Λένε ότι ο άνθρωπος αποκτά συνήθειες σε οκτώ μέρες. Η «Γενιά Ζ» μεγάλωσε έχοντας αγκαλιά την Covid. Για περισσότερες από οκτώ μέρες. Και μεγάλο κομμάτι της σημαδεύτηκε από μια ρουτίνα που δεν είχε καν τη δυνατότητα να επιλέξει. Ούτε και να την αρνηθεί.
Τα στοιχεία αυτής: φόβος, προφύλαξη, μοναξιά, κλείσιμο στον εαυτό σου κ.α. Οσα γενικά απομακρύνουν το άτομο από την κοινωνία. Κι αν η Covid στην πορεία υποχώρησε, μαζί με τα εμβόλια για τον ιό, στον οργανισμό των παιδιών… συνέχισε να κυκλοφορεί, συνειδητά ή υποσυνείδητα, το βασικό στοιχείο της εποχής που μετρούσαμε κρούσματα και νεκρούς: η απομόνωση. Τα παιδιά φοβούνται να ανοιχτούν, να εκφραστούν πρόσωπο με πρόσωπο, να γευτούν τη ζωή όπως στην προ Covid εποχή. Ψάχνουν απεγνωσμένα τη σύνδεση αλλά όχι την επαφή.
Προτιμούν την απόσταση. Με όλους και απ’ όλους. Και ταυτόχρονα – κι αυτό είναι το οξύμωρο – φοβούνται να μην ανήκουν κάπου. Γενικά ξορκίζουν τη μοναξιά με… μοναχικότητα. Πού μπορεί να οδηγήσει αυτό; Στη γιγάντωση του ατόμου, εις βάρος του συνόλου.
Και στην ευθραυστότητά του, όσο κι αν ο θαυμαστός κόσμος και οι χιλιάδες «φίλοι» των social media, σε κάνουν πολλές φορές – ψευδώς – να νιώθεις ισχυρός. Δεν είσαι. Και δεν είσαι γιατί η πραγματική ζωή είναι εκεί έξω με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και δεν θα τη μάθεις αν δεν τη ζήσεις. Η «Γενιά Z» μεγάλωσε φοβούμενη και φοβισμένη. Κι όσοι πασχίζουμε για το μέλλον οφείλουμε να βοηθήσουμε τα παιδιά να ξαναβρούν τη χαμένη τους γενναιότητα. Το θάρρος και όχι το θράσος.
