Λιμνούπολη

Είναι από την ομώνυμη ταινία όπου ο Κωνσταντάρας μπλαστρώνεται με ωμά φιλέτα μόσχου για να έλθει σε περιωπή και να κάνει κόρτε στη δροσερή Νόρα Βαλσάμη, μολονότι στο τέλος παντρευόταν πάντα την Καίτη Πάνου. Αυτό ήταν το πρώτο που σκέφτηκα όταν είδα τον Τσίπρα, πενηντάρη πια, σκυθρωπό, ανόρεχτο για παιχνίδια γοητείας και «καθισμένο», για τα […]

Από την άλλη άκρη της γης, η επικαιρότητα καταφθάνει δριμεία, να σαρώσει το μοναδικό «δεν τρέχει τίποτα» σημείο του πλανήτη, που δεν είναι άλλο από το τηλεοπτικό. Το φριχτό ατύχημα που υπέστη ένας νεαρός και καλοΐσκιωτος παίκτης – μακάρι να βγω ψεύτρα – θα ξεχαστεί από τους καταναλωτές ριάλιτι υψηλού κινδύνου και το αμήχανο φινάλε […]

Μπορεί για σας να είναι σήμερα, αλλά για μένα – τώρα που γράφω – είναι ακόμη προχθές. Ούτε εσείς ούτε εγώ δεν έχουμε δει ακόμη τον τελικό της Γιουροβίζιον, μπορούμε ωστόσο να συνεννοηθούμε. Το FERTO έπεσε σαν βότσαλο στη λίμνη με τις κορμάρες, τις σμιλεμένες από την αισθητική χειρουργική κι αποπάνω φραπ φραπ φραπ η […]

Μακάρι το νέο γλυπτό με τη μορφή του Κ.Π. Καβάφη να γίνει μια μέρα σημείο αναφοράς και συνάντησης όπως ήταν κάποτε «του Μπακάκου». Οι πόλεις έχουν αφόρητη ανάγκη από τοπόσημα και οι ποιητές δουλειά τους είναι να κόβουν κίνηση και να ρυθμίζουν τη ροή των συναισθημάτων, διοχετεύοντας πότε από ‘δω και πότε από ‘κει το […]

Το επικό μπλέξιμο της υπόθεσης Λαζαρίδη (ο οποίος κατηγορείται ότι δεν έχει πτυχίο) με την υπόθεση Μαρκόπουλου (ο οποίος τελικά έχει), είναι ένα μελετημένο σχέδιο για να προχωρήσει κανείς σε αντιπολίτευση, αξιωματική ή θρυμματισμένη. Δεν είναι του γούστου μου η κοινοβουλευτική μικροπαραβατικότητα, αναγκάζομαι ωστόσο να αναφερθώ επειδή, η μπάλα της απαξίωσης πήρε και το ΕΑΠ, […]

Δεν πιστεύω να εμπλέκεται στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ εκείνος ο έρμος που συντηρούσε στον 16ο όροφο τα χίλια πρόβατα, τα πεντακόσια γίδια – εγώ πάντως τον συμπαθώ. Υπάρχει πολύς πόνος και απέραντο περιθώριο για παρεξηγήσεις στην αστική συνύπαρξη των ανθρώπων με τα ζώα. Εχω βαρεθεί να το εξακριβώνω αυτό, με πρώτον κατηγορούμενο τον εαυτό μου. […]

Η Ανοιξη τα ‘χει στυλώσει. Μας έδωσε ραντεβού και μας έστησε. Είναι σαν να μας λέει, φάτε μια ακόμη παρτίδα ψοφόκρυο, τώρα που οι τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου έχουν φτάσει στο Θεό, και αργότερα βλέπουμε. Κι ο Θεός; Αυτός ο καλός Θεός της Ελλάδας (κατ’ αποκλειστικότητα), γιατί δεν μας σπλαχνίζεται παρά μας […]

Η ρήση είναι διασκευασμένη από τη Βίβλο, εγώ όμως κυριολεκτώ. Συχνά στέκομαι απέναντί μου και με γαβγίζω non stop, κι άλλες φορές σκύβω και μου χαϊδεύω τ΄αφτιά, μην μπει μέσα κανά ζουζούνι από εκείνα που σε αποκαρδιώνουν και σου διώχνουν τον ύπνο. Πριν κοιμηθώ, σκάβω με λύσσα το στρώμα μου, να ξεθάψω κανά κόκαλο από […]

Η καθηγήτρια Αγγλικών στο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης θα μπορούσε και να μην πεθάνει. Να μην ξεχυθούν τα αγγεία της σε μια θανατηφόρα εγκεφαλική αιμορραγία, να αντέξουν την καθημερινή πίεση και την απέλπιδα αλληλογραφία της με τη διεύθυνση του σχολείου και το σεβαστόν υπουργείον. Δεν άντεξαν όμως. Το χαστούκι στο εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι μεγάλο, του προτείνω […]

