Χαμηλοί τόνοι

Και ξαφνικά χθες το πρωί, ενώ εντοπίζαμε στον χάρτη με τη βοήθεια των στρατιωτικών αναλυτών την ακριβή θέση του γαλλικού ερευνητικού πλοίου, ακούγαμε για πολλοστή φορά τις υπερήφανες διαβεβαιώσεις κυβερνητικών στελεχών ότι δεν ζητήσαμε άδεια από την Τουρκία και θαυμάζαμε τα λεκτικά σχήματα της αντιπολίτευσης για «μια κακοπαιγμένη παράσταση αντιφάσεων» (ΠΑΣΟΚ) και το «ειδοποιητήριο που σύντομα θα στείλει ο ελληνικός λαός στον Μητσοτάκη για να σταματήσει να ζημιώνει τα εθνικά μας συμφέροντα» (ΕΛΑΣ), μια διαφορετική φωνή ακούστηκε στο ραδιόφωνο.

Ο άνθρωπος που μιλούσε στον Παύλο Τσίμα και το Mega News 104,6 τόνιζε την ανάγκη να διατηρηθούν χαμηλοί τόνοι στο ζήτημα του καλωδίου, επισήμαινε ότι ο διάλογος μεταξύ κρατών δεν δημιουργεί προηγούμενο ούτε συνεπάγεται εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και κατέληγε πως πρέπει να δοθεί έμφαση στην ολοκλήρωση του έργου.

Μα ποιος ήταν; Κανένας ελβετός καθηγητής που ζει στον κόσμο του; Κανένας Αμερικανός διπλωμάτης που θέλει ηρεμία για να ξεκινήσουν μεθαύριο απρόσκοπτα οι εξορύξεις; Ή μήπως κανένας Έλληνας μειοδότης που είναι έτοιμος να τα δώσει όλα στους Τούρκους επειδή φοβάται να πολεμήσει;

Ήταν ο υπουργός Άμυνας της χώρας που βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της αντιπαράθεσης και, παρά ταύτα, αρνιόταν να παρασυρθεί στην υστερία των τελευταίων ημερών γύρω από ένα έργο ηλεκτρικής διασύνδεσης με ευρωπαϊκή σφραγίδα.

Ο Βασίλης Πάλμας είναι έμπειρος, έχει διατελέσει και κυβερνητικός εκπρόσωπος. Δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ενδοτικός, έχει υπηρετήσει και ως διευθυντής Τύπου στην κυβέρνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Δεν εμπιστεύεται τους Τούρκους, κατέχουν το ένα τρίτο της πατρίδας του. Ίσως κατά βάθος να γνωρίζει ότι για τη συνέχιση αυτής της κατοχής φέρει ευθύνες και η χώρα του. Αυτό που σίγουρα γνωρίζει είναι ότι σε ένα τόσο λεπτό ζήτημα σαν κι αυτό που απασχολεί τις τελευταίες μέρες την επικαιρότητα δεν αρμόζουν οι φωνασκίες, αλλά η σιωπηρή διπλωματία. Και γι’ αυτό ζητά «λιγότερα λόγια και περισσότερη δουλειά».

Κάθε τόσο, και με διάφορες ευκαιρίες, σκέφτομαι πόσο λείπουν από τη Βουλή και τον δημόσιο διάλογο γενικότερα ο Σταύρος Θεοδωράκης και οι συνεργάτες του στο Ποτάμι. Γιατί λείπουν; Επειδή παρέθεταν επιχειρήματα για τα μεγάλα θέματα ύστερα από μελέτη όλων τους των πλευρών.

Επειδή ασκούσαν κριτική χωρίς να δίνουν την εντύπωση ότι το έκαναν αποκλειστικά για αντιπολιτευτικούς λόγους. Επειδή σιχαίνονταν τον αρνητισμό και διατύπωναν προτάσεις. Επειδή δεν φοβόντουσαν να συνταχθούν με την κυβέρνηση ή ένα αντίπαλο κόμμα αν συμφωνούσαν με τις θέσεις του. Επειδή δεν χρησιμοποιούσαν ξύλινο λόγο και κατέφευγαν συχνά στο χιούμορ.

Οπως απαντά βέβαια συχνά ο Σταύρος όταν του λένε ότι λείπει, «ας μας ψηφίζατε». Γιατί κατά βάθος μας αρέσει λίγος λαϊκισμός – ή και πολύς – στον δημόσιο λόγο. Απολαμβάνουμε την κινδυνολογία. Νιώθουμε ασφάλεια με τα κλισέ. Τα υπόλοιπα μας ξεβολεύουν.