Απάντηση με καταγραφή σκανδάλων
Καμπανάκι, τι καμπανάκι, καμπαναριό ολόκληρο, χτύπησε στη Χαριλάου Τρικούπη προχθές το πρωί, νωρίς νωρίς μάλιστα, όταν ο Αδωνις υιοθέτησε πλήρως τα γραφόμενα σε site περί δήθεν σκανδαλώδους ενοικίασης ακινήτου που ανήκει στην οικογένεια Ανδρουλάκη, στην εταιρεία του Κτηματολογίου. Σε μια γρήγορη ανασκόπηση της κατάστασης, μεταξύ του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και συνεργατών του, κατέληξαν στο γρήγορο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφάσισε να ξεκινήσει την προεκλογική της δραστηριότητα στοχοποιώντας τον Νίκο Ανδρουλάκη. Η επίθεση αποδόθηκε στη δημοκοπική άνοδο που παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ στις λεγόμενες «πραγματικές» δημοσκοπήσεις και εκτιμήθηκε ότι αυτή θα συνεχιστεί δι’ όλων των μέσων, καθώς από τις ίδιες δημοσκοπήσεις, τις «πραγματικές» που προαναφέρω, φαίνεται πως η ΝουΔου φλερτάρει κανονικά στην πρόθεση ψήφου με το 20%, ίσως και λιγάκι παρακάτω.
Αποφασίστηκε λοιπόν, ως αντίδραση (εκτός φυσικά της πολύ σκληρής ανακοίνωσης που εκδόθηκε), να ξεκινήσει η καταγραφή σκανδάλων που συνδέονται με την κυβερνητική διαχείριση, με στόχευση κυρίως στις απευθείας αναθέσεις…
«Υπερέβησαν κάθε όριο, δεν θα τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί», μου είπε σχετικά κορυφαίο στέλεχος, και δεν έχω λόγο να μην τον πιστέψω, καθότι γνωρίζω πως ο πρόεδρος Νίκος (Ανδρουλάκης) ήταν εν εξάλλω την Πέμπτη.
Για ποιον… τριχοτομήθηκε η ΝΔ
Η αφορμή ήταν έως και βλακώδης: σημειώθηκε στο πλαίσιο ανοιχτού πολέμου, παρατεταμένου κανονικού beef, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, μεταξύ του προέδρου Κυριάκου Βελόπουλου και της προέδρου της Φωνής Λογικής Αφροδίτης, Τίτης για τις φίλες της, Λατινοπούλου. Στο πλαίσιο αυτού του πολέμου σημειώνονται αψιμαχίες και στη διάρκεια μιας εξ αυτών ο Βελόπουλος, που έχει γλώσσα που τσακίζει, επιτέθηκε σε έναν πολιτευτή της Λατινοπούλου. Εκείνος τον μήνυσε, μην τα πολυλογώ, η μήνυση έφτασε στη Βουλή, και η Βουλή, την Τετάρτη που μας πέρασε, κλήθηκε να αποφασίσει αν θα άρει τη βουλευτική ασυλία του Βελόπουλου ώστε να δικαστεί. Και τι συνέβη, ώστε να μεταβληθεί μια άρση ανάμεσα στις τόσες άλλες σε θέμα ευρύτερων διαστάσεων, κατ’ εμέ; Εκεί που όλοι περίμεναν ότι όλα τα κόμματα θα έστελναν τον Βελόπουλο στη Δικαιοσύνη να αποφασίσει εκείνη αν όντως είναι ένοχος του αδικήματος, αιφνιδίως, η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝουΔου διχάστηκε! Για την ακρίβεια… τριχοτομήθηκε! Φυσικά προς όφελος του προέδρου Βελόπουλου. «Για τα μάτια του μόνο»…
Βέρτιγκο στη γαλάζια ΚΟ
Αυτοί που ψάχνουν τα πράγματα πίσω από το επιφαινόμενο, όπως εγώ, εκτίμησαν, με βάση το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα κατά την ψηφοφορία, ότι εδώ πιθανόν να βρισκόμαστε μπροστά στο πρόπλασμα μιας μετεκλογικής, κυβερνητικής συνεργασίας του κόμματος Ελληνική Λύση με τη ΝουΔου!! Πιάστηκαν κυρίως από την τοποθέτηση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου Δημήτρη Μαρκόπουλου, ο οποίος προφανέστατα κατέβασε τη «γραμμή» (είπε κάτι περίεργα του είδους «παρουσιάστηκαν οψιγενώς νέα στοιχεία» που επιβάλλουν ψήφο κατά συνείδηση στους βουλευτές), και από εκεί και πέρα ξεκίνησαν οι ομορφιές…
Οι παραζαλισμένοι έτσι κι αλλιώς, από τη στροφή στο τσάμικο, βουλευτές της ΝουΔου φάνηκε σαν να σαλτάρισαν, κανονικά. Σαν να κουτούλαγαν μεταξύ τους.
