Συχνά γίνεται λόγος για το χάσμα γενεών. Τη δυσκολία οι μεγαλύτεροι να κατανοήσουν τους νεότερους δηλαδή και ό,τι προκύπτει από αυτή τη δισεπίλυτη συχνά εξίσωση. Στο κέντρο ακόμη συχνότερα μπαίνουν οι δημογραφικά νεότερες γενιές, όπως αυτή της Ζ, πιο πριν θα λέγαμε για τους millennials. Η Gen Z μπαίνει και τώρα στο κέντρο του ενδιαφέροντος και η έρευνα των «ΝΕΩΝ» στοχευμένα σε αυτήν κομίζει χρήσιμα στοιχεία.
Και έχουν σημασία οι αναζητήσεις της «Γενιάς Ζ», αφού είναι η πρώτη γενιά που μεγάλωσε ψηφιακά και που ενηλικιώθηκε εν μέσω διαδοχικών κρίσεων. Τα συμπεράσματα που εξάγονται από το ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» πάντως σπάνε και μια σειρά στερεοτύπων για την εν λόγω γενιά αφού επιβεβαιώνεται η συνθετότητα και η πολυπλοκότητά της. Η στόχευσή της για παράδειγμα για αληθινή σύνδεση και όρους σταθερότητας ανατρέπει μια εικόνα που υπάρχει για προσωρινότητα και χαλαρούς δεσμούς με το ευρύτερο περιβάλλον των νέων της Ζ.
Την ίδια ώρα τα όρια που θέτει η γενιά αυτή έχουν ενδιαφέρον αφού απομακρύνεται από μια «ιεροποίηση» της εργασίας και ιεραρχεί καλύτερες ποιότητες στη ζωή της. Το γεγονός πως αντικειμενικά είναι δύσκολο να αποσχιστεί γρήγορα από την οικογενειακή εστία, και ως αποτέλεσμα της κρίσης στη στέγη και τα υψηλά ενοίκια, δεν την αποθαρρύνει από μια συλλογική προσδοκία καλύτερης καθημερινότητας και ενσώματης σχέσης με το περιβάλλον της παρά την τέλεια εξοικείωση με τα κοινωνικά δίκτυα. Είναι μια γενιά που αξίζει της προσοχής μας εν συνόλω.
