Η τοξικότητα, το υβρεολόγιο, η υπονόμευση θεσμών όπως η Δικαιοσύνη, η παραγωγή τεχνητού ψηφιακού θορύβου, η εργαλειοποίηση ακόμα και των πιο φριχτών δυστυχημάτων, οι ανενόχλητα διακινούμενες συκοφαντίες, οι καθημερινές ανεξέλεγκτες δολοφονίες χαρακτήρα, που σε κάποιες περιπτώσεις σιωπηρά ανέχεται, σε άλλες περιπτώσεις υποδαυλίζει και τις περισσότερες φορές ενορχηστρώνει το πολιτικό σύστημα, κάπου οδηγούν. Τις περισσότερες φορές στην ηθική εξόντωση αθώων ανθρώπων, όπως στη σκευωρία της Novartis.
Ουδείς μπορεί να ξεχάσει εκείνη την ομιλία τον Φεβρουάριο του 2018, τη σπασμένη φωνή και τα δακρυσμένα μάτια του Παναγιώτη Πικραμμένου: «Υπηρέτησα τη Δικαιοσύνη επί 40 χρόνια και κατηγορούμαι για δωροδοκία, επειδή κλήθηκα να βοηθήσω τη χώρα ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός. Περίμενα λίγο σεβασμό».
Ενας αξιοπρεπής άνθρωπος, που ξαφνικά στα 73 του χρόνια, έβλεπε να σπιλώνεται, χωρίς τότε να του είχε δοθεί η δυνατότητα να μάθει ποιος τον κατηγορούσε. Οκτώ χρόνια μετά οι ψευδομάρτυρες καταδικάστηκαν από τη Δικαιοσύνη. Ομως η κηλίδα της σπίλωσης παραμένει ανεξάλειπτη. Ακόμα κάποιοι θλιβεροί πολιτικάντηδες και πολιτικολογούντες χαρακτηρίζουν τον Αδωνη Γεωργιάδη «αρχειοθετημένο», εκμεταλλευόμενοι τη δικαιολογημένη άγνοια νομικών όρων από τους πολίτες, ώστε να τον συκοφαντήσουν.
Εκτός όμως της ηθικής εξόντωσης, οι συκοφαντίες, η τοξικότητα, το εμφυλιοπολεμικό κλίμα υποκινούν βία. Ο όχλος επιτέθηκε κάποτε στον Κωστή Χατζηδάκη και πολλούς συναδέλφους του υπουργούς και βουλευτές. Δεν είναι όμως μόνο η σωματική βία που οδηγεί στο νοσοκομείο. Η πιο ύπουλη είναι η λεκτική. Η μεθοδική προσπάθεια ηθικής αποδόμησης. Οπως φάνηκε και στην περίπτωση του Γιώργου Μυλωνάκη, μπορεί να οδηγήσει στο νοσοκομείο.
Οι κατηγορίες για «κόμμα βιαστών», οι επιθέσεις περί ανάλγητων που «άφησαν να πεθάνει» η δήθεν «νεκρή μικρή Μαρία», οι λασπολογίες για «υπουργούς που σκοτώνουν παιδιά», ατάκες όπως είναι του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Φαραντούρη, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει την κυβέρνηση «εγκληματική οργάνωση χειρίστου είδους και ξεφτίλα» περιγράφοντας τον Πρωθυπουργό ως «νονό». Από την άλλη ο πρώην ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Παππάς είχε χαρακτηρίσει τη ΝΔ «φυτώριο δολοφόνων, παιδόφιλων, βιαστών, εγκληματιών… εθνικών βλαξ».
Πιο τρανό παράδειγμα συστηματικής επιχείρησης σπίλωσης, ηθικής απομείωσης και οργανωμένης στοχοποίησης αποτελεί η Μαρέβα Γκραμπόφσκι. Επί χρόνια αποτελεί σάκο του μποξ και αντικείμενο μιας εκστρατείας δυσφήμησης με κατασκευασμένα μυθεύματα, που τεκμηριώνονται με επιχειρήματα «όπως μου είπαν», «όπως άκουσα». Κάνει μηνύσεις, δημοσιοποιεί στοιχεία που καταρρίπτουν τις κατηγορίες, απαντάει, καμία αλλαγή.
Κομματικοί μηχανισμοί και πολιτικά πρόσωπα επιμένουν εμμονικά στην ίδια στρατηγική σαν να είναι η μόνη που μπορούν να υπηρετήσουν. Ασκούν πολιτική με hashtags, τρολ και παραγωγή ψηφιακού θορύβου, αγνοώντας επιδεικτικά ότι με trends των social media ασχολείται ένα απολύτως μειοψηφικό κομμάτι της κοινωνίας, που ακόμα και αυτό έχει εμπεδώσει ότι όλα αυτά αποτελούν κατασκευές κομματικών μηχανισμών και δεν γεμίζουν την κάλπη.
Εγραψε ο γνωστός νομικός Κώστας Κούρκουλος: «Οχι μόνον ο Κύρκος, ο οποίος δίδασκε πολιτισμό και αισθητική της δημοκρατίας, όχι μόνον ο Φαράκος, που ήταν ο διανοούμενος του ΚΚΕ, αλλά και ο Φλωράκης, που έπιανε το στιλό με τη χούφτα, παρότι βγήκαν από έναν φοβερό εμφύλιο και τους χώριζε αίμα με την άλλη πλευρά, σέβονταν και τιμούσαν τους αντιπάλους τους. Ποτέ δεν έγιναν φτηνοί. Ποτέ δεν έγιναν χυδαίοι. Ποτέ δεν έγιναν συκοφάντες. Θυμίζω τη σκηνή με τους Κύρκο, Φλωράκη, Φαράκο, Γιάνναρο και Λεντάκη να χειροκροτούν με πραγματικό πάθος στη Βουλή τον Μητσοτάκη, κατά την αναφορά του στον Μπακογιάννη. Και ο νοών νοείτω λοιπόν». Τα έχει ξεκαθαρίσει όμως ο ποιητής: Δεν φταίνε οι ίδιοι. Τόσοι είναι.