Μήνυμα ελήφθη!
Τούτου δοθέντος, 66 βουλευτές της ΝουΔου δεν πήγαν να ψηφίσουν, έκοβαν βόλτες στο Περιστύλιο και στο καφενείο της Βουλής, συζητώντας για τα συνεδριακά. Αλλοι τόσοι έμειναν μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας και στήριξαν τη «γραμμή» Μαρκόπουλου, που επί της ουσίας ήταν «στηρίξτε τον πρόεδρο Βελόπουλο με την ψήφο σας» – ψηφίστε δηλαδή κατά της άρσης ασυλίας. Αλλοι 25, όμως, προφανώς είτε γιατί νευρίασαν με την κωλοτούμπα είτε – κατόπιν «γραμμής» και αυτοί – για να μην παίρνει θάρρος ο Βελόπουλος και επιπλέον να καταλάβει ότι άλλος κινεί τα νήματα, υπερψήφισαν την πρόταση για την άρση της ασυλίας του. Τυχαία όλα αυτά; Οχι βέβαια. Με τον τρόπο αυτό, επιτεύχθηκε και το ρηθέν «και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα ολόκληρη», ήτοι και η άρση της ασυλίας Βελόπουλου και το μήνυμα προς εκείνον ότι εδώ είμαστε.
«Ανοίξαμε και σας περιμένουμε». Κι επειδή ο Βελόπουλος είναι έξυπνος άνθρωπος, δεν είναι κανένα κορόιδο, είμαι βέβαιος ότι όχι μόνο το πήρε (το μήνυμα), αλλά και το διάβασε όπως πρέπει…
Η συνέχεια, επί της οθόνης…
(Φαίνεται πως ο Κυριάκος Α’ το πήρε απόφαση πλέον ότι δεν πρόκειται να τον στηρίξει το ΠΑΣΟΚ και ψάχνει αλλού, άλλα πελατάκια – συνεταιράκια…)
Η «παγίδα του Θουκυδίδη»
Σε πολλούς προκάλεσε έκπληξη η προχθεσινή αναφορά του κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ, κατά την υποδοχή του προέδρου Τραμπ στο Πεκίνο, στην «παγίδα του Θουκυδίδη», και σε μερικούς από τους συμπατριώτες δημιούργησε αισθήματα υπερηφάνειας (όπως τουλάχιστον διαπίστωσα παρατηρώντας τα social media) διότι «ρε συ, κοίτα ο Κινέζος, στον Θουκυδίδη έκανε αναφορά». Η «παγίδα» είναι ένας πολιτικός όρος που είναι γνωστός παγκόσμια. Τον εφηύρε ουσιαστικά ο κύριος Γκράχαμ Αλισον, αμερικανός καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Χάρβαρντ, δεινός μελετητής και αναλυτής του αθηναίου στρατηγού, ο οποίος, ως γνωστόν, συνέγραψε με λεπτομέρειες την Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου. Ποιο είναι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ο κύριος Αλισον διαβάζοντας ολημερίς κι ολονυχτίς Θουκυδίδη (ναι, αυτόν τον ίδιο Θουκυδίδη, του οποίου τον Επιτάφιο του Περικλή, που παρέδωσε στην ανθρωπότητα, εμείς βαριόμασταν να διαβάσουμε στο σχολείο) και το έκανε γεωπολιτικό όρο; Οτι είναι αναπόφευκτος ο πόλεμος όταν η αύξηση ισχύος μιας δύναμης (αρχαία Σπάρτη) απειλεί να εκτοπίσει μια κυρίαρχη δύναμη (αρχαία Αθήνα), όπου Σπάρτη η Κίνα και όπου Αθήνα οι ΗΠΑ.
