Στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν τοποθετήσει ένα χαλί πάνω στα μαρμάρινα σκαλοπάτια. Αν το σηκώσετε θα βρείτε την υπόθεση των υποκλοπών. Αλλά φοβάμαι ότι θα δείτε και κάτι από την αξιοπρέπεια των υπουργών που ετέθησαν υπό παρακολούθηση από τους «ιδιώτες» που, ως γνωστόν, ουδεμία σχέση διατηρούσαν με την κυβέρνηση.
Διότι ευλόγως θα αναρωτηθείτε: αφού τους παρακολουθούσαν ιδιώτες χωρίς καμία διασύνδεση με κυβερνητικές υπηρεσίες, γιατί δεν έκαναν παράσταση πολιτικής αγωγής στο δικαστήριο; Και, εν τέλει, γιατί δεν κατέθεσαν αγωγές κατά της εταιρείας που διέθεσε το παράνομο λογισμικό; Μιλάμε για σίγουρα λεφτά στην τσέπη. Πολλά λεφτά.
Φτάνουν για τις επόμενες πέντε εκλογικές αναμετρήσεις. Εκτός των άλλων, αν δεχθούμε ότι, πράγματι, οι υποκλοπές έγιναν από ιδιώτες, η διοίκηση της ΕΥΠ έπρεπε να κρέμεται από γερανό στο προαύλιο της Κατεχάκη. Πώς το κάνουν στο Ιράν; Κάπως έτσι. Εντάξει.
Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Αρκεί που μας κοροϊδεύει μία ενδεκάδα υπουργών. Η στάση τους επιβεβαιώνει αυτό που η κυβέρνηση προσπαθεί να καλύψει, όπως κάνει η γάτα στην άμμο της. Οι υποκλοπές έγιναν για λογαριασμό και εν γνώσει της κυβέρνησης. Συνεπώς είναι κομματάκι δύσκολο για ένα στέλεχος καριέρας να ορθώσει ανάστημα και να θέσει την προσωπική αξιοπρέπεια πάνω από την πολιτική επιβίωση. Προφανώς γνωρίζουν ότι όποιος μιλήσει θα εξαλειφθεί.
Εν ανάγκη, θα περιγράψουν τη σιωπή τους ως τμήμα των καθηκόντων τους έναντι της κυβέρνησης ή και της χώρας. Αλλωστε δεν πρόκειται για αγκάθι στο πόδι τους. Η κοινή γνώμη δεν ασχολείται με τις υποκλοπές. Ωστόσο εκείνο το μικρό κομμάτι του δημόσιου ακροατηρίου που παρακολουθεί αυτά τα πράγματα, είναι εύλογο να θέσει ερωτήματα και να εγείρει ενστάσεις. Ας πούμε θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν υπουργοί με υψηλό δείκτη ανοχής στην παρανομία.
Επίσης θα αναρωτηθεί αν η σιωπή τους είναι προϊόν έμμεσης πίεσης, κοινώς αν φοβούνται επειδή κάποιος τους κρατάει από μια κουβέντα που είπαν στο τηλέφωνο. Και εδώ θα κολλήσω και μία δική μου απορία: πού βρίσκεται το υλικό των υποκλοπών; Ποιο χρηματοκιβώτιο φιλοξενεί τα στικάκια; Ποιος βάζει τα πόδια στο γραφείο και χαλαρώνει ακούγοντας συνομιλίες υπουργών;
Παίζουν, δεν τσακώνονται
Στο σύμπαν της Marvel οι σούπερ ήρωες συνήθως πορεύονται αγκαλιά με έναν εχθρό. Συμβαίνει και αλλού. Ο Τομ κυνηγάει τον Τζέρι. Ο Σιλβέστερ τον Τουίτι. Κάπου εκεί βρίσκεται και η κόντρα Γεωργιάδη – Κωνσταντοπούλου. Και μάλιστα όσο ανεβαίνουν οι τόνοι, τόσο οι χαρακτήρες μεταμορφώνονται σε καρτούν. Είναι λες και έχουν συνάψει μία άτυπη, σιωπηρή συμφωνία. Οι ψηφοφόροι του Γεωργιάδη εκδηλώνουν αλλεργικό σοκ με τη Ζωή. Και η Κωνσταντοπούλου απευθύνεται σε κοινό που δεν μπορεί να ακούει ούτε τη φωνή του Γεωργιάδη. Ταιριάζουν και για αυτό συμπεθεριάζουν. Ο Γεωργιάδης εγκατέλειψε τον Πολάκη που είναι πια σαν κουτί αναψυκτικού ξεχασμένο ανοιχτό στο ψυγείο. Και βρήκε τη Ζωή. Και εκείνη προσφέρει στο κοινό της ένα θέαμα αντίστοιχο των προσδοκιών του. Το show που έδωσαν με τον υπουργό να τρώει κρακεράκια και τη Ζωή να βιντεοσκοπεί, κάποτε θα διδάσκεται στις σχολές πολιτικής επικοινωνίας. Δεν τσακώνονται. Παίζουν μαζί.
Το Ορμούζ και ο Κικίλιας
Στη σελίδα της Τετάρτης αδίκησα σφόδρα των υπουργό Ναυτιλίας Βασίλη Κικίλια. Και σπεύδω να επανορθώσω. Εγραψα ότι κατά την προηγούμενη κρίση, στα Στενά του Ορμούζ, ο υπουργός δήλωνε ότι τα πλοία θα έπρεπε να κάνουν τον περίπλου της Αφρικής. Και υπέθεσα ότι συγχέει το Ορμούζ με το Σουέζ.
Πράγματι, ο Κικίλιας μιλούσε για τον περίπλου της αφρικανικής ηπείρου. Και το ίδιο επεσήμαναν σε ανακοινώσεις τους ναυτιλιακοί και επιχειρηματικοί φορείς. Διότι είχαν κατά νου κάτι που εγώ δεν υπολόγισα.
Τους Χούθι που εκτόξευαν βεγγαλικά προς πλοία που είχαν ρότα για το Σουέζ. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, αν βάλεις κάτω τον χάρτη και δεις από τη μία το Ορμούζ και από την άλλη το Σουέζ και τους Χούθι, χαράσσεις πορεία προς Αφρική και στα ηχεία βάζεις δυνατά να παίζει ο Καββαδίας.
Ο σταρ της ημέρας
Ο Κιμ Γιονγκ Ουν ανακοίνωσε αποτελέσματα εκλογών, αφήνοντας ποσοστό 0,07% εκτός καθολικής ψήφου. Και τώρα όλοι αναζητούν ποιοι είναι αυτοί που τόλμησαν να μην τον ψηφίσουν. Αδίκως ψάχνουν. Δεν υπάρχουν. Απλώς ο Κιμ άφησε το ποσοστό εκτός με τον τρόπο που μια κυρία χτενίζεται και αφήνει κάποιες αφέλειες να πέφτουν στο μέτωπο. Το έκανε καθαρά για λόγους στυλ.
