Είναι εμφανής, νομίζω, ο απόηχος του θούριου του Ρήγα στο άρθρο που δημοσίευσε το περασμένο Σάββατο σε φιλική του εφημερίδα ο Αλέξης Καραμήτρος. Το βλέπουμε, λ.χ., στο μοτίβο των ερωτήσεων που ξεκινούν με την επιρρηματική φράση «ως πότε». Το βλέπουμε και στη φράση που υποτίθεται ότι περιέχει την είδηση: «Ζυγώνει η ώρα»! Ποιος μιλάει έτσι; Ξέρετε εσείς κανέναν που λέει «ζύγωσε» ή, ακόμη χειρότερα, «σίμωσε να σου πω»; Ούτε καν εκείνοι που ντύνονται Κολοκοτρωναίοι και παρελαύνουν περήφανοι στις επετείους (βλέπε φωτογραφία στη βάση της στήλης). Μόνο τα φανταστικά όντα που βλέπουμε στις εθνικοπατριωτικές ταινίες του Τζέιμς Πάρις και του Γιάννη Σμαραγδή μιλάνε έτσι. Υποθέτω όμως ότι το έκανε σκοπίμως. Ηθελε να μας γυρίσει δεκατρία χρόνια πίσω, στο αλησμόνητο 2013, όταν είχε επισκεφτεί τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, για να τους πει ότι «κοντοζυγώνει η ώρα». Το περασμένο Σάββατο, το μάζεψε κάπως. Είπε ότι ζυγώνει, όχι ότι κοντοζυγώνει. Εδωσε ένα τράτο στον εαυτό του, γιατί δεν βοηθάει καθόλου και η έμπνευση.
Ενα πράγμα θαυμάζω στους μερακλήδες που ντύνονται Κολοκοτρωναίοι στις επετείους: πώς καταφέρνουν οι αφιλότιμοι και δεν σκάνε στα γέλια!
Υποχρεώνεται να επισπεύσει τη δημιουργία κόμματος ο κ. Καραμήτρος, καθώς τον πρόλαβε η Μαρία Καρυστιανού, η οποία στις αρχές του μηνός ανακοίνωσε πρώτη το δικό της κόμμα. Εξάλλου, με αφορμή την προ ημερησίας συζήτηση στη Βουλή για το κράτος δικαίου, η κ. Καρυστιανού δημοσίευσε μία παρέμβαση στην οποία επετίθετο ονομαστικά και κατά του Αλέξη Καραμήτρου – τον οποίον μάλιστα αναφέρει με το παλιό επώνυμό του. Διεξάγεται, λοιπόν, ένας αγώνας δρόμου μεταξύ των δύο, λες και εκείνος που θα προλάβει πρώτος θα μαζέψει και τις περισσότερες ψήφους. Αυτό από μόνο του είναι μία ακόμη αποτυχία για τον πρώην πρωθυπουργό. Κατέβηκε από τον Ολυμπο, όπως θα θυμάστε, με τον σκοπό να γκρεμίσει στον Τάρταρο τον Μητσοτάκη. Πραγματοποίησε τη μεγάλη επιστροφή μετά βαΐων και κλάδων (που του κόστισε κιόλας ένα σωρό λεφτά πεταμένα…) με τους υψηλότερους στόχους. Για να καταλήξει πού; Να ανταγωνίζεται με την κ. Καρυστιανού για το ρολάκι του guest star στις επόμενες εκλογές. Επιτυχία, πάντως, δεν το λες!
ΤΟΝ ΧΑΝΟΥΜΕ;
Σήμερα μπορεί να είναι η αρχή του τέλους για την πρωθυπουργία του Κιρ Στάρμερ στη Βρετανία. Το μέλλον του στην πολιτική θα κριθεί από τις εξηγήσεις, που θα δώσει απόψε στη Βουλή των Κοινοτήτων, για την ευθύνη του στην υπόθεση του λόρδου Μάντελσον. Ο περί ου ο λόγος λόρδος, άλλοτε πανίσχυρο στέλεχος των κυβερνήσεων Τόνι Μπλερ, είχε διορισθεί στη θέση του πρεσβευτή της χώρας στην Ουάσιγκτον, από την οποία παραιτήθηκε, όταν αποκαλύφθηκε ότι, όχι μόνο διατηρούσε τη στενή φιλία του με τον διαβόητο ανώμαλο Επστιν, αλλά του παρείχε κιόλας εσωτερική ενημέρωση για θέματα οικονομικού ενδιαφέροντος.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του σίριαλ της πτώσης του Μάντελσον, ο Στάρμερ διαβεβαίωνε με κάθε ευκαιρία ότι δεν είχε ιδέα για όλα αυτά και ήξερε ότι ο Μάντελσον είχε περάσει τον εξονυχιστικό έλεγχο, που απαιτείται κατά τον νόμο στη Βρετανία για όσους αναλαμβάνουν κρίσιμες θέσεις στη δημόσια διοίκηση και ο οποίος, σημειωτέον, διαρκεί μήνες. Το περασμένο Σάββατο, ο «Guardian» αποκάλυψε ότι ο Μάντελσον κόπηκε στον έλεγχο αυτό, η εισήγηση της επιτροπής ήταν αρνητική για το πρόσωπό του.
Ομως, ο Μόνιμος Γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών, ο επικεφαλής του δηλαδή, αναίρεσε την εισήγηση, κάνοντας χρήση του βέτο που έχει εκ της θέσεώς του. Αυτός μεν παραιτήθηκε από τη θέση του, όμως κανένας δεν μπορεί να πιστέψει ότι πήρε μια τόσο παράτολμη πρωτοβουλία, χωρίς προηγουμένως να έχει ενημερώσει τον Στάρμερ. Παράτολμη, να εξηγήσω, διότι στη σταδιοδρομία του ο φιλοχρήματος Μάντελσον είχε αποπεμφθεί δύο φορές από κυβερνητικές θέσεις, πάντα με την υποψία της διαφθοράς.
Δεδομένου, λοιπόν, ότι ο Στάρμερ επιμένει ότι δεν ήξερε, συνάγεται πως είτε ψεύδεται είτε είναι ανεπαρκής για τη θέση που κατέχει. Ο ίδιος θα προσπαθήσει να αποδείξει απόψε ότι δεν ισχύει ούτε το ένα ούτε το άλλο, αλλά κάτι τρίτο, το οποίο βεβαίως ουδείς μπορεί να φανταστεί. Δύσκολα επιβιώνει. Κρίμα, γιατί ήταν σοβαρός και έντιμος άνθρωπος, παρά τη διοικητική ανεπάρκειά του. Κρίμα, επειδή αυτό που φοβάμαι ότι ακολουθεί θα είναι πιο γελοίο και από τον Μπόρις Τζόνσον…
