Δυστυχώς για μένα, είχα μείνει στα πολύ παλιά, τα μαυρόασπρα χρόνια, τότε που στάρλετ ικανές για όλα, πλατσούριζαν γυμνόστηθες στα ρείθρα των μεγάλων κινηματογραφικών φεστιβάλ μπας και τραβήξουν το ενδιαφέρον των παπαράτσι που τρελαίνονταν για τέτοιες νόστιμες μπορντούρες, περιφερειακά της μεγάλης Τέχνης. Τώρα είδα δυο έλληνες σκηνοθέτες, σαράντα φεύγα, με salt and pepper μαλλιά και μουσάκι, και με φορεσιά Ακύλα σε φάση FERTO, ν’ ανοίγουν πανό μπροστά στις κάμερες του Φεστιβάλ Βερολίνου, προτρέποντας τον πατριάρχη Βιμ Βέντερς να πάει να γα–θεί… Wie so? (Πώς κι έτσι;) Μα επειδή δεν δέχτηκε να συμπεριλάβει αυτούσια την άποψή τους (συντομογραφικά Free Palestine) στο σκεπτικό της επιτροπής, παρά τους συνέστησε ευγενικά και πολιτισμένα να χαλαρώσουν λίγο και να αφήσουν την πολιτική (σ.σ. ακτιβισμό) μακριά από το σινεμά. Και μετά, και μετά;
Ο καθένας γράφει ό,τι βλέπει, κι εγώ από τη μεριά μου βλέπω το μεγάλο πολιτικό σινεμά που κάνουν οι ιρανοί σκηνοθέτες, όχι αέρα πατέρα αλλά με κίνδυνο της ζωής τους, χωρίς μάλιστα ειδικά κοστούμια, σπέσιαλ εφέ, αμβλυγώνιους φακούς και πανό με κολλυβογραμματοσειρά να υποδύεται το ναΐφ του πράγματος. Πιάσε Τέχνη κι άστηνε.
Πάνε ακριβώς σαράντα χρόνια από εκείνη την Ανοιξη που στο αμφιθέατρο του Γαλλικού Ινστιτούτου της Αθήνας είχαμε στριμωχτεί άπειροι νοματαίοι για να δούμε και να ακούσουμε τον Ευγένιο Ιονέσκο, σε μια βραδιά τιμής, αφιερωμένη σ’ κείνον. Θυμάμαι τον Κάρολο Κουν και τον Χατζημάρκο στις πρώτες σειρές, θα ήμουν όμως νούλα του κοσμικού ρεπορτάζ αν άφηνα να περάσουν έτσι οι ύβρεις και τα χαζά συνθήματα μιας δράκας από εντεταλμένα κνιτάκια που επιχείρησαν (ανεπιτυχώς) να κάνουν μπούλινγκ στον πατέρα του Θεάτρου του Παραλόγου, ποδοκροτώντας και κράζοντάς τον «Δεξιό»! Pourquoi? Μα επειδή ο μετρ που διακωμώδησε το κοινότοπο, έδειξε την ασημαντότητα της ύπαρξης και τη σύνθλιψη των ανθρώπων από ασφυκτικά καθεστώτα, μέσα στο μανιφέστο του ζητούσε να «Dépolitisez le théâtre»!
Το ξέρω, το ξέρω, έπρεπε να συντομεύω, όχι όμως χωρίς να σας πω το δικό μου το μαράζι πριν με φάει.
