Ολοι είχαν μια ανάλυση να προσφέρουν για τη συντριβή του Ορμπαν, από τον γερμανό καγκελάριο μέχρι τον έλληνα υπουργό Υγείας. Ο πρώτος διαπίστωσε πως η 12η Απριλίου ήταν «μια καλή μέρα», «ένα καθαρό σήμα εναντίον του δεξιού λαϊκισμού». Ο δεύτερος εστίασε σε τρία χαρακτηριστικά του εκλογικού αποτελέσματος στην Ουγγαρία: «στην ήττα του εκλεκτού του Πούτιν και του φίλου του Ερντογάν» και στην απουσία της Αριστεράς από το νέο κοινοβούλιο. Και μόνο για τα δύο πρώτα «κάθε σοβαρός Δεξιός στην Ελλάδα», πόσταρε, «θα πρέπει να είναι χαρούμενος» (και το τρίτο ενθουσίασε τον ίδιο, πάντως). Εχουν όμως στ’ αλήθεια λόγο να χαίρονται οι ανά την Ευρώπη κεντροδεξιοί, ορίτζιναλ ή αυτοσυστηνόμενοι ως τέτοιοι; Εχασαν κατά κράτος οι ακροδεξιοί που απειλούν τα εκλογικά τους ποσοστά; Υπάρχει πιθανότητα οι πούροι συντηρητικοί ψηφοφόροι, στους οποίους στοχεύουν και οι μεν και οι δε, να αρχίσουν να απομακρύνονται από το δεξί άκρο; Ο Μαγιάρ, σε συνέντευξη Τύπου τη Δευτέρα, απέδωσε την επιτυχία του σε «ένα καλό είδος λαϊκισμού». Δεν διεκδίκησε ποτέ τον τίτλο του φιλελεύθερου. Ούτε εκείνον του αντιπάλου της λαϊκίστικης Δεξιάς – δεν έχει δείξει καμία διάθεση να ανατρέψει τη μεταναστευτική πολιτική του προκατόχου του, ας πούμε. Δεν απέρριψε τον κοινωνικό συντηρητισμό του καθεστώτος.
Ατζέντα
Προτίμησε να εκφωνήσει φιλιππικούς κατά της διαφθοράς του, σαν καλός μαθητής του πρωτοεμφανιζόμενου Ορμπαν. Επίσης, παρότι προέρχεται από την ανώτερη κοινωνική τάξη, δήλωσε εκφραστής της δυσαρέσκειας του λαού με τις ελίτ. Βέβαια, το είδωλο πολλών μελών της ελληνικής κυβέρνησης δεν άνοιξε το συνήθως απύλωτο στόμα του για να μοιραστεί με τους ακολούθους του στο Truth Social σκέψεις του πάνω στη συγκεκριμένη λαϊκή ετυμηγορία. Λογικό, αυτή φανέρωσε ότι ο πλανητάρχης του MAGA, ο οποίος ενέπνεε ανάλογα κινήματα στη Γηραιά Ηπειρο, έχει γίνει τοξικός για τους απανταχού ομοϊδεάτες του. Ωστόσο, είναι νωρίς να υποστηρίξει κανείς πως οι κάλπες στην Ουγγαρία μαρτυρούν μια τάση να ανακοπεί ο λαϊκισμός, οικονομικός ή εθνικιστικός. Θα ήταν ένα βιαστικό συμπέρασμα όχι μόνο γιατί οι πραγματικές διαθέσεις του νέου ούγγρου πρωθυπουργού θα αποκαλυφθούν από τις κυβερνητικές αποφάσεις που θα λάβει αλλά κι επειδή μια εθνική αναμέτρηση δεν αλλάζει πάντα τα διεθνή δεδομένα – αφού η έκβασή της δεν εξαρτάται μόνο από ιδεολογικές παραμέτρους, επηρεάζεται σημαντικά κι από θέματα που δεν ανήκουν στη λεγόμενη υψηλή πολιτική, όπως οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί. Αλλωστε, αν κάτι επιβεβαίωσαν οι ουγγρικές εκλογές, αυτό είναι πως ο ποπουλισμός των ακραίων έχει ξεβάψει πάνω στους «σοβαρούς δεξιούς». Οι τελευταίοι υιοθετούν την ατζέντα των πρώτων, δεν την πολεμούν.
