Το πολιτικό εργαστήρι του ΠΑΣΟΚ

Τελικά το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ κατέληξε προσωρινά σε σύνθεση των θέσεων και μία αυτονόητη κυριαρχία της ηγετικής ομάδας του Νίκου Ανδρουλάκη. Ο πρόεδρος του κόμματος – εξπέρ στα οργανωτικά – είχε ήδη προλάβει από την προηγούμενη εβδομάδα να αφομοιώσει τον ενδεχόμενο κραδασμό ενσωματώνοντας στην εισήγηση για την πολιτική απόφαση του κόμματος τη δομική θέση της μη συγκυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Αφαίρεσε έτσι κάθε δυνατότητα να κατέβει μία διαφορετική πλατφόρμα και να φτιάξει μία αντι-συσπείρωση εντός του συνεδρίου όταν πολύ περισσότερο και η εσωτερική αντιπολίτευση σε εκείνον από ό,τι φάνηκε μόνο ενωμένη δεν ήταν. Αντίθετα και εκείνη επιχείρησε απλώς να καταγράψει τις δυνάμεις της. Ενα είδος στρατηγικής επιβεβαιώθηκε. Ενα είδος διάταξης των δυνάμεων και μία νέα ανθρωπογεωγραφία βάσει και της νέας Κεντρικής Επιτροπής και των οργάνων του κόμματος.

Βάσει της συγκεκριμένης πολιτικής απόφασης δικαιολογία σήμερα δεν υπάρχει πια δεδομένου ότι όλοι συναίνεσαν στην κοινή στρατηγική γραμμή και αυτό υποθετικά βρίσκει το ΠΑΣΟΚ και ενωμένο και στέρεο στην προεκλογική του τροχιά. Το αν θα είναι πρώτο με μία ψήφο, αν θα είναι δεύτερο και πολύ πίσω από τον πρώτο, αν θα συγκροτεί πόλο συγκυβέρνησης είναι ένα άλλο ζήτημα. Το θέμα είναι πως όλες οι δυνάμεις αυτή τη στιγμή, επειδή ακριβώς συναίνεσαν στην απόφαση του συνεδρίου, έχουν ακριβώς το ίδιο μερίδιο ευθύνης απέναντι στην κοινωνική δυναμική που μπορούν να εισπράξουν και να διαμορφώσουν ενόψει της εθνικής κάλπης.

Η αλήθεια είναι πως με όλους αυτούς τους χειρισμούς αποφεύχθηκε ένα συνέδριο απόλυτης εσωστρέφειας και καβγάδων. Γεγονός στο οποίο πιθανώς θα πόνταρε η Νέα Δημοκρατία. Η τελευταία πάλι με τη σειρά της αυτή τη στιγμή επειδή ακριβώς υπήρξε καταστατική εναντίωση σε κάθε είδους συγκυβέρνηση βρίσκει την ευκαιρία να θεωρήσει το ΠΑΣΟΚ δύναμη απλώς διαμαρτυρίας και όχι δύναμη δυνητικά σύμπραξης – μάλλον ως συμπλήρωμα της ίδιας για να τα λέμε όλα.

Μεγάλο στοίχημα τώρα της Χαριλάου Τρικούπη δεν είναι να ικανοποιεί τις εσωτερικές νέες ισορροπίες, αλλά να πιάσει εκείνο το κομμάτι των αναποφάσιστων και εκείνων που δεν προσήλθαν να ψηφίσουν το 2019 και το 2023 και έχουν μια καταβολή από την κεντροαριστερή δεξαμενή. Αυτό είναι το μεγάλο θέμα για το ΠΑΣΟΚ. Οπως και να προσελκύσει ένα νέο κοινό δυσαρεστημένο σήμερα από τις κυβερνητικές επιλογές. Εύκολα όλα αυτά; Καθόλου. Και όποιος μόνον ρητορικά περιγράφει τη δυνατότητα, μόνον κακό κάνει. Οι δεσμοί που διατηρεί το κόμμα που ίδρυσε ο Παπανδρέου το 1974 και οι μεταμορφώσεις που το ίδιο είχε μέσα στις δεκαετίες είναι θέματα προς μελέτη και αναστοχασμό. Η έννοια ενός νέου πολιτικού εργαστηρίου που θα πείθει ως λαϊκή δύναμη είναι το επείγον τώρα.

Αυτός, Αυτή, Αυτό: Ηττες

Οχι, η Τζόρτζια Μελόνι δεν Hθα έχει την τύχη του Ρέντσι που τα ᾿χασε όλα κάποτε από ένα δημοψήφισμα. Η σιδηρά – ακόμη – κυρία της Ιταλίας δεν έχει αντίπαλο (σας θυμίζει κάτι;). Και επίσης το κράμα διακυβέρνησής της, δεξιά γραμμή με ευρωφροσύνη συν λίγο Τραμπ, περνάει τώρα στη χώρα της ως ρεύμα. Παρ’ όλα αυτά, η ήττα της στο δημοψήφισμα για τις αλλαγές στη Δικαιοσύνη έδειξε και τα όριά της και πως δεν είναι καλό να υπερτιμάς τη δυναμική σου. Οπως έλεγε ένας παλιός του ελληνικού πολιτικού συστήματος, ουδείς αήττητος σε αυτά.

#Hashtag: Θεάματα

Μέσα σε έναν μήνα δύο μεγάλοι σταρ του μαζικού θεάματος έφυγαν από τη ζωή. Πρώτα ο Γιώργος Μαρίνος, τώρα η Μαρινέλλα. Και είναι παράδοξο πως στις δεκαετίες που ακολούθησαν αυτούς, αν θες να εντοπίσεις μερικά ονόματα που όντως ανανέωσαν τη σκηνική παρουσία στο pop στερέωμα, θα βρεις ένα ή δύο ονόματα. Τον Σάκη Ρουβά σίγουρα. Σήμερα την Ελένη Φουρέιρα. Τι λείπει όμως πέραν του ταλέντου που και ο Μαρίνος και η Μαρινέλλα αναμφισβήτητα είχαν; Ο πρώτος συνδύαζε το βάθος των μεγάλων κειμενογράφων και δημιουργών που συνέπρατταν μαζί του. Η δεύτερη είχε ένα σοβαρό λαϊκό υλικό που ήταν η βάση των μεταμορφώσεών της. Πράγματα όχι απλά.