Είσαι ένας μετριοπαθής πολίτης, ας πούμε της φιλελεύθερης Αριστεράς, κι ας προσπαθούμε δεκαετίες τώρα, όπως έλεγε ένας φίλος, να αποδείξουμε ότι αυτή η τάση είναι υπαρκτή. Εχεις ψηφίσει και Μητσοτάκη όταν ζορίστηκες, δεν το κρύβεις, ούτε ντρέπεσαι γι’ αυτό. Αλλά δεν είναι ο φυσικός σου χώρος, άσε που έχεις τρομάξει με τις υποκλοπές, έχεις κουραστεί από τα σκάνδαλα, έχεις θυμώσει με την περισσή και περιττή αλαζονεία. Κοιτάς λοιπόν στην πέραν του κέντρου Αριστερά. Εχεις μνήμη, δεν είσαι χρυσόψαρο. Εχεις κρίση, δεν είσαι πρόβατο. Αλλά είσαι ανοιχτός άνθρωπος. Και, πάνω απ’ όλα, στις επόμενες εκλογές πρέπει κάποιον να ψηφίσεις, είσαι αντίθετος στην αποχή και σιχαίνεσαι το λευκό.
Ηδη με αυτά τα δεδομένα οι επιλογές σου έχουν στενέψει ασφυκτικά. Η Καρυστιανού δεν έπαιζε στην πραγματικότητα ούτε όταν προσπαθούσε να εμφανιστεί πέραν των ιδεολογιών και των ετικετών, πόσω μάλλον όταν υιοθέτησε έναν ακραιφνώς ακροδεξιό λόγο. Το ΚΚΕ δεν σε αφορά, με την Κωνσταντοπούλου σε χωρίζει χάσμα, την αντισυστημική ψήφο γενικά τη θεωρείς αντιπολιτική ψήφο κι εσύ είσαι πολιτικό ζώο. Γνώμονας για την ψήφο σου δεν είναι αναγκαστικά ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα, μπορεί να είναι και ποιος θα ελέγξει αυτούς που κυβερνούν, και με ποιον τρόπο.
Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει έξαφνα το μη χείρον, στο κάτω κάτω έχει κάνει σημαία του το κράτος δικαίου. Κι ύστερα αρχίζουν τα χαστούκια: πάρε μια αφελή διακήρυξη για «πρωτιά έστω και με μία ψήφο», πάρε μια πολυγλωσσία για τις συμμαχίες, πάρε μια δόση εθνικολαϊκισμού για τα ελληνοτουρκικά, πάρε ένα ακατανόητο «Παρών» για τον Στουρνάρα, πάρε μια αστεία αντιπαράθεση με τον ανταγωνιστή σου για τη συνεργασία με τη ΝΔ. Ενα κόμμα με κάποια σοβαρά στελέχη, αλλά χωρίς ιδεολογική ταυτότητα.
Aυτό μάλλον δεν θα συμβεί με τον «νέο ΣΥΡΙΖΑ», σκέφτεσαι, ο Τσίπρας ωρίμασε, ξεπέρασε τις παιδικές του ασθένειες, άφησε πίσω τους επικίνδυνους φίλους του, μπορεί να μην έκανε ποτέ την αυτοκριτική του, μπορεί να εξακολουθεί να αμφιταλαντεύεται μεταξύ Κέντρου και ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά κάπου θα κάτσει η μπίλια και στο κάτω κάτω όλοι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία. Κι ύστερα αρχίζουν τα χαστούκια: πάρε νέους πατριωτισμούς και εθνικές πυξίδες, πάρε προοδευτικές πανστρατιές, πάρε κορμιά που πέφτουν στην Ουκρανία χωρίς να μαθαίνει κανείς ποιος τα ρίχνει και, κυρίως, πάρε ένα όνομα που δήθεν συμβολίζει πολλά και στην πραγματικότητα είναι κενό περιεχομένου.
Τουλάχιστον το αποφάσισε, λες, θα κινηθεί αριστερά. Οχι, όχι, σε προειδοποιεί (Action 24) ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, που κάπως τον ξέρει παραπάνω, η Αριστερά είναι ο φυσικός του χώρος αλλά δεν θα αργήσουμε να δούμε το δεξί του φλας, ο άνθρωπος δεν διαθέτει την απαραίτητη αξιοπιστία για να μπορέσει να εμπνεύσει ξανά τον κόσμο, η μόνη λύση είναι να κάνουν διάλογο το ΠΑΣΟΚ και η ΕΛΑΣ για να πέσει ο Μητσοτάκης.
Και μετά;
