«Αρχηγοί» και κόμματα που (ξ)έχασαν το Αιγαίο

Η προεκλογική περίοδος ήδη ξεκίνησε με ένα πολύ δυσοίωνο σημάδι: τι δεν υπάρχει καν στην ατζέντα της, ενώ συνιστά το μείζον πρόβλημα της χώρας: ο όλο και πιο επιθετικός τουρκικός αναθεωρητισμός. Που μόλις εισήλθε σε νέα εξαιρετικά επικίνδυνα επίπεδα. Τα οποία όμως δεν απασχολούν, ουδόλως ενδιαφέρουν, τα κόμματα και τους αρχηγούς τους.

Η γεωμετρική κλιμάκωση αναμένεται με τη νομοθέτηση, πλέον, της τουρκικής απαίτησης κυριαρχίας στο μισό Αιγαίο και ενδεχομένως να συνεχιστεί με ανακήρυξη τουρκικής ΑΟΖ 200 ν.μ. Και αυτό, την ώρα που οι διεθνείς ανακατατάξεις είναι πιο συμπυκνωμένες, βίαιες και απρόβλεπτες από δεκαετίες. Ομως εδώ, σε μία χαμερπή πολιτική ζωή που βράζει στο ζουμί της, ποιος λέει λέξη για όλα αυτά; Ουδείς: είναι σαν να μην υπάρχουν. Αλλά υπάρχουν.

Η Ελλάδα απειλείται πλέον από ένα νέο καθεστώς μακράν δυσμενέστερο από εκείνο του casus belli. Που είναι επίσης παράνομο. Πλην όμως, έχει δέσει τη χώρα πισθάγκωνα, ενώ ο «νόμος της Γαλάζιας Πατρίδας» θα την εγκλωβίσει όπως ποτέ μέχρι σήμερα. Και μάλιστα όταν περίπου τα πάντα γύρω ανατρέπονται ή και καταρρέουν. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις: για οτιδήποτε, για κανέναν, από πουθενά. Κι όμως, τα κόμματα πρακτικά αδιαφορούν.

Με τον νέο οξύ κίνδυνο που αντιμετωπίζει αυτή η χώρα, ασχολούνται όμως δύο άνθρωποι, δύο πρώην πρωθυπουργοί και οι δύο από τη Νέα Δημοκρατία – ο ένας, διαγραμμένος, στη φαντασία του Μητσοτάκη βέβαια…

Ο ένας, είναι ο Καραμανλής. Μιλά με όλο και πιο ασυνήθιστη για τον ίδιο σκληρότητα και αυτά που λέει είναι απολύτως ορθά. Και που προφανώς, έχει μεγάλο ειδικό βάρος. Ομως, ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους φέρει τη βαριά ευθύνη να το ενεργοποιήσει. Το να μιλά, δεν αρκεί. Πλέον, χρειάζονται περισσότερα. Τώρα.

Ο άλλος, είναι ο Σαμαράς: έχει γίνει ο φόβος και ο τρόμος του Μητσοτάκη – και που η νέα καραμέλα είναι ότι, αν κουνηθεί, θα γίνει ο φρικτός άνθρωπος που θα… πληγώσει την παράταξη. Ενας πολιτικός ηγέτης όμως, ιδίως ένας πρώην πρωθυπουργός, έχει μακράν κύριο καθήκον έναντι του τόπου και του λαού. Οχι οποιασδήποτε παράταξης. Μα και πέραν αυτού, αλήθεια, ποια παράταξη θα πληγώσει;

Η παράταξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή θα ανεχόταν ποτέ τέτοιο νόμο; Ο ίδιος θα πήγαινε ποτέ στην Αγκυρα την επομένη της ανακοίνωσης του τουρκικού ΥΠΕΞ με το ίδιο περιεχόμενο, όπως έκανε ο Μητσοτάκης, δίνοντας ουσιαστικά το πράσινο φως στον Ερντογάν να αναβαθμίσει την ανακοίνωση σε νόμο; Γιατί ο Ερντογάν μέτρησε, είδε αυτό που ήθελε και συνέχισε. Ή μήπως θα έστηνε ο Καραμανλής δίκτυα υποκλοπών στο πρωθυπουργικό γραφείο;

Συνεπώς, σήμερα, ποιος υπερασπίζεται αληθινά την παράταξη; Εκείνη, την πραγματική. Οχι αυτήν με τα υπόγεια και τις υποκλοπές, με την εμμονή στο package deal με την Τουρκία, με τόσα άλλα.

Ο… διαγραμμένος Σαμαράς, ή ο… προγραμμένος, πλέον, Μητσοτάκης; Και όποιος έχει στοιχειωδώς μελετήσει τον Καραμανλή δεν αμφιβάλλει: αυτή την παράταξη, που σημαίνει αξίες και ιδεολογία και όχι σφραγίδες, είτε θα την είχε καθαρίσει, είτε θα την είχε αποκηρύξει ο ίδιος από καιρό πριν καταντήσει αγνώριστη, θλιβερή, όπως τώρα, που πρώτη (ξ)έχασε το Αιγαίο.