Γίνονται όλα αν το μυαλό είναι στο γήπεδο

Την περασμένη εβδομάδα έγραφα σε αυτήν εδώ τη στήλη ότι η Εθνική μας οφείλει να δείξει τον καλύτερο εαυτό της στα ματς του Nations League γιατί οι αντίπαλοι είναι ομάδες δυνατές και οι δοκιμασίες που την περιμένουν θα είναι πολύ δύσκολες.

Η Εθνική μας στα δύο πρώτα ματς το έκανε. Ξεκίνησε στη διοργάνωση με δύο νίκες – και μάλιστα εκτός έδρας. Και οι δύο είναι ιστορικές διότι στην ιστορία της η Εθνική μας ομάδα των ανδρών δεν είχε ποτέ της κερδίσει ούτε τη Σερβία, ούτε τη Γερμανία.

Με τους Σέρβους τα ματς που είχαν προηγηθεί ήταν λίγα. Με τους Γερμανούς ήταν πολλά κι αν βάλουμε σε αυτά και τα παιχνίδια με την κάποτε Δυτική Γερμανία είναι ακόμα περισσότερα.

Εγραφα ότι πρέπει να αποτελέσει κίνητρο για την Εθνική μας να σπάσει αυτές τις αρνητικές παραδόσεις.

Αλλά δεν ευλογώ τα γένια μου: μολονότι και τα δύο ματς αυτά ήταν ευκαιρίες για να κάνει η Εθνική μας κάτι πραγματικά σπουδαίο δεν περίμενα καμία από τις νίκες της.

Αποψη

Ειδικά μετά τη νίκη στο ματς με τη Γερμανία στο Αουγκσμπουργκ κυκλοφορεί στα social media κυρίως μια άποψη που θέλει την Εθνική μας να έχει κάνει αυτές τις δύο νίκες γιατί βρήκε αντιπάλους με προβλήματα.

Πολλοί, που τις νίκες αυτές θέλουν να τις μειώσουν (πιθανότατα γιατί η Εθνική μας δεν έχει φανατικούς οπαδούς που απαντάνε στα… γαλλικά σε αυτού του είδους τις αναρτήσεις), ισχυρίζονται πως η Σερβία προέρχεται από μια δύσκολη περίοδο γεμάτη από απογοητεύσεις, ενώ η Γερμανία δεν έχει καιρό τώρα την παλιά αίγλη της.

Μπορεί να είναι κι έτσι. Πλην όμως στο Βελιγράδι η Εθνική μας πήγε έχοντας κι αυτή στις αποσκευές της κάμποσες πίκρες: είχε αποκλειστεί στα προκριματικά του Μουντιάλ και είχε μια σειρά από άσχημα αποτελέσματα στα φιλικά που ακολούθησαν – με χειρότερο την ήττα από την Εθνική Ελπίδων της Ιταλίας στο Ηράκλειο.

Κι από την άλλη, αυτή η Γερμανία που δεν θυμίζει την πρωταθλήτρια κόσμου του 2014 (το επισημαίνω, γιατί από τότε έχει κάτι σημαντικό να κερδίσει) είναι η ίδια Γερμανία που στο ντεμπούτο του κόουτς Γιούργκεν Κλοπ λίγες μέρες πριν κέρδιζε την Ολλανδία 0-1 μέχρι τις καθυστερήσεις του ματς, όταν και δέχτηκε την ισοφάριση.

Θέλω να πω πως παρά τα προβλήματα των αντιπάλων της η Εθνική μας έκανε κάτι σπουδαίο. Και δεν πρέπει να το μειώνουμε.

Τελικά

Αν οι νίκες αυτές δημιουργούν ένα ενδιαφέρον θέμα συζήτησης, αυτό δεν έχει να κάνει με την κατάσταση των αντιπάλων, αλλά με το ποια τελικά είναι η Εθνική μας.

Είναι αυτή που έχει κερδίσει τα τρία τελευταία χρόνια (και μάλιστα εκτός έδρας) την Αγγλία, τη Σκωτία, τη Σερβία και τη Γερμανία, ή είναι αυτή που έχασε δύο φορές από τους Δανούς και δεν κέρδισε στα προκριματικά του Μουντιάλ του 2026 τους Λευκορώσους;

Είναι αυτή που προηγείται στον όμιλο του Nations League σήμερα έχοντας πίσω της τη Σερβία, τη Γερμανία και την Ολλανδία ή αυτή που στον όμιλο των προκριματικών του Μουντιάλ του 2026 ήρθε τρίτη και αποκλείστηκε από την τρίτη κιόλας αγωνιστική;

Η απάντηση είναι πως σε κάθε περίπτωση έχουμε να κάνουμε με την ίδια ομάδα. Μια ομάδα με καλούς παίκτες, που όμως λείπει καιρό από τις μεγάλες διοργανώσεις.

