Αύριο και μεθαύριο ο Τραμπ θα επισκεφθεί την Κίνα όπου θα συναντηθεί (εξ αναβολής) με τον πρόεδρο Σι. Οι οιωνοί δεν είναι και πολύ αισιόδοξοι αλλά καλύτερα τέτοιες συναντήσεις να γίνονται παρά να μη γίνονται.
Ο Τραμπ καταφανώς βρίσκεται σε αδιέξοδο με το Ιράν όπου παρά τα τελεσίγραφα και τις καυχησιές του όλες οι βασικές παραδοχές και σχεδιασμοί των Αμερικανών έχουν διαψευστεί.
Ξεκίνησαν έναν πόλεμο για τα πυρηνικά και το βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν. Κρυφοκοίταζαν ακόμη και την αλλαγή καθεστώτος.
Τώρα έφτασαν να κουβεντιάζουν για την ελεύθερη πλεύση στα Στενά του Ορμούζ και να τσακώνονται με το ΝΑΤΟ επειδή «δεν τους βοήθησε» στην κουταμάρα που έκαναν.
Η αλήθεια είναι ότι το Ιράν τους έσυρε στη λογική μιας ατέρμονης διαπραγμάτευσης από τη στιγμή που οι Αμερικανοί αποδέχτηκαν τη λογική της εκεχειρίας πάνω στην εκεχειρία.
Και το καθεστώς του Ιράν που θα άλλαζε; Κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται. Ούτε ποιοι το αποτελούν.
Η τελευταία ιρανική απάντηση στις αμερικανικές προτάσεις που επιδόθηκε προ ημερών στους πακιστανούς διαπραγματευτές φέρει την υπογραφή «Εκπρόσωποι του Ιράν».
Ποιοι είναι αυτοί; Ποιος τους διόρισε; Ποιον εκπροσωπούν; Ποιος αποφασίζει; Εχουν διεύθυνση και τηλέφωνο; Τρέχα γύρευε.
Οι Αμερικανοί όμως έχουν θέμα. Κι ήδη πολλοί στις ΗΠΑ αρχίζουν να αναρωτιούνται αν ο πρόεδρος διατηρεί τα λογικά του. Ας πρόσεχαν, θα μου πείτε. Σωστό.
Ούτως ή άλλως όμως παίρνουν το μάθημά τους. Συνειδητοποιούν πως ο πλούτος δεν αποτελεί εχέγγυο ορθοφροσύνης, ούτε η επιχειρηματική δεινότητα διασφαλίζει οτιδήποτε έξω από το κέρδος του επιχειρηματία.
Και το οποίο με τη σειρά του δεν αποδεικνύει τίποτα περισσότερο.
Η πολιτική είναι εντελώς άλλη υπόθεση. Και η πολιτική σε μια δημοκρατική πολιτεία ακόμη δυσκολότερη.
Δεν ξέρω αν ο Σι προλάβει να εξηγήσει στον Τραμπ τις διαφορές. Δεν ξέρω καν αν τις ξέρει. Ούτως ή άλλως, η Κίνα δεν είναι ακριβώς αυτό που ονομάζουμε δημοκρατική πολιτεία.
Ενδεχομένως όμως ο ίδιος ο Τραμπ να αρχίσει να συνειδητοποιεί τα όριά του. Να καταλάβει δηλαδή ότι ο ίδιος δεν αποτελεί μέτρο των πάντων, ούτε κανόνα του σύμπαντος.
Δεν είμαι αισιόδοξος. Δύσκολα αλλάζεις στα ογδόντα σου όταν έχεις ποτιστεί από την αυτάρεσκη κολακεία ότι η ζωή σου αποτελεί το έπαθλο της επιτυχίας σου.
Αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Η δημοκρατία βρίσκει πάντα τον τρόπο να επιβάλει τη λογική και τους κανόνες της.
Εστω και με κόστος. Εστω κι αν χρειαστεί κάποιο χρόνο.
