Υπό κανονικές συνθήκες, η είδηση για την εκτόξευση ιρανικού πυραύλου και προς την Τουρκία δεν θα έκανε και τόση αίσθηση στην Κύπρο. Πιθανότατα μάλιστα, στις μέρες της αναίσχυντης αθυροστομίας που προσφέρει η ανωνυμία των social media και των σχολίων στις ιστοσελίδες, να έβλεπε κανείς σχόλια με «ευχές», τα οποία ξεπερνούν κάθε όριο, όπως λ.χ. είχε γίνει στη διάρκεια των μεγάλων σεισμών του 2023 στην Τουρκία από ανθρώπους το γνωσιολογικό επίπεδο των οποίων, σαφέστατα μαζί με εκείνο της ευφυΐας, δεν τους επέτρεπε να γνωρίζουν τι και κυρίως πού είναι το Ρήγμα της Ανατολίας.
Αυτή τη φορά δεν υπήρξαν και δεν υπάρχουν περιθώρια για τέτοιες συμπεριφορές. Ούτε καν ανώνυμα. Και όταν τούρκος αξιωματούχος είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι ο περί ου λόγος πύραυλος «ίσως είχε στόχο βάση στην Κύπρο, αλλά παρεξέκλινε της πορείας του», μέχρι που καταρρίφθηκε πάνω από την Αντιόχεια, ο χάρτης μίκρυνε απότομα. Τόσο πολύ μάλιστα, που ακόμα και οι των ψόφων και των υπόλοιπων αθλιοτήτων δεν τόλμησαν να ανοίξουν το στόμα τους. Αλλά και η πλειονότητα, οι άξιοι λόγου, πάγωσε στο άκουσμα της είδησης, καθώς για πρώτη φορά δεν γινόταν λόγος για drone από τον Λίβανο αλλά για πύραυλο, ο οποίος εκτοξεύθηκε από το Ιράν και πέρασε πάνω από το Ιράκ και τη Συρία, φτάνοντας στην περιοχή της Αντιόχειας.
Σίγουρα, στο άκουσμα της διόρθωσης ότι δεν ήταν η Κύπρος ο στόχος μια κάποια ανακούφιση προέκυψε. Ωστόσο, μια και μόνο, πολύ απλή ματιά στον χάρτη εξηγεί με ευκολία πώς αυτή ειδικά η πορεία θα μπορούσε, με μια πολύ μικρή αστοχία, να είχε οδηγήσει τον πύραυλο όντως στην Κύπρο. Ανάποδα ιδωμένο, λοιπόν, και πέρα από την αίσια, υπό τις περιστάσεις, κατάληξη, το περιστατικό ήταν και μια πρώτη ένδειξη – για να αποφύγει κανείς λέξεις όπως «απόδειξη» – ότι το χειρότερο σενάριο δεν είναι υποθετικό. Κάθε άλλο μάλιστα.
Το χθεσινό συμβάν οδήγησε κάθε Κύπριο, αναπόδραστα, στη σκέψη τι μπορεί να γίνει εάν την επόμενη φορά δεν σταθεί τόσο τυχερή η Κύπρος ή και εάν στοχοποιηθεί. Ομως, μήπως αυτό δεν είναι ή δεν πρέπει να είναι ανησυχία μόνο των Κυπρίων; Το Ιράν διαθέτει ή διέθετε – πριν από τον πόλεμο – πυραύλους μεγάλης εμβέλειας, οι οποίοι θα μπορούσαν να φτάσουν μέχρι και την Ιταλία, τη Νότια Γερμανία, ακόμα και τις Βαλτικές χώρες. Κι αυτό σημαίνει πως η Ελλάδα δεν είναι καθόλου μακρινή για τους πυραύλους των παρανοϊκών της Τεχεράνης.
Χθες «ΤΑ ΝΕΑ» είχαν την ευκαιρία να είναι ανάμεσα σε 21 ΜΜΕ από όλον τον κόσμο τα οποία παρακολούθησαν μια off the record ενημέρωση από έναν υψηλόβαθμο αξιωματούχο του Ισραήλ και να ακούσουν πώς Ισραήλ και ΗΠΑ σχεδίασαν και συντονίζονται στη διαχείριση αυτής της υπόθεσης, με 4.000-5.000 επικοινωνίες την ημέρα, όπως μας ελέχθη. Οσον αφορά το θέμα των πυραύλων, μάθαμε ότι το Ιράν διαθέτει χιλιάδες τέτοιους, εμβέλειας όμως η οποία δεν τους επιτρέπει να χτυπήσουν το Ισραήλ, πολλώ δε μάλλον την Κύπρο και την Ελλάδα. Φτάνουν όμως σε όλα τα κράτη του Κόλπου.
Σε ερώτημα τι γίνεται με εκείνους οι οποίοι μπορούν να φτάσουν στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο ή και πολύ πιο δυτικά, ο αξιωματούχος απάντησε ότι, με βάση τους υπολογισμούς, οι βαλλιστικοί πύραυλοι των Ιρανών, όλων των εμβελειών, από 1.500 προ μερικών ημερών έχουν μειωθεί στους 500 περίπου. Και αυτό είναι θετικό, στη λογική του πιο πάνω, με τη θετικότητα της αστοχίας του χθεσινού πυραύλου. Σίγουρα, άλλο είναι οι 1.500 πύραυλοι και άλλο οι 500. Αν το δούμε όμως μεμονωμένα το τελευταίο, είμαστε σίγουροι ότι θέλουμε να φανταστούμε, έστω, τι σημαίνουν όχι οι 500 αλλά έστω και οι 50, εάν μπορούσαν, σε περίπτωση αποτυχίας αναχαίτισής τους, να πέσουν σε μια δική μας πόλη. Εκεί δεν μένει σίγουρα πολύς χώρος για τα θετικά. Τα όποια θετικά. Εντός ή εκτός εισαγωγικών.
