Κόντρα σε διάφορες τερατολογίες που ακούστηκαν για την παρουσία της στο Φόρουμ των Δελφών, η Λάουρα Κοβέσι δεν στοχοποίησε την Ελλάδα. Αντιθέτως. Μας είπε ότι δεν πρέπει να πέσουμε θύματα του μηδενισμού που λέει ότι «έτσι γίνονται τα πράγματα», να μη βλέπουμε την αναξιοκρατία και την αθέμιτη επιρροή ως εγγενή φαινόμενα, ότι υπάρχουν παντού καλοί και κακοί πολιτικοί, καλοί και κακοί εισαγγελείς. Δεν είπε τίποτα ριζοσπαστικό.
Αυστηρά μίλησε μόνο για την ανεξαρτησία του θεσμού του οποίου προΐσταται, παραπέμποντας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, του οποίου η νομολογία έχει επιβεβαιώσει την αυτονομία της EPPO από εθνικές παρεμβάσεις. Αυτό, άλλωστε, αποδείχθηκε το 2021, κατά την αρχική στελέχωση του θεσμού στην Ελλάδα, όταν το Κολέγιο της EPPO είχε απορρίψει μονομερώς δύο από τους επτά έλληνες εισαγγελείς που είχε προτείνει ο Αρειος Πάγος. Τότε, παραδόξως, δεν είδαμε κυβερνητικούς παράγοντες να ωρύονται περί «εθνικής κυριαρχίας». Το ότι εξοργίζονται τώρα που ερευνώνται μας δείχνει ότι δεν μιλάμε για όψιμη συνταγματική ευαισθησία, αλλά για σκοπιμότητα.
Είναι αλήθεια, όμως, πως ο τρόπος που παρεμβαίνει η Κοβέσι ξενίζει. Είναι κιόλας ασυνήθιστο για μια εισαγγελική λειτουργό να απευθύνεται στους πολίτες χωρίς να μας θυμίζει τον γυμνασιάρχη μας. Ομως, στο Φόρουμ των Δελφών για το θέμα της διαφθοράς μίλησε και ο Χαράλαμπος Βουρλιώτης, επικεφαλής της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και πρώην αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Η δική του παρέμβαση πέρασε σχεδόν στα «ψιλά». Κι όμως, αυτός είπε την πιο σκληρή κουβέντα. Είπε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας είναι πως η διαφθορά έχει αρχίσει να γίνεται καθημερινότητα: «Με το πέρασμα του χρόνου, η διαφθορά στην ελληνική πραγματικότητα αρχίζει να γίνεται κουλτούρα ανοχής, κουλτούρα επιδοκιμασίας και, στο τέλος, κουλτούρα μιμητισμού».
Πρόκειται για μια τρομακτική διαπίστωση που έρχεται και «κουμπώνει» με όσα είπε η Κοβέσι. Δεν προκάλεσε, όμως, κανένα πολιτικό σεισμό. Γιατί άραγε; Ισως επειδή την κουλτούρα που περιγράφει ο Βουρλιώτης την καλλιεργεί η εξουσία. Και τις τελευταίες μέρες το έχει απογειώσει κιόλας, με τη φανατική υπεράσπιση του «ρουσφετιού» ως άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς μας. Μέσα στο κλίμα γενικής αμνησίας και κυβερνητικής αυτο-αμνηστίας, το μεγάλο επίδικο δεν είναι η μια ή η άλλη δικογραφία, αλλά η εξαχρείωση των πολιτών. Εκεί είναι ο στόχος.
