέξει ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες προτάσεις διακυβέρνησης της χώρας.  

Εχουμε ήδη μπει και μάλιστα προ μηνών στον τέταρτο χρόνο διακυβέρνησης της δεύτερης συνεχόμενης θητείας του Μητσοτάκη. Οκτώ χρόνια.

Κι είναι απορίας άξιο πως δεν έχει αναδειχθεί ούτε ένας ισάξιος ανταγωνιστής του για την πρωθυπουργία. Μάρτυρας όλες οι δημοσκοπήσεις χωρίς καμία εξαίρεση.

Οχι πως όλοι οι άλλοι πολιτικοί αντίπαλοι του Πρωθυπουργού υστερούν, προς Θεού. Μια χαρά άνθρωποι είναι οι περισσότεροι κι ενδεχομένως έχουν ικανότητες.

Αλλά κανείς δεν δίνει την εντύπωση στον κόσμο ότι μπορεί με επάρκεια και σοβαρότητα να χειριστεί δύσκολα προβλήματα και να αντιμετωπίσει επικίνδυνες καταστάσεις.

Και ούτε οι θυμωμένες αγορεύσεις στη Βουλή ούτε οι οργισμένες εκρήξεις στην τηλεόραση βοηθούν ιδιαίτερα να αλλάξουμε εντυπώσεις.