Στη ζοφερή πραγματικότητα που μας έλαχε, έχουμε υποχρέωση να υποστηρίξουμε τον απανταχού Ελληνισμό, ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός. Δεν αντιλέγω. Στη σύλληψή του, αυτός ο λόγος έχει τους λόγους του, αλλά για ποιο λόγο η Μπελαρά, στο πρώτο της ταξίδι παιδιά / στο πρώτο της ταξίδι, να πάει στην Κύπρο; – Και σαν πού να πάει δηλαδή; […]

Δυστυχώς για μένα, είχα μείνει στα πολύ παλιά, τα μαυρόασπρα χρόνια, τότε που στάρλετ ικανές για όλα, πλατσούριζαν γυμνόστηθες στα ρείθρα των μεγάλων κινηματογραφικών φεστιβάλ μπας και τραβήξουν το ενδιαφέρον των παπαράτσι που τρελαίνονταν για τέτοιες νόστιμες μπορντούρες, περιφερειακά της μεγάλης Τέχνης. Τώρα είδα δυο έλληνες σκηνοθέτες, σαράντα φεύγα, με salt and pepper μαλλιά και […]

Ηταν φυσικό κι επόμενο οι φωτογραφίες από τον τοίχο της Καισαριανής να επιβληθούν πάσης άλλης επικαιρότητας. Η φωτογραφία βοά αλλά το κανάλι του ήχου έχει εντελώς άλλη τεχνολογία για τον κάθε δέκτη. Οι πιο πολλοί είδαν άντρες πάνω στον ανθό της ηλικίας τους να προχωράνε εξοικειωμένοι λες με τον  θάνατο, με λεβεντιά και χαμόγελο, έτοιμοι […]

Καθόλου δεν ντράπηκα τη στιγμή που το σκέφτηκα αλλά ντρέπομαι τώρα που θα το πω. Οταν έσκασε η υπόθεση κατασκοπείας σηκώθηκα πάνω και πανηγύριζα. Δεν είναι μικρό πράγμα μια υπερδύναμη σαν την Κίνα να πιστεύει με τα σωστά της ότι κατέχουμε μυστικά που θα τη βοηθούσαν να βελτιώσει την κυριαρχία της, τόσο ώστε να βάλει […]

Δεν θέλω να σκεφτώ ότι αυτή τη στιγμή η Λόρα βρίσκεται μέσα σε κάποιο λαγούμι όπου την παρατηρεί ένας γιγαντιαίος κούνελος κουνώντας τις μουστάκες του, η λογοτεχνία του 19ου αιώνα, πάντως, βρίθει από τέτοια παιδιά σαν την Αλίκη του Λιούις Κάρολ. Παιδιά που έχασαν τον δρόμο τους, που το ‘σκασαν για να βρουν την τύχη […]

Μια χαρά τα περνάγαμε τότε που ήμασταν απλώς γελοίοι, μέχρι την παραπάνω εβδομάδα δηλαδή. Εφτασαν δυο ταπεινές, στη σύνθεσή τους, συμφορές για να μας μαυρίσουν από την κορυφή ως τα νύχια. Οι εργάτριες στα μπισκότα και οι εκδρομείς του ΠΑΟΚ έχουν σαφές ταξικό πρόσημο κι ακόμα σαφέστερο πρόσημο φύλου. Δεν μπορεί να λογαριάζεσαι για μεσαία […]

Την ΒΒ δεν την είχα για καλό παράδειγμα. Λέω πάντα στα κορίτσια, «Βάλτε αντηλιακό στη μούρη σας, μη σταφιδιάσετε πρόωρα από τους ήλιους σαν την Μπριζίτ Μπαρντό», παραβλέποντας ότι στην εποχή της τα αντηλιακά με τις πολλές συστοιχίες πυραύλων SFP εναντίον της UVB και UVA ακτινοβολίας δεν είχαν βγει ακόμα στην αγορά, όπως άλλωστε και […]

«Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα». Θα ήταν καλύτερα να το ακούγαμε στο ορίτζιναλ, με τη φωνή του Κατράκη, αλλά και η δική μου φωνή μια χαρά μού ακούγεται. Σε κάθε ματς μουτς, σε κάθε «καλή χρονιά» που υποκριτικά ανταλλάσσω, βροντάει μέσα μου ο ποιητής, κάθε χτύπος και μια δεκαετία plus ή μείον. […]

