Έγραφα χθες ότι την Κυριακή το βράδυ δεν είδε μόνο ο Ολυμπιακός τις ελπίδες του για την κατάκτηση του πρωταθλήματος να μειώνονται αλλά και ο ΠΑΟΚ. Στην περίπτωση του ΠΑΟΚ έχω καιρό τώρα επισημάνει πως η προσπάθεια κατάκτησης του πρωταθλήματος στα 100 χρόνια των γενεθλίων του μοιάζει να δυσκολεύει γιατί υπάρχει μια διοικητική του δυσκολία που φαίνεται σοβαρή.
Όταν στην Ελλάδα μιλάμε για διοικητικές δυσκολίες το μυαλό πηγαίνει συνήθως στα οικονομικά των ομάδων κ.λπ. Ο ΠΑΟΚ δεν έχει τέτοια προβλήματα. Έχει κυρίως προβλήματα οργανογράμματος που φαίνονται. Οι παράγοντες που ασχολούνται με τα καθημερινά του ζητήματα είναι ελάχιστοι. Και πολλά που συμβαίνουν τελευταία μαρτυρούν ότι υπάρχουν κενά.
Από την καθημερινότητα του ΠΑΟΚ δεν λείπει απλά ένας αληθινός τεχνικός διευθυντής (ο τελευταίος ήταν ο Ζοζέ Μπότο) αλλά και άλλοι. Δεν γνωρίζω π.χ. ποιος ανέλαβε τις όποιες δραστηριότητες είχε ο Μάκης Γκαγκάτσης που τώρα είναι στην ΕΠΟ, ενώ βλέπω ολοένα και λιγότερο τον Γιώργο Σαββίδη που κάποτε ήταν σίγουρα πιο ενεργός.
Ιστορία
Πριν από λίγο καιρό, στη διάρκεια του ματς ΠΑΟΚ – Λεβαδειακός, έγινε επίθεση κάποιων που συχνάζουν στις εξέδρες των οργανωμένων στους δημοσιογράφους που ήταν στην Τούμπα για να καλύψουν το ματς: καμιά δεκαριά από δαύτους συνελήφθησαν από την Αστυνομία, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Η ίδια η ιστορία μαρτυρά προβλήματα διοικητικής σοβαρότητας: σε καμία σοβαρή ομάδα δεν συμβαίνουν αυτά.
Καμία επίσης σοβαρή ομάδα που θέλει να κατακτήσει το πρωτάθλημα, γιατί αυτό πρέπει να συνδυαστεί με τον εορτασμό των εκατό της χρόνων, δεν επιτρέπει τη χαλαρότητα με την οποία ο ΠΑΟΚ εμφανίστηκε στο ματς με τον Βόλο όπου κι έχασε με 2-1 μπροστά σε δέκα χιλιάδες οπαδούς του. Και καμία δεν βγάζει ανακοίνωση για τη διαιτησία, σαν αυτή που έβγαλε την Κυριακή το βράδυ ο ΠΑΟΚ.
Είναι προφανώς δικαίωμα του ΠΑΟΚ να επισημάνει στον αρχιδιαιτητή Λανουά ότι χρειάζονται διαιτητές από τα τοπ ευρωπαϊκά πρωταθλήματα στα ματς των ελληνικών play offs, αλλά όταν το κάνει μετά το ματς εναντίον του ΠΑΟ την Κυριακή το βράδυ η όποια επισήμανση μοιάζει κομμάτι αστεία.
Όχι γιατί στην ΕΠΟ είναι πρόεδρος ο αντιπρόεδρος του ΠΑΟΚ Μάκης Γκαγκάτσης (αυτό δεν αφαιρεί από τον ΠΑΟΚ τη δυνατότητα κριτικής και προτάσεων), αλλά γιατί η διαιτησία του πολωνού Ρόμπερτ Σιλβέστρζακ ήταν αρκετά καλή. Πράγμα που κάνει την επισήμανση άκαιρη και άκυρη.
Δέσιμο
Κυρίως όμως μαρτυρά ότι κάτι δεν πάει καλά εσωτερικά στον ΠΑΟΚ είναι τα όσα συνέβησαν αυτές τις μέρες με τον Ραζβάν Λουτσέσκου που θρηνεί τον πατέρα του που έφυγε χθες βράδυ από τη ζωή. Ως γνωστόν ο πατέρας του Ραζβάν, ο καλός προπονητής Μιρτσέα Λουτσέσκου έπαθε καρδιακή προσβολή την περασμένη Παρασκευή. Όποιος γνωρίζει τον Ραζβάν Λουτσεσκου ξέρει ότι πρόκειται για άνθρωπο που έτρεφε τεράστια αγάπη για τον πατέρα του – τόσο μεγάλη που ακολούθησε και το επάγγελμά του.
