Το «Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών» έχει ήδη τη δομή που βγάζει ανακοινώσεις. Εξού κι έσπευσε χθες να ξεκαθαρίσει πως όσοι «πλησιάζουν» την αρχηγό, τη στενή της συνεργάτιδα ή οποιοδήποτε στέλεχος (από εκείνα που έχουν πάρει πιστοποίηση ως τέτοια) «δεν καθίστανται ούτε συνεργάτες, ούτε στελέχη, ούτε υποψήφιοι τού υπό ίδρυση Κινήματος, ό,τι και αν ισχυρίζονται οι ίδιοι». Κι όχι μόνο. Ο συντάκτης του Δελτίου Τύπου δήλωσε κατηγορηματικά ότι «ουδεμία ευθύνη φέρει το Κίνημα, τα στελέχη και η επικεφαλής του για το παρελθόν ή τις τυχόν βλέψεις οποιουδήποτε».
Οι διευκρινίσεις μάλλον κρίθηκαν αναγκαίες μετά τα σχόλια που ακούστηκαν από επαγγελματίες της πολιτικής, και μη, για τα σημάδια που μαρτυρούν ρωσοφιλία στους κόλπους του. Βέβαια, επειδή ορισμένα από τα βορειοελλαδίτικα εκλογικά ακροατήρια απεχθάνονται ακόμη και την υπόνοια «ρωσοφοβίας», το «Κίνημα» δεν παρέλειψε να σημειώσει πως «δεν υφίσταται κάποιο face control». Η αντίφαση είναι κραυγαλέα. Ο πολιτικός φορέας που ιδρύεται σήμερα έρχεται από τα κάτω για να σαρώσει το υπάρχον κομματικό σύστημα, αλλά μπορεί και να μη δεχθεί όλους τους υποστηρικτές του. Τι κι αν προβάλλει το ρεύμα που έχει στα σόσιαλ μίντια χάρη στις αναρτήσεις των τελευταίων; Ή κάνει λάιβ στρίμινγκ, προκειμένου να δείξει πόσες υπογραφές μαζεύει;
Αντιφάσεις
Εικόνες που τονίζουν τη δημοφιλία της επικεφαλής του χρησιμοποιούνται για να επιβεβαιώσουν την απήχησή της. Ωστόσο, αν κανείς ζουμάρει στα πρόσωπα (και τα βιογραφικά) των ακολούθων της και δει κάτι που μουτζουρώνει το προφίλ της, κάποια προβοκάτσια θα φταίει για τους λεκέδες. Το «Κίνημα» δεν έχει τα εργαλεία, να ελέγξει το παρελθόν, τις προθέσεις ή το ποινικό μητρώο των ανθρώπων του, επισημαίνει. Εχει μόνο τα μέσα, για να σκηνοθετήσει το λουτρό της Καρυστιανού στον λαό. Αλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που επιλέγεται η μέθοδος της δημιουργικής ασάφειας, με στόχο να μεγαλώσει το πλήθος των οπαδών. Δεξιά κι Αριστερά καταδικάζονται συχνά από τα πιο επίσημα χείλη του, ως ξεπερασμένες ταμπέλες του παλαιοκομματισμού. Οι αφορισμοί εναντίον των ιδεολογιών αξιοποιούνται, ώστε να αναδειχθεί το εύρος της εκλογικής δεξαμενής που ετοιμάζεται να βουτήξει. Παρ’ όλα αυτά, το αφήγημα αναιρείται από τα λόγια της αφηγήτριάς του, όταν εκείνη μιλάει εκτός κειμένου. Η πρόταση για δημόσια διαβούλευση πάνω στις αμβλώσεις, το λάβαρο που σήκωσε κατά του ψηφιακού ολοκληρωτισμού, η επίκληση της θρησκευτικής της πίστης την τοποθετούν καθαρά στην πούρα δεξιά πλευρά του πολιτικού φάσματος. Οπότε, όπως η μπροστάρισσά του, έτσι και το νέο κόμμα μπορεί να μη συμφωνεί απαραίτητα με ό,τι το ίδιο λέει.
