Είναι πάντα κακό να μην καταλαβαίνεις

Πέρασα το χθεσινό πρωινό διαβάζοντας και ακούγοντας πολλά για τη συνάντηση του προέδρου του Ολυμπιακού, Βαγγέλη Μαρινάκη με τον Πρωθυπουργό και τους ανθρώπους του στο Μαξίμου. Το τι έχει ειπωθεί δεν περιγράφεται!

Ηξερα πως υπήρχαν πολλοί και διάφοροι αναλυτές των κινήσεων, των αποφάσεων και των επιλογών του Κυριάκου Μητσοτάκη – λογικό, αφού μιλάμε για Πρωθυπουργό. Δεν ήξερα ότι υπήρχαν τόσοι αναλυτές των επιλογών του Μαρινάκη. Αλλά όπως έλεγε και ο αείμνηστος Σταύρος Νταϊφάς «ο πρόεδρος του Ολυμπιακού είναι κάτι σαν πρωθυπουργός της χώρας, ίσως και ανώτερος». Οπότε είναι λογικό και οι κινήσεις του Μαρινάκη να αναλύονται. Βέβαια καλό είναι να αποφεύγουμε τις υπερβολές.

Πρόθεση

Πριν από λίγους μήνες ο Μαρινάκης ανήγγειλε την πρόθεσή του να προχωρήσει σε ανακατασκευή του Καραϊσκάκη. Μιλάμε για μια ιδιωτική επένδυση της τάξης των 250 εκατ. ευρώ. Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού δήλωσε πως υπάρχουν ήδη όλα όσα χρειάζονται: οι μελέτες, η συμφωνία με τον Δήμο Πειραιά, η έγκριση  της ΕΟΕ – φυσικά η χρηματοδότηση του έργου.

Κατά τη γνώμη μου το παράξενο δεν είναι ότι χθες συναντήθηκε με τον Πρωθυπουργό: είναι ότι η συνάντηση άργησε τόσο. Εκτός κι αν υπάρχουν πολλές επενδύσεις της τάξης των 250 εκατ. ευρώ που να σχετίζονται με τον Πειραιά και δεν το ξέραμε.

Σταθερά

Πού είναι το παράξενο στην ιστορία; Θα σας το πω γιατί δεν μου αρέσει το κρυφτούλι: η συζήτηση ξεκινά εξαιτίας της εντύπωσης ότι ο Μαρινάκης και ο Μητσοτάκης έχουν κακές σχέσεις. Δεν γνωρίζω ποιες είναι οι σχέσεις των δύο σε προσωπικό επίπεδο. Αλλά εδώ μιλάμε για τον Ολυμπιακό και τη θεαματική αναβάθμιση της ιστορικής του έδρας και την κυβέρνηση της χώρας που για αυτό πρέπει να πάρει θέση. Αν κάποιος νομίζει ότι ο Μαρινάκης δεν θα συζητούσε με τον Πρωθυπουργό τις λεπτομέρειες της επίσπευσης ενός έργου ζωής για τον Ολυμπιακό επειδή δεν τον συμπαθεί ή επειδή έχει παράπονα από αυτόν, απλά δεν ξέρει τον Μαρινάκη.

Κι αν κάποιος νόμιζε ότι ο Μητσοτάκης – εντός μιας μακράς προεκλογικής περιόδου – θα ήθελε τον Ολυμπιακό εναντίον του δημιουργώντας δυσκολίες με τη μη συνεργασία του για την υλοποίηση του έργου δεν έχει καταλάβει τον Μητσοτάκη. Κυρίως ακόμα δεν καταλαβαίνει πως οι δημοσκοπήσεις τον φέρνουν σταθερά στην πρώτη θέση εδώ και μια δεκαετία.

Γνωστή

Θέλω να πω πως στη συγκεκριμένη συνάντηση δεν βλέπω τίποτα το παράξενο. Το γεγονός μάλιστα πως την έκανε γνωστή δίνοντας και τις λεπτομέρειές της το ίδιο το Μαξίμου (και όχι ο Ολυμπιακός…) δείχνει και ποιος την είχε ανάγκη. Οχι ότι υπήρχε αμφιβολία επί τούτου…