Πολλές επιλογές του Ραζβάν – κυρίως επαγγελματικές – έχουν στηριχθεί σε συμβουλές του εκλιπόντος πατέρα του. Ξέρει επίσης ότι πίσω από το σκληρό προσωπείο του Ραζβάν υπάρχει ένας άνθρωπος πολύ ευαίσθητος. Απορώ πραγματικά πώς ο Ραζβάν έμεινε στη Θεσσαλονίκη για να είναι παρών στο ματς του ΠΑΟ με τον ΠΑΟΚ ενώ ο Μιρτσέα έδινε τη μάχη που τελικά έχασε.
Αν αυτό συνέβη, συνέβη γιατί ο Ραζβάν Λουτσέσκου κουβαλάει το βάρος της ίδιας της διοίκησης του ΠΑΟΚ: δεν μπορούσε να λείπει γιατί έχει τη βεβαιότητα πως χωρίς αυτόν τα πράγματα δεν θα λειτουργήσουν καλά.
Μάχη
Μιλάμε για τους προπονητές με αναφορές σε «συστήματα», «διατάξεις», «επιλογές παικτών», «αρχικές ενδεκάδες» και «αλλαγές» στη διάρκεια των αγώνων. Καλά είναι κι αυτά αλλά υπάρχουν κι άλλα πιο σημαντικά. Το να διστάζει ένας προπονητής να αφήσει για ένα ματς την ομάδα στον βοηθό του για να τρέξει στο νοσοκομείο που νοσηλεύεται ο πατέρας του δεν είναι πολύ καλό σημάδι για την εσωτερική λειτουργία ενός συλλόγου.
Ο Ραζβάν Λουτσέσκου έχει πάνω του πολλά και δεν ξέρω πόσα μπορεί να σηκώσει. Φυσικά ας ευχηθούμε στον προπονητή του ΠΑΟΚ συλλυπητήρια. Ο κόσμος αποχαιρετάει έναν καλό προπονητή όπως ήταν ο Μιρτσέα. Αυτός τον πατέρα του.
Απορία
Ομολογώ πως έχω μεγάλη απορία για το τι θα συμβεί απόψε στο ματς Μπαρτσελόνα – Ατλέτικο Μαδρίτης που θα μεταδώσει το MEGA στις 22.00. Στα ματς μεταξύ των ομάδων από την ίδια χώρα παρατηρείται το εξής απλό: όταν έχουμε να κάνουμε με τελικούς η ομάδα που έχει περισσότερες ευρωπαϊκές επιτυχίες κερδίζει την ομάδα που έχει λιγότερες.
Η Ρεάλ Μαδρίτης έχει κερδίσει την Ατλέτικο, δυο φορές. Η Μπάγερν Μονάχου την Μπορούσια Ντόρτμουντ. Η Τσέλσι την Μάντσεστερ Σίτι. Η Λίβερπουλ την Τότεναμ. Όλα αυτά έχουν υπάρξει ζευγάρια τελικών του Τσάμπιονς Λιγκ και έκπληξη δεν είχαμε. Αλλά όταν συναντιούνται δυο ομάδες της ίδιας χώρας πριν απ’ τον τελικό το πράγμα δεν είναι τόσο δεδομένο και απλό.
Η Ατλέτικο π.χ. πέρυσι οδήγησε τις αναμετρήσεις με τη συμπολίτισσα Ρεάλ στα πέναλτι. Και δεν αποκλείστηκε γιατί ήταν χειρότερη αλλά γιατί το VAR ανακάλυψε ότι σε μια εκτέλεση πέναλτι του Αλβαρο ο αργεντίνος φορ της Ατλέτικο ακούμπησε άθελά του την μπάλα δυο φορές.
Φαβορί
Η Μπαρτσελόνα είναι φαβορί αλλά αλίμονό της αν απόψε δεν πάρει ένα σοβαρό προβάδισμα ενόψει της ρεβάνς. Ο κόουτς Ντιέγκο Σιμεόνε ξέρει καλά την τέχνη των νοκάουτ ματς και την Μπαρτσελόνα την απέκλεισε πρόσφατα στο Κύπελλο Ισπανίας. Οι Καταλανοί πρέπει απόψε να χτίσουν ένα αβαντάζ, αλλά δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι: πολλά μου θυμίζουν τον περσινό ημιτελικό Μπαρτσελόνα – Ίντερ.
Η Μπάρτσα ήταν φαβορί αλλά η Ιντερ προκρίθηκε για να πάει στον τελικό και να δεχτεί πέντε γκολ από την Παρί Σεν Ζερμέν. Η Παρί δίνει κι αυτή ένα δύσκολο ματς απόψε: η Λίβερπουλ δεν έχει τίποτα άλλο να διεκδικήσει πέρα από το Τσάμπιονς Λιγκ αφού το Σάββατο αποκλείστηκε στο Κύπελλο Αγγλίας από τη Σίτι.
Η εμφάνισή της απέναντι στην ομάδα του Γκουαρντιόλα ήταν τραγική: το δείχνει η ήττα της με 4-0. Αλλά μιλάμε πάντα για μια ομάδα που είναι πρωταθλήτρια Αγγλίας. Και που πέρυσι είχε αποκλειστεί από την Παρί. Που σημαίνει πως κάποιο μάθημα πρέπει να πήρε.
