Τα επίχειρα της αναισθησίας μας

Δεν χρειάζεται να διαβάζουμε στις εφημερίδες ή να ακούμε στην τηλεόραση για τις συνέπειες του πολέμου στο Ιράν, σε σχέση με την αύξηση της τιμής της βενζίνης και του πετρελαίου, όταν υπάρχει στα χείλη συγγενών, φίλων, και γνωστών. Ή ακόμη και άγνωστών μας ανθρώπων, χωρίς να είμαστε λαθρακουστές, που ακούμε να συζητάνε σε καφετέριες και γενικότερα σε δημόσιους χώρους.

Για ποιον λόγο άλλωστε, αν σχεδόν το σύνολο των ανθρώπων δεν αναγνωριζόταν τόσο «ευαίσθητο» σε σχέση με οτιδήποτε αφορά στο οικονομικό του όφελος, κυβέρνηση και αντιπολίτευση θα συστοιχίζονταν, παρά την ποικιλία του μεγέθους των προσφορών τους, αποκλειστικά σχεδόν σε θέματα οικονομικής τάξεως με λίγη επικάλυψη, όπως αυτή ενός αισθήματος δικαιοσύνης ως προς την κατανομή του υλικού πλούτου.

Και όσον αφορά την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, τους πολιτικούς δηλαδή, τη δουλειά τους κάνουν, εμείς όμως όλοι οι άλλοι γιατί τους παρέχουμε τη δυνατότητα να είμαστε, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, οι διαρκώς ζημιωμένοι με το να αναγνωρίζουμε την ιεράρχηση των αναγκών μας, όπως επιχειρείται με τις παροχές τους ως τη μόνη αποτελεσματική και ευεργετική;

Γιατί τους παρέχουμε την ευχέρεια να είναι οι κατ’ εξοχήν και αποκλειστικά κυρίαρχοι του «παιχνιδιού», παρακάμπτοντας ή μην εκδηλώνοντας ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον αν ο πόλεμος, ή οι πόλεμοι, έχουν ως συνέπεια την αύξηση της τιμής της βενζίνης και του πετρελαίου, ότι για μας προηγείται η οδύνη για τους νεκρούς των πολέμων ώστε αποτελεί προσβολή, μας θίγει βαθύτατα απομονώνοντας το ενδιαφέρον τους στις οικονομικές συνέπειες χωρίς μια στοιχειώδη μνεία για τις ανθρώπινες απώλειες.

Οσο κι αν μας είναι αδύνατον ακόμη και να το συλλάβουμε, ο κόσμος παραμένει από καταβολής του ένα κλειστό κύκλωμα – δεν θα είχε παρά να διαβάσει κανείς κείμενα, για παράδειγμα του γάλλου φιλόσοφου Γκαμπριέλ Μαρσέλ, ή της Ελένης Αρβελέρ, ή τέλος ποιήματα του Ν.Δ. Καρούζου, ή ακόμη, σε πολιτικό επίπεδο, κείμενα του Ανδρέα Παπανδρέου, για να το καταλάβει. Πώς είναι δυνατόν να μη συνειδητοποιεί κανείς πως μια τόσο κοντόφθαλμη, συμφεροντολογική όραση, δεν θα λειτουργήσει τελικά εις βάρος του καθώς υλοποιώντας την έννοια της απανθρωπιάς, στην αναπόφευκτη γενίκευσή της η τελευταία, θα περιλάβει κάποια στιγμή και τον ίδιο μέσα;

Οταν το ενδιαφέρον όλων μας σε σχέση με τις συνέπειες των πολέμων είναι στραμμένο αποκλειστικά για το πόσο θα αυξηθεί η τιμή της βενζίνης και του πετρελαίου, με μαθηματική ακρίβεια, έστω και με μακροπρόθεσμη προοπτική, η αύξηση αυτή παρά τις διακυμάνσεις της δεν θα γνωρίσει ποτέ ύφεση, αφού πάντα η εκδήλωση ενός μεγάλου ενδιαφέροντος που μεταβάλλει ένα πρόβλημα σε κέντρο της ζωής μας, επόμενο είναι το πρόβλημα αυτό, λόγω του εκμεταλλεύσιμου χαρακτήρα του να μην μπορεί να γνωρίσει οριστικά καμιά λύση.

Με την ίδια ή με διαφορετικές μορφές θα μας ταλανίζει εις το διηνεκές γιατί μόνο με τον τρόπο αυτό παραμένουμε έρμαια στα χέρια των πολιτικών καθώς τους θεωρούμε ως τους καθ’ ύλην αρμόδιους για να το λύσουν. Η λύση όμως έρχεται πάντα από κάπου αλλού αλλά επειδή κοστίζει, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση, την προσπερνάμε χωρίς ποτέ να επιχειρούμε να τη θέσουμε επί τάπητος. Ποια είναι άραγε η λύση αυτή;

Η διαχείριση της τιμής της βενζίνης και του πετρελαίου, όπως και πολλών άλλων «τιμών», θα γινόταν κάτι εύκολα αντιμετωπίσιμο και ευεργετικό για όλους τους ανθρώπους αν το στοιχείο της ενσυναίσθησης παρέμενε ακμαίο σε έναν όσο θα ήταν δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων ώστε προτεραιότητά τους θα ήταν ακόμη και να ξεπαγιάσουν αλλά δεν θα υπήρχαν σκοτωμένοι.