Δύο μήνες από την έναρξη του πολέμου στο Ιράν, ο κόσμος βρίσκεται σε συναγερμό. Σήμερα γνωρίζουμε πού στέκονται τα πιο σημαντικά τουλάχιστον από τα κράτη σε σχέση με τα τεκταινόμενα. Ομως δεν το γνωρίζουμε για όλα. Οχι επειδή το κρατούν επτασφράγιστο μυστικό, μα επειδή, πολύ απλά, δεν το γνωρίζουν ούτε καν τα ίδια: απλά, δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
Ο ενημερωμένος αναγνώστης αντιλαμβάνεται αμέσως ότι πρόκειται για τους «ενωμένους Ευρωπαίους», των οποίων η πολιτική μοιάζει με κωμωδία, όμως ουσιαστικά συνιστά τραγικό εσωτερικό τους ναυάγιο με βαρύτατες επιπτώσεις. Και βεβαίως, έχει πείσει πλέον άπαντες ότι ο… ευρωελέφαντας δεν χωράει πια στο δωμάτιο – εν προκειμένω στα Στενά. Μπροστά σε αυτή τη σύγκρουση, η κοροϊδία της δήθεν ενωμένης Ευρώπης που οι εσωτερικές πολιτικές της αποκλίνουν τόσο πολύ μεταξύ τους, ώστε πέφτει σε… χειμερία νάρκη, η ΕΕ εξάντλησε πια πλήρως τα όριά της. Και το αποτέλεσμα είναι ότι έχει απορρυθμιστεί παντελώς και έχει παγώσει: θυμίζει πτώμα σε κατάσταση νεκρικής ακαμψίας.
Αν και είναι ήδη από καιρό δεδομένη, το ευρωναυάγιο στα Στενά του Ορμούζ κατέδειξε για μία ακόμα φορά και μάλιστα με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο αυτή τη μόνη μεγάλη αλήθεια της «ενωμένης Ευρώπης». Πρόκειται για γράμμα κενό, για λόγια χωρίς αντίκρισμα, περιεχόμενο και ουσία.
Υποτίθεται ότι έχουν διαμορφώσει κάποιο είδος κοινής γραμμής, την οποία, όμως, αν τη μελετήσει κανείς προσεκτικά, θα διαπιστώσει τρία καθοριστικά στοιχεία που πιστοποιούν την αυτοκαταστροφική ευρωπαϊκή ανυπαρξία.
Πρώτον, είναι γεμάτη από διαφόρους «αστερίσκους», που μπορεί να μην προβάλλονται στις διαρκείς φιέστες, πλην όμως αυτοί είναι που μετράνε.
Δεύτερον, ακόμα και οι αστερίσκοι των διαφοροποιήσεων, όπως και η στάση κάθε κράτους αλλά και όλων μαζί, μεταβάλλονται διαρκώς. Οχι από το ένα άκρο στο άλλο, όμως επαρκώς, ώστε να καθιστά σαφές ότι, κατ’ ουσίαν, έχουν βραχυκυκλώσει τόσο κατά μόνας όσο, πολύ περισσότερο, όταν προσπαθούν να υποδυθούν ότι έχουν διαμορφώσει κοινή πολιτική και ότι δήθεν θα την ασκήσουν.
Τρίτον, οι συμμετοχές σε αυτές τις συζητήσεις και, πολύ περισσότερο, η ενεργητική παρουσία των μεγάλων χωρών, επίσης δεν είναι σταθερή, ούτε με συνεπές περιεχόμενο. Λ.χ., το τελευταίο διάστημα, η Γαλλία και η, εκτός ΕΕ πλέον, Βρετανία, είναι εκείνες που φαντασιώνονται μία ασαφούς χαρακτήρα αυτόνομη και, βεβαίως, κατόπιν εορτής εκ του ασφαλούς δήθεν σπουδαία ευρωπαϊκή παρουσία στα Στενά, με τους Αμερικανούς να τους έχουν ήδη πει να το ξεχάσουν.
Ομως το Βερολίνο, αν και κρατά αποστάσεις από αυτό, επιλέγει να βάλει φωτιά στην Ευρώπη. Προχθές, ο καγκελάριος Μερτς δήλωσε ότι οι ΗΠΑ εξευτελίζονται από την ηγεσία του Ιράν επειδή, λέει, έχουν εγκλωβιστεί σε διαπραγματευτικό αδιέξοδο που κάνει «ένα έθνος, τις ΗΠΑ, να ταπεινώνεται»! Δεν είναι γνωστό να πάσχει από κάποια μορφή παράνοιας. Συνεπώς, το τερατώδες αυτό παραλήρημα αφορά τον τρόμο του μπροστά στον καλπασμό της Ακροδεξιάς στη Γερμανία, πλέον σταθερά το πρώτο κόμμα σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Και, παράλληλα, συνειδητά δυναμιτίζει τους ευρωατλαντικούς δεσμούς, με τη γελοία μα πολύ επικίνδυνη διακηρυγμένη ελπίδα να μετατρέψει τη Γερμανία και σε στρατιωτικά ηγεμονική δύναμη της Ευρώπης.
Ετσι, το ναυάγιο που θα πνίξει τη χαμένη Ευρώπη, μόλις ξεκινά από τα Στενά…