Και που για να είναι σοβαρή και ανταγωνιστική πρέπει να αντιμετωπίζει τα παιχνίδια με το μαχαίρι στο στόμα και το μυαλό στο γήπεδο.

Ταυτότητα

Εχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως στις Εθνικές ομάδες το μυαλό των παικτών, δηλαδή η προσέγγιση των παιχνιδιών, μετρά πάνω από όλα.

Οι Εθνικές ομάδες που έχουν ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα, δηλαδή παίζουν παντού με έναν δικό τους τρόπο παιχνιδιού, είναι ελάχιστες.

Η δική μας δεν συγκαταλέγεται σε αυτές κι αυτό το βλέπεις ακόμα και στις νίκες της: στη Σερβία και στη Γερμανία νίκησε με ολότελα διαφορετικό τρόπο.

Οταν ταυτότητα δεν υπάρχει, αυτό που μετρά είναι η καταλληλόλητα του πλάνου και πίστη σε αυτό – κυρίως όμως μετράει το να καταλαβαίνουν οι παίκτες τη δυσκολία της αποστολής και να είναι προσγειωμένοι.

Η αποτυχία στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026 ήρθε γιατί η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς μπήκε σε αυτά με έπαρση. Και μια επιπολαιότητα που δημιουργήθηκε από τη βεβαιότητα ότι ομάδες όπως η Δανία και η Σκωτία είναι του χεριού της.

Δικαιολογία

Η αλήθεια είναι ότι για αυτό έχει μια δικαιολογία. Η Εθνική μας μπήκε σε εκείνη τη διοργάνωση με τον ούριο άνεμο που είχε στα πανιά της από τις νίκες με την Αγγλία και τη Σκωτία στην προηγούμενη διοργάνωση του Nations League, αλλά και από τις εύκολες και θεαματικές επικρατήσεις της σε φιλικά ματς που είχε δώσει πριν από την έναρξη των επίσημων υποχρεώσεών της.

Η τότε νίκη στην πρεμιέρα της με ένα εντυπωσιακό 5-0 κόντρα στη Λευκορωσία είχε δημιουργήσει την εντύπωση ότι με τους Δανούς και τους Σκωτσέζους θα δώσει ματς επίδειξης.

Τα ωσαννά του Τύπου (αλλά και των εντυπωσιασμένων ποδοσφαιρόφιλων στα social media) έφεραν την καταστροφή που ακολούθησε. Κι εκείνη η καταστροφή έφερε τις τωρινές της δύο νίκες.

Γιατί και ταλέντο έχουν οι παίκτες της ομάδας και εμπειρίες από μεγάλα πρωταθλήματα κουβαλάνε και ικανότητες έχουν: αλλά για να τις δείχνουν πρέπει να έχουν το μυαλό τους στο γήπεδο.

Στη Σερβία με κάμποση μέθοδο (δηλαδή με αρκετή θετική σκέψη) η Εθνική μας γύρισε το ματς. Στο Αουγκσμπουργκ με άριστη εφαρμογή ενός σχεδίου άμυνας (και πολύ τρέξιμο) απονεύρωσε τους Γερμανούς και τους πήρε την νίκη.

Αναγκάζοντας την «Μπιλντ» να βγάζει χολή. Αλλά και τον Σβαϊνστάιγκερ να παραδέχεται ότι η Γερμανία η τωρινή δεν έχει παίκτες σαν τον Τζόλη και τον Καρέτσα.

Φτερά

Ακολουθούν μέχρι την άλλη Κυριακή δύο ματς εντός έδρας – και τα δύο στην κατάμεστη Τούμπα αφού τα εισιτήρια έχουν κάνει φτερά. Το πρώτο είναι με τους Ολλανδούς, το δεύτερο με τους Γερμανούς πάλι.

Ας κάνουν ό,τι μπορούν οι αρμόδιοι για να ξεχάσουν οι διεθνείς μας τις νίκες με τη Σερβία και τη Γερμανία. Είναι ο πιο απλός τρόπος για να κάνουν ό,τι καλύτερο χρειάζεται: δηλαδή να εμφανιστούν με το μυαλό στο γήπεδο…