Τελικά υπήρξαμε καλά παιδιά ή μήπως τίποτα καριερίστες της επερχόμενης Μεταπολίτευσης; Η φλυαρία των ανέγγιχτων καλά κρατεί, εκείνων που αγνοούν ότι την Ιστορία δεν την γράφουν τα γεγονότα. Την γράφουν τα συναισθήματα, την γράφει ο νοών νοείτω, η πάλη της δημιουργικότητας να αναπνεύσει με καλάμι. Οσο διαβάζω το βιβλίο του Στάθη Καλύβα και της Νατάσας […]

Με τι να απασχολήσεις δημιουργικά τον μπουκωμένο από ψευδοεπικαιρότητα αναγνώστη; Παλιά οι άνθρωποι πορεύονταν με δυο τρία σταθερά ορόσημα το πολύ, και οι σφήνες που εκτάκτως έφερνε ο χρόνος: γάμοι, θάνατοι, γεννητούρια, πόλεμοι, πραξικοπήματα που τότε τα έλεγαν «κινήματα», περνούσαν από πάνω τους με την εγκαρτέρηση που έχει ο μικρός άνθρωπος, ο αντιήρωας της βραδύτητας, […]

Στην αρχή, ο νους μου πέταξε δεκαετίες πίσω, τότε που η ταινία της Ολγας Μαλέα «Ο οργασμός της αγελάδας», έσπαγε ταμεία. Το σημερινό θέμα μας πάντως δεν είναι καθόλου kinky. Απεναντίας. Παρατήρησα να προσπαθεί να μπει στον δημόσιο διάλογο σε μια από εκείνες τις χαμηλόφωνες ενημερωτικές εκπομπές που κάνουν τα κρατικά κανάλια, οι πολιτικοί του […]

Μπορεί και να με γελούν τα μάτια μου. Θα το προτιμούσα χίλιες φορές να με γελούν παρά να αληθεύει ότι του λοιπού η «άσκοπη» χρήση όπλου στην Κρήτη θα τρώει πρόστιμο 2.000 ευρώ. Δηλαδή, σαν να λέμε μια τρίχα από τα γένια τους… Και οι σκόπιμοι πυροβολισμοί κ. Χρυσοχοΐδη; Θα επιβραβεύονται, να υποθέσω; Με ποιο […]

Ευτυχώς, οι συνειρμοί είναι ακόμα ελεύθεροι κι έτσι μπορούμε να επικοινωνούμε άνετα μεταξύ μας διά νεύματος και πνεύματος, χωρίς τον φόβο του ηλεκτροσόκ. Αν και νιώθω πάνω μου, τσίτα τις καλωδιώσεις, ρεμβάζω συχνά προς αρχαία διλήμματα, όπως αυτό. Τι θα γινόταν αν για την παραδοσιακή μας, βυζαντινογέννητη, λαϊκή μουσική είχαν επικρατήσει η βεργούλα και οι […]

Πώς είναι δυνατόν να παραδίδεις εκουσίως τον εαυτό σου στη δημόσια χλεύη; Αν ήμουν φίλη της θα την εξόρκιζα να μην το κάνει, να μη διαταράξει στα καλά καθούμενα τον οντολογικό της πυρήνα, κι έχουμε άλλα… Πραγματικά τη λυπήθηκα, και εξακολουθώ εν τίνι μέτρω να τη λυπάμαι, ελπίζω στο μέλλον να μας δώσει την ευκαιρία […]

Η συνήθως αλάνθαστη και οξυδερκής κυρία Μπακογιάννη έφαγε ένα γερό στραπάτσο το προηγούμενο διάστημα και θα σας εξηγήσω αμέσως πώς και τι. Δεν κρατήθηκε. Δεν μέτρησε ως το δέκα πριν πάρει τα δίκια των θερμόαιμων συντοπιτών ψηφοφόρων της, αθωώνοντας (σχεδόν) το μπουνίδι σε ηλικιωμένο επιβάτη οχηματαγωγού στο λιμάνι των Χανίων. Και δεν είναι τόσο που […]

Συμβουλεύοντας τον Τσίπρα είναι σαν να συμβουλεύεις εμένα που τ’ αφτιά μου επικοινωνούν μεταξύ τους σαν τη σήραγγα του Αρτεμισίου. O,τι μπαίνει από τη μια, βγαίνει από την άλλη.  Μερικοί βέβαια, μπαίνοντας στο τούνελ, λησμονούν να ανοίξουν τα φώτα του οχήματός τους με αποτέλεσμα να τους φωτάνε οι από μπρος και οι από πίσω με […]

Παλιά μας πηγαίνανε στον «Άγνωστο» για τα περιστέρια. Δεν ήμουν και πολύ ευχαριστημένη που έπρεπε να τα καλοπιάσω με σακουλάκια σπόρους. Θα προτιμούσα να έρχονταν να καθίσουν στον ώμο μου από μόνα τους χωρίς να εξάπτω την επιθετική βουλιμία τους που με παραξένευε. Εν τω μεταξύ είχα μόλις αρχίσει να διαβάζω, κυρίως επιγραφές καταστημάτων και […]

