Εκδικητικότητα

Εάν το σκεφτεί κανείς, ο κ. Τζαβέντ Ασλάμ είναι το πρότυπο του πρόσφυγα ή του μετανάστη που θέλουμε σε αυτή τη χώρα. Βρίσκεται στη χώρα, αυτός και η οικογένειά του, εδώ και πολλά χρόνια, έχει μια συστηματική δημόσια παρουσία εκπροσωπώντας τους ομοεθνείς του αλλά και συνολικά τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, αποτελεί ενεργό μέλος της κοινωνίας των πολιτών μέσα από τη συμμετοχή του στα κινήματα, και αγωνίζεται σκληρά, ώστε η χώρα που αποτελεί τη δεύτερη πατρίδα του να γίνει πιο δημοκρατική και συμπεριληπτική.

Ομως αυτή τη στιγμή η χώρα μας, με πρωτοβουλία του αρμόδιου υπουργείου Μετανάστευσης, έχει ανακαλέσει το καθεστώς πρόσφυγα, στη βάση του οποίου βρίσκεται νόμιμα στη χώρα, υποστηρίζοντας ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση ασύλου, καθώς εκτιμήθηκε ότι δεν κινδυνεύει πλέον με πολιτική δίωξη στη χώρα του, στο Πακιστάν. Και όχι μόνο έχουν προχωρήσει σε αυτή την ενέργεια, αλλά η πρωτοβουλία αυτή έχει παρουσιαστεί και από τον αρμόδιο υπουργό και από άλλα κυβερνητικά στελέχη, ως κίνηση που αποδεικνύει ότι η χώρα υιοθετεί πλέον μια πολύ πιο σκληρή πολιτική για το Μεταναστευτικό και το άσυλο. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι το τελευταίο διάστημα έχουν υπάρξει μαζικές ανακλήσεις του καθεστώτος προστασίας και για σημαντικό αριθμό σύρων προσφύγων.

Αναρωτιέται κανείς σε ποιον βαθμό αποτελεί πολιτική για το Μεταναστευτικό και το Προσφυγικό η απέλαση κάποιου που βρίσκεται για δεκαετίες στη χώρα και έχει τη δράση την οποία αναφέραμε. Δηλαδή, έχει μια παρουσία που είναι στον αντίποδα των στερεοτύπων που συνήθως συνοδεύουν τις απολογητικές τοποθετήσεις υπέρ μιας «σκληρής γραμμής» στο Μεταναστευτικό. Ούτε βεβαίως στέλνει κάποιο μήνυμα σε σχέση με τη μεταναστευτική πολιτική. Το μήνυμα που στέλνει είναι ότι αυτή η κυβέρνηση εκδικείται, κάνοντας κατάχρηση της εξουσίας που διαθέτει, έναν άνθρωπο που αγωνίστηκε ενάντια στον ρατσισμό και χρόνια τώρα υπερασπίζεται τα δικαιώματα των μεταναστών και προσφύγων. Είναι, ουσιαστικά, το μήνυμα: «τόλμησες να υψώσεις το ανάστημά σου, να οργανώσεις μετανάστες, να συμμετέχεις στο αντιρατσιστικό κίνημα; Θα το πληρώσεις!».

Και αυτό είναι που μας φέρνει στο πραγματικό πρόβλημα. Αυτό δεν είναι απλώς η ακροδεξιά στροφή της σημερινής κυβέρνηση σε μια σειρά από θέματα, ξεκινώντας από το Μεταναστευτικό και το Προσφυγικό. Το πρόβλημα είναι ο τρόπος που έχουμε μια κυνική εργαλειοποίηση αυτής της στροφής, καθώς επί της ουσίας επιλέγεται απλώς και μόνο, γιατί η κυβέρνηση θέλει να δείξει ότι κάνει ακροδεξιά στροφή, ότι «παίρνει μέτρα», ότι «στέλνει πίσω» μετανάστες και πρόσφυγες, ότι «σφραγίζει τα σύνορα». Και όταν το κάνει αυτό επιχειρώντας να διώξει έναν «ενοχλητικό» εκπρόσωπο μιας σημαντικής μεταναστευτικής κοινότητας που υπερασπίζεται τα δικαιώματά της, τότε «μ’ έναν σμπάρο, δυο τρυγόνια». Μόνο που την ίδια στιγμή αυτή η κοντόθωρη εκδικητικότητα, επικαθορισμένη και από την αγωνία του «σταυρού» στην Αθήνα, απλώς αποτελεί άλλο ένα βήμα αναίρεσης του κράτους δικαίου στη χώρα μας.