Μέσι

Αμφιβολίες εγώ έχω για άλλα πράγματα. Για το αν για παράδειγμα θα δούμε ξανά ένα ποδοσφαιριστή σαν τον Λίονελ Μέσι να φορά τη φανέλα της εθνικής ομάδας της Αργεντινής. Τα χαράματα της Τετάρτης οι Αργεντινοί έκαναν τη νύχτα μέρα στο Στάδιο Μονουμεντάλ του Μπουένος Αϊρες αποχαιρετώντας τον αρχηγό της εθνικής τους ομάδας, τον άνθρωπο που μετά τον Ντιέγκο Μαραντόνα τους πρόσφερε τις πιο πολλές συγκινήσεις από κάθε άλλο ποδοσφαιριστή. Αυτή τη φορά ήταν ο κόσμος που προσπάθησε να συγκινήσει τον μεγάλο Λίο κι όχι το αντίθετο όπως συνέβαινε συνήθως. Ο Μέσι έκλαψε στον δρόμο για το γήπεδο, όταν το πούλμαν της ομάδας το περικύκλωναν διαρκώς χιλιάδες οπαδοί, αλλά στο γήπεδο ήταν ψύχραιμος κι έφυγε από αυτό με ένα τεράστιο χαμόγελο κάνοντας ακόμα και στο ματς του αντίο του με το ταπεινό Μπενίν τη δουλειά του: πέτυχε ένα γκολ με πέναλτι, χτύπησε μαεστρικά ένα κόρνερ δίνοντας στον Οταμέντι τη δυνατότητα να σκοράρει κι έδωσε μια ασίστ για γκολ στον πρώτο από τους πιθανούς διαδόχους του, τον Ράφα Παζ. Και μετά, αφού έκανε το τελευταίο του διάγγελμα ως αρχηγός είπε αντίο στους οπαδούς της Αργεντινής αλλά και σε όσους τον χάρηκαν όσο φορούσε τη φανέλα της.

Κριστιάνο

Είναι μάλλον τυχαίο ότι το ίδιο βράδυ που αυτός αποχαιρέτησε την Εθνική του έκανε μια παρέμβαση μέσω δήλωσης και ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Ο Πορτογάλος θεώρησε σωστό να τοποθετηθεί γραπτώς στα γεγονότα των τελευταίων ημερών προαναγγέλλοντας μεταξύ άλλων και την επιστροφή του στην Εθνική Πορτογαλίας: αυτό που όποτε θέλει φεύγει κι όποτε θέλει επιστρέφει δεν είναι πολύ κολακευτικό για την Εθνική Πορτογαλίας.

Παρατήρηση

Ένας συντάκτης της ιταλικής εφημερίδας «Repubblica», o Αντζελο Καροτενούτο, έκανε μια παρατήρηση που έχει ενδιαφέρον: ο Μέσι στο αντίο του έκανε ένα διάγγελμα πεντακοσίων λέξεων – τόσες χρειάστηκε για να πει πόσο του λείπει ο μπαμπάς του, πόσο αγάπησε τους πολεμιστές συμπαίκτες του, πόσο υποχρεωμένος νιώθει στους οπαδούς της Αργεντινής και πόσο πολύ θα ήθελε να είναι πάντοτε δίπλα στην ομάδα, όπως πλέον θα κάνει κι αυτός ως πιστός υποστηρικτής της.

Ο Ρονάλντο έγραψε ένα μικρό διήγημα 2.000 λέξεων γεμάτο από λεπτομέρειες για τη σχέση του με τον προπονητή του, αλλά και με πολλά παράπονα για την ομοσπονδία. Αυτή η ωραία παρατήρηση δεν κάνει κατανοητό μόνο το πόσο διαφορετικοί άνθρωποι είναι οι δυο μεγάλοι σταρ: όλοι το ξέραμε πως ο Μέσι είναι λιτός εκτός γηπέδου ενώ ο Ρονάλντο μετατρέπει την εξωγηπεδική ζωή του σε σίριαλ στα καλοπροσεγμένα του social.

Αυτό που κυρίως φαίνεται είναι ότι ο Μέσι αποχωρεί από το ποδόσφαιρο ευτυχής, πλήρης και σαν έτοιμος από καιρό: δεν χρειάζεται να πει τίποτα. Ενώ ο Κριστιάνο ζει ακόμα και το φινάλε της καριέρας του με ένα είδος υπαρξιακής αγωνίας – δεν εξηγεί, παραληρεί.

Πιθανότατα γιατί όπως έγραφα τις προάλλες μάλλον έχει τεράστιο άγχος για το πώς θα είναι η ζωή του μετά το ποδόσφαιρο. Για την ακρίβεια το άγχος του ξεκινά από τη συνειδητοποίηση πως ακόμα κι αυτός θα πάψει να είναι στο κέντρο του κόσμου.

Νίκησε

Κάποτε ρώτησαν τον Ζινεντίν Ζιντάν γιατί δεν ζήτησε από τη γαλλική ομοσπονδία να διοργανωθεί ένα φιλικό προς τιμή του: θα τον βοηθούσε να φύγει με τιμές αντί να αφήσει ως τελική ανάμνηση σε όλους εκείνη την κουτουλιά στον Ματεράτσι.

Ο Γάλλος απάντησε ότι το αντίο στο ποδόσφαιρο είναι ένας μικρός θάνατος που ο ίδιος δεν ήθελε να ξαναζήσει. Με το χαμόγελο στα χείλη, ο Θεός Λίο Μέσι είπε αντίο στην Εθνική Αργεντινής κάνοντας αυτό που κάνουν οι Θεοί: νίκησε αυτό τον μικρό θάνατο. Που τόσο τρομάζει τον Κριστιάνο Ρονάλντο.