«Στου Μανώλη την ταβέρνα έπεσε μια ντουφεκιά / και τρυπήσαν τα βαρέλια και χυθήκαν τα κρασά». Σου λέει, μη γίνει καμιά στραβή και μας κλέψει πάλι το μομέντουμ ο Μπισμπίκης. Καλύτερα να σπινιάρουμε πρώτοι εμείς. Και ποιοι είμαστε εμείς; Εδώ είναι ο κόμπος. Ένα νέο ιδιωτικό κόμμα ιδρύεται, πάνω στο αλάνθαστο πατρόν της Ζωής Κωνσταντοπούλου. […]

Εμένα ο πατέρας μου δεν είχε βίαιο ούτε πρόωρο θάνατο. Κάθε άλλο. Πέθανε στον ύπνο του λίγες μόνο μέρες πριν να συμπληρώσει τα εκατό, κι όμως. Οταν πλησίασε ο καιρός της εκταφής του (συνωστισμός στα κοιμητήρια και οι τιμές οριζόντιας ιδιοκτησίας απλησίαστες), κανείς δεν με προστάτευσε από τον εαυτό μου ώστε να μην φαντασιοκοπώ και […]

Στα ράφια της βιβλιοθήκης μου διακρίνω ακόμα κάμποσες ράχες που γράφουν πάνω «Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης». Δεν κατεβάζω τα βιβλία να τα φυλλομετρήσω τώρα που το πρώτο και μοναδικό ΛΟΑΤΚΙ βιβλιοπωλείο της Αθήνας κλείνει, έπειτα από 22 χρόνια ζωής. Θα ήταν νομίζω απρέπεια απέναντι στην ιστορία του – τέτοιες ώρες τέτοια λόγια – να καταλογογραφώ και […]

«Να έχουν οι άνθρωποι, δεν λέω. Αλλά πού τα βρίσκουν;». Ο στίχος του Γιάννη Νεγρεπόντη από «Τα μικροαστικά» των σέβεντις, με κάνει να ποθώ να συνεχίσω όλο και μικροαστικότερα. Στη δική μας ιστορία υπήρχαν βέβαια πολλά εκατομμύρια καθώς και μια Porsche αλλά δεν βαριέσαι; Και τι οδικό δίκτυο δηλαδή να διαθέτει ο νομός Κοζάνης για […]

Μπορεί και να είμαι η μόνη που δεν καταλαβαίνει πώς θα λύσουμε το δημογραφικό, καλοπιάνοντας αυτούς που έχουν έστω ένα παιδί κι αφήνοντας στην απέξω εκείνους που βλέπουν τη γονιμότητά τους να φθίνει και δεν το αποτολμούν. Σε λίγο θα θεωρούνται πολύτεκνοι ακόμη και αυτοί που έχουν μόνον ένα τέκνο, και όντως θα είναι, γιατί […]

Συγκεντρώσου, μου φωνάζει από την αντίπερα όχθη ο Λώρενς της Αραβίας, αλλά εγώ είναι να μην πάρω φόρα

Πρώτη το μπουμπούνισε η «Εφημερίδα των Συντακτών» (Ο Ζελένσκι πάει Ουάσιγκτον με τους… κηδεμόνες του) αλλά από το κρεβάτι του πόνου απ’ όπου εκπέμπω δεν φαντάστηκα ότι αποτελώ στοχευμένο κοινό για τέτοιου είδους γραμμιτζίδικες διατυπώσεις. Πού μυαλό; Με βασάνιζε άλλωστε ο δικός μου κηδεμόνας, μια σιδεριά καφασωτή που πιάνει από τα δάχτυλα των ποδιών ίσα […]

Σήμερα γίνεται η αποτέφρωση της Σοφίας Σεϊρλή στη Ριτσώνα – αυτή τη στιγμή που διαβάζετε, η τελετή μπορεί και να έχει ολοκληρωθεί. Για τον βασικό πυρήνα των θεατρόφιλων, η Σοφία Σεϊρλή ήταν το λεπταίσθητο στοιχειό της σκηνής και της πλατείας. Είτε την έβλεπες να παίζει, είτε την έπιανε το μάτι σου κάπου ανάμεσα στο κοινό, […]

Είμαστε εδώ μια χούφτα άνθρωποι που δεν αμφισβητούμε τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Οχι γιατί μας έχει ευνοήσει – κάθε άλλο – αλλά γιατί ως πολίτες δεν μας συμφέρει καθόλου να χάσει το κύρος της αυτή η λειτουργία κι ας παρουσιάζει ορισμένες φορές σημάδια δυσπροσαρμοστικότητας. Τι λέξη κι αυτή! Θα έπρεπε να βρω μια άλλη – […]