Το θεμελιώδες πρόβλημα του πολέμου στο Ιράν είναι η αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας της Ουάσιγκτον με την Τεχεράνη. Με αυτό δεν εννοώ την έλλειψη μηνυμάτων ανάμεσα στις δύο πρωτεύουσες. Το κύριο θέμα είναι η έλλειψη κατανόησης ανάμεσα στους δύο πολιτισμούς. Οι Ιρανοί βλέπουν τον χρόνο με διάσταση δεκαετιών ενώ οι Αμερικανοί, και οι Ισραηλινοί, με μέγεθος ημερών ή το πολύ εβδομάδας.
Η ανατολίτικη κουλτούρα συνιστά υπομονή, εγκαρτέρηση και αντοχή στην κακουχία ή το μαρτύριο. Αντίθετα, η δυτική αντίληψη σημαίνει γρήγορες εξελίξεις, ανυπομονησία, ταχύτατη επιβράβευση και εξασφάλιση επιτυχίας και καλοπέρασης.
Παράλληλα, η στρατηγική σκέψη των δύο πλευρών είναι εντελώς διαφορετική. Οι ιρανοί ηγέτες γενικά εννοούν αυτά που λένε και ακολουθούν τα λόγια τους με συγκεκριμένες πράξεις. Είναι παίκτες του σκακιού.
Οι Αμερικανοί συνήθως δεν κάνουν αυτά που λένε και οι απειλές τους δεν συνοδεύονται από αντίστοιχες πράξεις. Σπάνια λένε αυτά που τελικά κάνουν. Είναι παίκτες του πόκερ, και συνηθέστατα μπλοφάρουν με αδύναμα χαρτιά. Σύμφωνα με τον ουσιαστικό πατέρα της στρατηγικής, τον Κινέζο Σουν Τσου, που δίδαξε τέτοιες ιδέες πριν από χιλιετίες, η εικόνα που δημιουργείς για τον εαυτό σου πρέπει να ανταποκρίνεται όσο γίνεται περισσότερο στην πραγματικότητα. Κάτι όμως που η αμερικανική ηγεσία ακόμα δεν έχει καταλάβει. Σύμφωνα με τον Σουν Τσου: «Αν ξέρεις τον εχθρό σου και τον εαυτό σου, δεν φοβάσαι το αποτέλεσμα και εκατό ακόμα μαχών.Αν ξέρεις τον εαυτό σου αλλά όχι τον εχθρό, για κάθε σου θρίαμβο θα υποστείς και μια ήττα. Αν δεν ξέρεις ούτε τον εχθρό σου ούτε και τον εαυτό σου, θα υποκύψεις σε κάθε μάχη».
Η γνώση λοιπόν είναι το παν. Μαζί με την υπομονή, την αντοχή και την εγκαρτέρηση. Χωρίς αυτές δεν υπάρχει πραγματική προοπτική επιτυχίας. Αυτό είναι καλό δίδαγμα για όλους.
Σύμφωνα με το συμπέρασμα της γνωστής αναλύτριας του Substack, Fin Andreen, που προβάλλει αυτό το σκεπτικό, η αδυναμία των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ να συντρίψουν το Ιράν και η αποτυχία τους να προβλέψουν τις καταλυτικές παγκόσμιες οικονομικές επιπτώσεις των επιθετικών τους πράξεων μπορεί να προκαλέσει τραγικές συνέπειες για τους επιτιθέμενους. Ιδίως όταν η χώρα στην οποία επιτίθενται έχει τόσο διαφορετική αντίληψη του κόσμου και της ζωής από τη δική τους. Ο πολιτισμός που εμείς γνωρίζουμε δοκιμάζεται. Και δεν θα θέλαμε να λαβωθεί. Η κουλτούρα που εκφράζουν οι μουλάδες μπορεί να έχει πολύ παλιές ρίζες αλλά σήμερα είναι αναχρονιστική. Οι Αμερικανοί ενεπλάκησαν σε μια αστόχαστη πρωτοβουλία. Για τον πολιτισμό μας όμως οφείλουν να βγουν νικητές.
ΥΓ: Οι εκλογές στην Ουγγαρία οδήγησαν στην έξοδο του Ορμπαν από την εξουσία. Αυτό όμως που απέτυχαν να σημειώσουν τα ελληνικά ΜΜΕ είναι πως εξαφανίσθηκε η Αριστερά τελείως από το πολιτικό σκηνικό. Υπάρχουν πλέον τρία μόνο κόμματα στη Βουλή. Ενα μικρό ακροδεξιό, το Φιντέζ του Ορμπαν και το εξίσου συντηρητικό Τίσα, του νέου ηγέτη Μαγιάρ.
(Το βιβλίο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου «Πόλεμος στο Ιράν: Οι Τραγικές Αστοχίες της Ευρώπης», εκδ. Επίκεντρο, 2026, βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία)
