Ο Ρούμπιο στην Πνύκα – ίσως και στην Ιστορία

Σε περίοδο τέτοιων τεκτονικών μεταβολών, δεν νοείται πλέον διεθνής ανάλυση που να μην ξεκινά με τη λέξη «ίσως». Ουδείς έχει τη συνολική εικόνα, των πρωταγωνιστών συμπεριλαμβανομένων.

Ετσι, το «ίσως» δεν είναι λίγο, ιδίως όταν αφορά την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα. Επίσκεψη πυκνής ουσίας που, ίσως, έγραψε Ιστορία. Και μάλιστα διττή.

Αφενός τα ελληνοτουρκικά: παρά το γεγονός ότι ο Ρούμπιο, όπως ήταν φυσικό, λειτούργησε ως εκ του ρόλου όφειλε, δύο φράσεις του, υπό την προϋπόθεση ότι θα αποδειχθούν πλήρεις περιεχομένου, σηματοδοτούν μία νέα πραγματικότητα, δίνοντας ξαφνικά υπόσταση στη μέχρι σήμερα εντελώς άτοπη αντίληψη ότι τα ενεργειακά ζητήματα μπορούν να θεωρούνται και ως εγγυήσεις εθνικής ασφάλειας.

«Η ενεργειακή ασφάλεια συνδέεται με την εθνική ασφάλεια», είπε ο αμερικανός υπουργός, ο οποίος έπλεξε εξαιρετικά εμφατικά και στοχευμένα εγκώμια για την Ελλάδα, ενώ, λίγο μετά, είπε επίσης ότι «λόγω της θέσης της στον χάρτη, η Ελλάδα είναι εκτεθειμένη σε διαφορετικές απειλές. Δεν θέλουμε το λίκνο του δυτικού πολιτισμού να απειλείται». Αυτά έχουν ασφαλώς τη σημασία τους – η Τουρκία, πάντως, το ξέρει καλά.

Αν όμως το πεδίο των καθοριστικών για την Ελλάδα «τριγωνικών» σχέσεων με την Ουάσιγκτον και την Αγκυρα όντως τελεί υπό τέτοια αναδιαμόρφωση, υπάρχει και κάτι ευρύτερο που ίσως καθιστά την επίσκεψη ιστορική: ο λόγος του Ρούμπιο στην Πνύκα, από την οποία κάλεσε έθνη και κράτη που τον μοιράζονται, σε κοινό αγώνα για τη διάσωση του δυτικού πολιτισμού, από τον τόπο όπου αυτός γεννήθηκε και του οποίου η ταυτότητα, η Ελλάδα, τότε και τώρα, τιμάται πάντοτε ως «ιερή» παντού στον δυτικό κόσμο – μα το αντίθετο σε ό,τι άλλο την περιβάλλει.

Ο Ρούμπιο κάλεσε τη Δύση να ζήσει: το απόλυτο αυτονόητο, το οποίο αυτοκτονικά η ίδια μετατρέπει συστηματικά και αποτελεσματικά σε περίπου αδύνατο. Λίγες ώρες πριν, ο αμερικανός πρόεδρος Τραμπ είχε δηλώσει για τα δραματικά γεγονότα που εξαπλώθηκαν σαν πυρκαγιά στη Γαλλία ότι δεν έχουν σχέση με την εκπαίδευση, μα πρόκειται για μουσουλμανική απόπειρα να καταληφθεί μία μεγάλη χώρα! Δ

ήλωση που, όσο και αν προκαλεί ρίγος να την ακούει κανείς, ακόμα περισσότερο είναι αδύνατον πλέον να την αγνοεί. Και που, πάντως, αφορά γεγονότα με ένα και μόνο «διά ταύτα»: είναι σαν να βιάζονται να εκλέξουν τη Λε Πεν από τον πρώτο κιόλας γύρο. Γεγονότα σαν αυτά θα «κλειδώσουν» τη νίκη της. Αν μάλιστα «απλωθούν» λ.χ. στη Γερμανία, μπορεί να οδηγήσουν ακόμα και σε αυτοδυναμία του AfD.

Ομως το πρόβλημα γίνεται πλέον τραγικό: η απελπιστικά λίγη Ευρώπη έκανε τα πάντα για να απολέσει την ταυτότητά της, χωρίς να υπάρχει καν λόγος. Τώρα, παίρνει την πρώτη γεύση από τις συνέπειες. Και η απάντηση είναι τι; Να διασώσει τη δυτική της υπόσταση, που έχει ως θεμέλιο τη δημοκρατία, ψάχνοντας καταφύγιο στον φασισμό;

Ο ευρωπαϊκός δρόμος είναι και πάλι λάθος. Πολύ. Μακάρι ο αξιοθρήνητος εγωισμός των Ευρωπαίων να τους αφήσει, όσο είναι καιρός, να ακούσουν όσα είπε ο Ρούμπιο στην Πνύκα για τη σωτηρία της Δύσης στον σκοτεινό κόσμο που φτάνει καλπάζοντας…