Πώς κάνει ένας εξωκοινοβουλευτικός πολιτική; Σύμφωνα με διάφορους γαλάζιους κοινοβουλευτικούς, «εκ του ασφαλούς, μέσα από ένα γραφείο». Οπότε, κατά την άποψή τους, «σε αυτούς που μάχονται κάθε μέρα και είναι στον αγώνα, στο ρινγκ λασπωμένοι, μπαρουτοκαπνισμένοι και μερικοί τραυματισμένοι, καλό είναι να μην κάνει κριτική αφ’ υψηλού», αφού «η νομιμοποίηση προέρχεται από τον Πρωθυπουργό και όχι από την επιλογή των πολιτών».
Αυτή είναι η θεωρητικοποιημένη εκδοχή των παραπόνων των εκλεγμένων για τους «τεχνοκράτες». Γκρινιάζουν και πιο ωμά, όπως ο εθνοπατέρας που αναρωτήθηκε, «φταίει ο βουλευτής που δέχεται την αγωνία ενός πολίτη και δεν φταίει ο εκπρόσωπος του επιτελικού κράτους που 7 χρόνια δεν έχει καταφέρει να κερδίσει το βαθύ κράτος;». Οι γνώστες των νεοδημοκρατικών παρασκηνίων έχουν ακούσει πολύ χειρότερα οφ δε ρέκορντ – κι όχι τώρα τελευταία μόνο, οπότε αρκετοί συμπολιτευόμενοι λύνουν σε τακτά χρονικά διαστήματα τη σιωπή τους για να στηλιτεύσουν τη σχέση Μαξίμου – κόμματος. Εξού και εκτιμούν πως τα βελάκια πέφτουν πάνω στη φωτογραφία του Σκέρτσου, αλλά ο πραγματικός τους στόχος είναι εκείνος που διάλεξε τον Σκέρτσο. Δεν είναι η πρώτη φορά που επαγγελματίες της πολιτικής παίρνουν τ’ όπλο τους κατά της επάρατης τεχνοκρατίας, πάντως. Η κόντρα «πουλούσε» πολύ στα μνημονιακά χρόνια.
Σφάλματα
Συριζαίοι κι ανελίτες πυροβολούσαν τα «άτυπα όργανα» της Ευρώπης που αποφάσιζαν για τους λαούς «κεκλεισμένων των θυρών». Ωσπου, ο νυν πρωθυπουργός ήρθε υποσχόμενος τη χρυσή τομή ανάμεσα σ’ αυτούς που κυνηγούν τον σταυρό και τους άλλους που βάζουν τα προβλήματα μέσα στα κουτάκια του Excel.
Το μοντέλο το οποίο κόμιζε έδειξε να δουλεύει τόσο καλά την πρώτη τετραετία, ώστε επιχείρησε να το κοπιάρει ακόμη κι ο Τσίπρας (ο άνθρωπος που εκτόξευσε το κόμμα του απευθυνόμενος στο θυμικό των ψηφοφόρων), φτιάχνοντας θινκ τανκ – με στόχο να αντλήσει από εκεί ειδήμονες, οι οποίοι θα απάρτιζαν την επόμενη κυβέρνησή του. Σήμερα, όμως, εξαιτίας της ίδιας της ΝΔ, αποκαλύπτονται τα όριά του.
Οι υπερασπιστές του κοινοβουλευτισμού επιχειρηματολογούν με τις κορόνες των ριζοσπαστών αριστερών, προκειμένου να φορτώσουν όλα τα δημοσκοπικά δεινά του κυβερνώντος κόμματος στους επιτελικούς. Ωστόσο, τα σφάλματα του συστήματος συνύπαρξης των τελευταίων με τους πολιτικούς αναδείχθηκαν και τη στιγμή που έπεσε η ιδέα του ασυμβίβαστου βουλευτή – υπουργού. Οταν, δηλαδή, ένας τεχνοκράτης εισηγήθηκε μια αλλαγή στις τεχνικές του προδιαγραφές, σκεπτόμενος πολιτικά, αναζητώντας μέθοδο διαφυγής από την αρνητική επικαιρότητα των ελεγχόμενων για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Γιατί τότε φάνηκε πως μετά την εμπειρία συμμετοχής στην πολιτική ζωή, με ψήφο ή χωρίς, κανείς δεν είναι αθώος της μικροπολιτικής.