Τι να πω εγώ; Μόνο να κάνουμε τον σταυρό μας να αποφύγουν και οι δύο την «παγίδα του Θουκυδίδη»…
(Ευκαιρίας δοθείσης, σύσταση προς νεότερους αναγνώστες: ρίξτε μια ματιά στον Θουκυδίδη. Ο στρατηγός τα λέει όλα – και εξηγεί, σχεδόν 2.500 χρόνια πριν, τα περισσότερα απ΄ όσα συμβαίνουν γύρω μας…)
«Η τέχνη του δημόσιου λόγου»
H κατά Σάββατο πρότασή μου για βιβλίο σήμερα παρουσιάζει μια διαφοροποίηση. Δεν θα εισηγηθώ μυθιστόρημα, ούτε κάποιο πολιτικό βιβλίο. Θα προτείνω κάτι εξειδικευμένο, και χρήσιμο. Βιβλίο – έκπληξη για μένα, αλλά και για πολλούς από τους «κατοίκους» εντός των τειχών της μικρής μας «Ιερουσαλήμ» – της πολιτικής δηλαδή. Το βιβλίο φέρει τον τίτλο «Η τέχνη του δημόσιου λόγου» και η έκπληξη αφορά τον συγγραφέα: είναι ο Γιώργος Βουλγαράκης, πρώην υπουργός των κυβερνήσεων Καραμανλή, που σταδιοδρόμησε στην πολιτική για περισσότερο από 30 χρόνια, και τώρα, με την εμπειρία αυτών των χρόνων, συνέγραψε το προαναφερόμενο πόνημα, το οποίο καλύπτει ένα σημαντικό κενό στη βιβλιογραφία: το πώς πρέπει να εκφέρεται ο δημόσιος λόγος. Διότι, όπως εξηγεί ο ίδιος, «στον κόσμο των επιχειρήσεων, της επιστήμης και της πολιτικής η σιωπή δεν είναι επιλογή. Είναι απώλεια επιρροής. Και ο μέτριος λόγος δεν είναι ασφάλεια, είναι χαμένη ευκαιρία». Γίνεται αντιληπτό, λοιπόν, ότι στις σχεδόν 470 σελίδες του βιβλίου ο Γ. Βουλγαράκης παραδίδει μαθήματα για το πώς πρέπει να στέκεται κανείς μπροστά σε ένα δημόσιο ακροατήριο, να του κρατάει «ζωντανό» το ενδιαφέρον και εν τέλει να το κερδίζει. Κατά τον συγγραφέα, «κάποιοι μιλούν και κάποιοι απλώς λένε λόγια στη σειρά, χωρίς καμία ουσία», κι εκείνος με το βιβλίο του, μια σύνθεση βιωμένης εμπειρίας – πολιτικής, ακαδημαϊκής, κοινοβουλευτικής –, υπογραμμίζει πως η τέχνη της ρητορικής δεν είναι απλώς χάρισμα, είναι πάνω απ΄ όλα εκπαίδευση.
Για μελλοντικούς πολιτικούς, και όχι μόνο, από έναν μύστη του είδους. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΘΕΝΣ Bookstore.
